[{"id":119430,"title":"Ο εγκέφαλος του Λένιν","subtitle":null,"description":"Μεγαλοφυΐα: ένα άλυτο αίνιγμα. Προνόμιο των λίγων, ασφαλώς. Των ελάχιστων. Κι όμως, κάποιες εποχές η παρουσία της γίνεται σχεδόν πληθωρική. Όπως στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα, ας πούμε. Τότε που πολιτικοί, στρατιωτικοί, μεγαλοβιομήχανοι, λόγιοι και καλλιτέχνες, ακόμη και πυγμάχοι, μοιάζει ν' αγγίζουν σ' ένα σημείο της σταδιοδρομίας τους τα όρια του μεγαλοφυούς, σημαδεύοντας αποφασιστικά την ιστορία της ανθρωπότητας.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΑνάμεσά τους, ο θρυλικός Δόκτωρ Φογκτ. Νευρολόγος, ψυχολόγος, υπνωτιστής, προσωπικός γιατρός του μεγιστάνα Κρουπ, προσπαθεί όλη του τη ζωή να εξιχνιάσει ανατομικά το μυστήριο της μεγαλοφυΐας. Πού ακριβώς κατοικεί μέσα στον ανθρώπινο εγκέφαλο; Υπάρχει κάποια ειδική κατασκευή που να την προδιαγράφει, πριν ακόμη εκδηλωθεί στην πράξη;\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΟι νεκροί του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου του προσφέρουν άφθονο πειραματικό υλικό. Ακόμη και ο διάσημος πελάτης του, που ένα τεράστιο σκάνδαλο τον οδηγεί στην αυτοκτονία. Μετά τη νικηφόρα Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917, οι Σοβιετικοί προσπαθούν να αποδείξουν πειραματικά πως η Ύλη είναι ανώτερη από το Πνεύμα, και τον καλούν να συμμετάσχει στις έρευνές τους. Λίγο αργότερα, το 1925, του αναθέτουν μια απροσδόκητη και εξαιρετικά τιμητική αποστολή: να ανατάμει τον εγκέφαλο του νεκρού Λένιν, για να ανακαλύψει το μυστικό της μεγαλοφυΐας του.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΣυνδυάζοντας πραγματικά και φανταστικά στοιχεία γύρω από το υπαρκτό πρόσωπο του Δόκτορος Φογκτ -που υπήρξε μια από τις σπουδαιότερες ιατρικές μορφές του εικοστού αιώνα- ο Τίλμαν Σπένγκλερ (γεν. 1947), διαπρεπής σινολόγος και ιστορικός, πλέκει ένα τεράστιο, συναρπαστικό κοινωνικό μυθιστόρημα: το πρώτο του.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b122024.jpg","isbn":null,"isbn13":null,"ismn":null,"issn":null,"series":{"id":140,"name":"Λογοτεχνία","books_count":687,"tsearch_vector":"'logotechnia' 'logotehnia' 'logotexnia'","created_at":"2017-04-13T00:54:16.944+03:00","updated_at":"2017-04-13T00:54:16.944+03:00"},"pages":328,"publication_year":1993,"publication_place":"Αθήνα","price":"9.0","price_updated_at":"2007-07-05","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":"γερμανικά","original_title":"Lenins Hirn, 1991","publisher_id":862,"extra":null,"biblionet_id":122024,"url":"https://bibliography.gr/books/o-egkefalos-tou-lenin.json"},{"id":77373,"title":"Η φλογέρα του βασιλιά","subtitle":null,"description":"\"Ο αγώνας του, πέρα από την αυστηρά λογοτεχνική του προσπάθεια, έχει δυο επίκεντρα, την γλώσσα και το έθνος· ωστόσο, ίσως θα ταίριαζε καλύτερα να μιλήσουμε για ένα μόνο επίκεντρο, που ενώνει τα δυο σε κοινό αίτημα: εθνική γλώσσα. Τα πράγματα ενισχύουν τη διπλή αυτή προσπάθεια: είναι πρώτα ο πόλεμος του 1897, τραγική συνέπεια της καπηλείας της Μεγάλης Ιδέας. Όσο κι αν εκείνη η καταστροφή στάθηκε οδυνηρή για τον ελληνισμό, με το πέρασμα των χρόνων φανερώνεται η σωτήρια επίδρασή της. Οι νεότεροι ιδίως, όσοι δεν είχαν σκληρύνει από τα παλιά σχήματα, ξυπνάνε κάτω από το μαστίγωμα, βλέπουν την αλήθεια: η αλήθεια είναι πως η πράξη πρέπει ν' αντικαταστήσει τα κενά λόγια, πως ο Λόγος πρέπει να εξυπηρετήσει γόνιμα την Πράξη. Από μια τέτοια κοινή αφετηρία βλέπουμε ανανεωμένη την εθνική εξόρμηση στα χώματα της Μακεδονίας, ανανεωμένο τον γλωσσικό αγώνα. Η Φλογέρα του Βασιλιά θα βγει από ένα τέτοιο κλίμα. (Κ.Θ. Δημαράς)\u003cbr\u003e","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b79393.jpg","isbn":null,"isbn13":null,"ismn":null,"issn":null,"series":{"id":140,"name":"Λογοτεχνία","books_count":687,"tsearch_vector":"'logotechnia' 'logotehnia' 'logotexnia'","created_at":"2017-04-13T00:54:16.944+03:00","updated_at":"2017-04-13T00:54:16.944+03:00"},"pages":211,"publication_year":1993,"publication_place":"Αθήνα","price":"7.0","price_updated_at":null,"cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":862,"extra":null,"biblionet_id":79393,"url":"https://bibliography.gr/books/h-flogera-tou-basilia.json"},{"id":82792,"title":"Δεκαήμερον","subtitle":null,"description":"Το \"Δεκαήμερον\" ξετυλίγεται στους λόφους του Φιέζολε, λίγο πιο έξω από τη Φλωρεντία, το σωτήριο έτος 1348. Δέκα νέοι, εφτά κορίτσια και τρία αγόρια, έχουν καταφύγει εκεί πάνω για να γλιτώσουν από την πανούκλα που μαστίζει την πόλη. Οι τολμηρές ιστορίες που διηγούνται -δέκα κάθε μέρα- δεν είναι μόνο ένα παιχνίδι που κερδίζει αναβολές από το θάνατο, όπως στο \"Χίλιες και μία νύχτες\". Είναι, κυρίως, ένας διαλεκτικός ύμνος στη ζωή, και όπως πρώτος επισήμανε ο Πετράρχης, μια εκπληκτική άσκηση ύφους, που έμελλε να γίνει σημείο αναφοράς για την ιταλική λογοτεχνία ως τον δέκατο όγδοο αιώνα.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\"[...] Κι αυτός ο ίδιος, για να γίνει αρεστός στις κυρίες, έγραψε μυθιστορήματα, και ξαναφτιάχνοντας το μυθιστόρημα του Φλώρου και της Μπανκαφλώρας, αναζήτησε στα ηρωικά και αρχαϊκά χρόνια των ελληνικών παραδόσεων ένα περιβάλλον πιο ταιριαστό με τις κλασικές του μελέτες. Όμως τα διηγήματα έπρεπε να γίνονται πιο λαϊκά και πιο ευχάριστα , για να ταιριάζουν πιο πολύ στην εποχή και στις συνήθειες. Και γι' αυτό στολίζονται ή επινοούνται διηγήματα κάθε λογής, σοβαρά και κωμικά, ηθικά και ανήθικα, ποικίλα και ομορφοφτιαγμένα από τους διηγηματογράφους, ανάλογα με τα γούστα του ακροατηρίου. Το διήγημα ήταν λοιπόν ένα ζωντανό λογοτεχνικό είδος στην εξουσία της φαντασίας, και σαν υλικό χυδαίο κι ελαφρό, παραμελήθηκε από τους καλλιεργημένους ανθρώπους. [...]\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΜ'αυτό τον χυδαίο κι ελαφρό κόσμο ανακατεύτηκε ο Βοκάκιος, όχι με άλλο σκοπό παρά για να περιγράψει διασκεδαστικά πράγματα και να ευχαριστήσει την κυρία που του είχε δώσει την εντολή. Μάζεψε λοιπόν όλο αυτό το άμορφο και χοντροκομμένο υλικό που το μεταχειρίζονταν άνθρωποι μη λόγιοι, κι έφτιαξε μ' αυτό τον αρμονικό κόσμο της τέχνης. \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΣοφές κι εντυπωσιακές έρευνες έγιναν στις πηγές απ' τις οποίες ο Βοκάκιος άντλησε τα διηγήματά του. Και πολλοί πιστεύουν πως έχασε κάτι από τη δόξα του, όταν αποδείχτηκε πως τα περισσότερα διηγήματά του δεν ήταν δική του επινόηση, θαρρείς και η αξία του καλλιτέχνη στηρίζεται περισσότερο στην επινόηση παρά στο φορμάρισμα του υλικού. Είναι γεγονός ότι το υλικό, τόσο στην \"Κωμωδία\" και στο \"Canzoniere\", όσο και στο \"Δεκαήμερο\", δεν ήταν δημιούργημα ενός ανθρώπου, αλλά αποτέλεσμα ομαδικής κατεργασίας που πέρασε από διάφορες μορφές ώσπου το πνεύμα να το αποκρυσταλλώσει και να το κάνει αιώνιο.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΥπήρχαν σε όλους τους λατινικούς λαούς διηγήματα με διάφορα ονόματα, αλλά δεν υπήρχαν ούτε το διήγημα ούτε ο διηγηματογράφος που θα μπορούσε να ενώσει τις χωριστές διηγήσεις και να τις δέσει σ' έναν οργανικό κόσμο. Αυτό το δέσιμο το δημιούργησε ο Βοκάκιος. [...]\"\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e(από το βιβλίο \"Ιστορία της ιταλικής λογοτεχνίας\", του Francesco de Sanctis)","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b84826.jpg","isbn":"960-329-139-0","isbn13":"978-960-329-139-8","ismn":null,"issn":null,"series":{"id":140,"name":"Λογοτεχνία","books_count":687,"tsearch_vector":"'logotechnia' 'logotehnia' 'logotexnia'","created_at":"2017-04-13T00:54:16.944+03:00","updated_at":"2017-04-13T00:54:16.944+03:00"},"pages":459,"publication_year":1993,"publication_place":"Αθήνα","price":"27.0","price_updated_at":"2010-05-31","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":"ιταλικά","original_title":"Decameron","publisher_id":862,"extra":null,"biblionet_id":84826,"url":"https://bibliography.gr/books/dekahmeron.json"},{"id":82793,"title":"Δεκαήμερον","subtitle":null,"description":"Το \"Δεκαήμερον\" ξετυλίγεται στους λόφους του Φιέζολε, λίγο πιο έξω από τη Φλωρεντία, το σωτήριο έτος 1348. Δέκα νέοι, εφτά κορίτσια και τρία αγόρια, έχουν καταφύγει εκεί πάνω για να γλιτώσουν από την πανούκλα που μαστίζει την πόλη. Οι τολμηρές ιστορίες που διηγούνται -δέκα κάθε μέρα- δεν είναι μόνο ένα παιχνίδι που κερδίζει αναβολές από το θάνατο, όπως στο \"Χίλιες και μία νύχτες\". Είναι, κυρίως, ένας διαλεκτικός ύμνος στη ζωή, και όπως πρώτος επισήμανε ο Πετράρχης, μια εκπληκτική άσκηση ύφους, που έμελλε να γίνει σημείο αναφοράς για την ιταλική λογοτεχνία ως τον δέκατο όγδοο αιώνα.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\"[...] Κι αυτός ο ίδιος, για να γίνει αρεστός στις κυρίες, έγραψε μυθιστορήματα, και ξαναφτιάχνοντας το μυθιστόρημα του Φλώρου και της Μπανκαφλώρας, αναζήτησε στα ηρωικά και αρχαϊκά χρόνια των ελληνικών παραδόσεων ένα περιβάλλον πιο ταιριαστό με τις κλασικές του μελέτες. Όμως τα διηγήματα έπρεπε να γίνονται πιο λαϊκά και πιο ευχάριστα , για να ταιριάζουν πιο πολύ στην εποχή και στις συνήθειες. Και γι' αυτό στολίζονται ή επινοούνται διηγήματα κάθε λογής, σοβαρά και κωμικά, ηθικά και ανήθικα, ποικίλα και ομορφοφτιαγμένα από τους διηγηματογράφους, ανάλογα με τα γούστα του ακροατηρίου. Το διήγημα ήταν λοιπόν ένα ζωντανό λογοτεχνικό είδος στην εξουσία της φαντασίας, και σαν υλικό χυδαίο κι ελαφρό, παραμελήθηκε από τους καλλιεργημένους ανθρώπους. [...]\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΜ'αυτό τον χυδαίο κι ελαφρό κόσμο ανακατεύτηκε ο Βοκάκιος, όχι με άλλο σκοπό παρά για να περιγράψει διασκεδαστικά πράγματα και να ευχαριστήσει την κυρία που του είχε δώσει την εντολή. Μάζεψε λοιπόν όλο αυτό το άμορφο και χοντροκομμένο υλικό που το μεταχειρίζονταν άνθρωποι μη λόγιοι, κι έφτιαξε μ' αυτό τον αρμονικό κόσμο της τέχνης. \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΣοφές κι εντυπωσιακές έρευνες έγιναν στις πηγές απ' τις οποίες ο Βοκάκιος άντλησε τα διηγήματά του. Και πολλοί πιστεύουν πως έχασε κάτι από τη δόξα του, όταν αποδείχτηκε πως τα περισσότερα διηγήματά του δεν ήταν δική του επινόηση, θαρρείς και η αξία του καλλιτέχνη στηρίζεται περισσότερο στην επινόηση παρά στο φορμάρισμα του υλικού. Είναι γεγονός ότι το υλικό, τόσο στην \"Κωμωδία\" και στο \"Canzoniere\", όσο και στο \"Δεκαήμερο\", δεν ήταν δημιούργημα ενός ανθρώπου, αλλά αποτέλεσμα ομαδικής κατεργασίας που πέρασε από διάφορες μορφές ώσπου το πνεύμα να το αποκρυσταλλώσει και να το κάνει αιώνιο.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΥπήρχαν σε όλους τους λατινικούς λαούς διηγήματα με διάφορα ονόματα, αλλά δεν υπήρχαν ούτε το διήγημα ούτε ο διηγηματογράφος που θα μπορούσε να ενώσει τις χωριστές διηγήσεις και να τις δέσει σ' έναν οργανικό κόσμο. Αυτό το δέσιμο το δημιούργησε ο Βοκάκιος. [...]\"\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e(από το βιβλίο \"Ιστορία της ιταλικής λογοτεχνίας\", του Francesco de Sanctis)","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b84827.jpg","isbn":null,"isbn13":null,"ismn":null,"issn":null,"series":{"id":140,"name":"Λογοτεχνία","books_count":687,"tsearch_vector":"'logotechnia' 'logotehnia' 'logotexnia'","created_at":"2017-04-13T00:54:16.944+03:00","updated_at":"2017-04-13T00:54:16.944+03:00"},"pages":376,"publication_year":1993,"publication_place":"Αθήνα","price":"27.0","price_updated_at":"2010-05-31","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":"ιταλικά","original_title":"Decameron","publisher_id":862,"extra":null,"biblionet_id":84827,"url":"https://bibliography.gr/books/dekahmeron-43205cf4-0244-4eb3-8db5-aeb6596732b2.json"}]