[{"id":214177,"title":"Ένα με τη σκόνη","subtitle":null,"description":"ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΝα προσέχεις την καρδιά σου\u003cbr\u003eμου είπε ο γιατρός\u003cbr\u003eγιατί μ' αυτήν \u003cbr\u003eγράφεις\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eμακριά από συγκινήσεις\u003cbr\u003eκαι λόγια περιττά.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΑπλό πρέπει να' ναι το ποίημα\u003cbr\u003eόπως κι ο χτύπος της.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΗ ποίηση του Γιώργου Οικονόμου ακολουθεί κλασική και λιτή φόρμα, είναι απλή, βιωματική και αφηγηματική, ενώ φαίνεται ότι δεν τον απασχολούν μοντέρνες ή μεταμοντέρνες εκδοχές του λόγου. Με άμεσες αναφορές σε προσωπικά βιώματα αλλά και σε στιγμές της σύγχρονης μικροϊστορίας της πόλης είναι βέβαιο ότι βρίσκει το στόχο της δίχως περιττές περιστροφές και ασαφείς υπαινιγμούς. Πατώντας στις στέρεες βάσεις μιας ποιητικής παράδοσης όπως αυτή εκφράστηκε από τον Κωνσταντίνο Καβάφη, τον Κώστα Καρυωτάκη ή τους πιο σύγχρονους όπως τον Ντίνο Χριστιανόπουλο και τον Χρίστο Λάσκαρη δεν αμφιταλαντεύεται όσον αφορά την αισθητική ατμόσφαιρα αλλά και τον αισθηματικό και συγκινησιακό πυρήνα των λέξεων. Το περιεχόμενο δίχως διδακτισμούς και ιδεολογήματα φαίνεται ότι άπτεται εκείνης της μαγικής περιοχής της καθημερινότητας την οποία η ποίηση αγωνίζεται να διασώσει και να επανεντάξει στον τρόπο θέασης ενός κόσμου που δίχως την ποίηση θα μπορούσε να καταντήσει υπαρξιακά αφόρητος.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e(Κ.Τ.)","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b217386.jpg","isbn":"978-618-82171-4-0","isbn13":"978-618-82171-4-0","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":80,"publication_year":2017,"publication_place":"Θεσσαλονίκη","price":"12.0","price_updated_at":"2017-04-13","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":3796,"extra":null,"biblionet_id":217386,"url":"https://bibliography.gr/books/ena-me-th-skonh.json"},{"id":219971,"title":"Πλυμένα λάβαρα","subtitle":null,"description":"Ίσως την άλλη Τρίτη\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΚάθε Τρίτη πάω στο σταθμό των τραίνων. Χρόνια τώρα χειμώνα-καλοκαίρι. Δε θυμάμαι ποια Τρίτη ήταν η πρώτη. Το μυαλό αρνείται να ορίσει ημερομηνία, πεισματικά δε λέει ούτε εποχή. Πάω πρωί βιαστικά, χωρίς αποσκευές, θέλω να είμαι εντάξει με τα ψέματά μου, κοροϊδεύω ελεγχόμενα τον εαυτό μου.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΣυνήθως οι αφίξεις είναι η πρώτη βόλτα. Φαντάζομαι ότι κάποιον περιμένω να έρθει, ταυτίζομαι με τα χαρούμενα πρόσωπα που αδιάφορα με σπρώχνουν, σηκώνονται στις μύτες των ποδιών τους για να δουν την πολυπόθητη άφιξη, αδημονούν, σηκώνομαι στις μύτες κι εγώ. Παρασύρομαι σε μια δίνη ανυπομονησίας δανεική.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΤο τρένο έρχεται, έρχεται ρυθμικά, μεγαλόπρεπα, μέσα από ατμούς, νιώθω να σείεται η γη, ακούω το στρίγκλισμα των φρένων. Επιτέλους σταματά, επιτέλους ανοίγουν οι πόρτες και ένα πολύχρωμο ανώνυμο πλήθος κατεβαίνει άτακτα, ανυπόμονα. Προσπαθώ να αποτυπώσω πρόσωπα, όσα περισσότερα μπορώ, κανένα γνώριμο ανάμεσά τους. Καμία άφιξη για μένα.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΠεριμένω να σταματήσει ο κτύπος της καρδιάς, ν' αδειάσει η αποβάθρα και μετά εγώ, μια ξεχασμένη παρουσία που κανέναν δεν περίμενε και κανείς δεν ήρθε γι' αυτήν, φεύγω. Λίγο θλιμμένη, λίγο απογοητευμένη, όλα λίγο.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΠάω στις αναχωρήσεις, ελέγχω αν υπάρχουν καθυστερήσεις. Εγώ που δε θα φύγω ανησυχώ μήπως αργήσω. Πόσες φορές δε γέλασα μέσα μου με αυτή τη σκέψη, μπορεί και να έκλαψα, δε θυμάμαι, μπορεί! Με κοιτούν παράξενα επειδή δεν έχω μαζί μου καμία αποσκευή να με προσδιορίζει. Ίσως και να με έχουν ξαναδεί. Κανείς δεν τολμά να ρωτήσει. Εξάλλου θα βιάζονται. Αναχώρηση για Αθήνα στο διάδρομο 4. Για Θεσσαλονίκη στον 7. Για Δράμα στον διάδρομο 9. Ποιο νούμερο να υποδυθώ σήμερα; Με αποφασιστικά βήματα διαλέγω έναν διάδρομο στην τύχη, με θράσος στέκομαι στην ουρά των επιβατών, σχεδόν πιστεύω ότι θα φύγω, σχεδόν ανεβαίνω το πρώτο σκαλοπάτι, σχεδόν γαντζώνομαι απελπισμένα στη χειρολαβή. Όμως θυμάμαι ότι κάτι ξέχασα. Εμένα ξέχασα και δεν μπορώ να φύγω. Βιαστικά ζητώ συγνώμη, περάστε εσείς λέω, δίνω τη σειρά μου, φεύγω. \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΜια κολώνα είναι πάντα χρήσιμη για παρατηρητήριο, θέλω να ξέρω, αν φύγει στην ώρα του το τρένο μου. Είναι σημαντικό.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΣουρουπώνει πια, ώρα να αποχωρήσω. Ένας επιβάτης χωρίς αποσκευές, χωρίς εισιτήριο. Όχι επειδή δεν μπορώ να το αποκτήσω, αλλά επειδή δεν γνωρίζω τον προορισμό.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΊσως την άλλη Τρίτη να ταξιδέψω και αν δεν είναι η άλλη θα είναι σίγουρα η επόμενη, σίγουρα.","image":null,"isbn":"978-618-82171-5-7","isbn13":"978-618-82171-5-7","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":95,"publication_year":2017,"publication_place":"Θεσσαλονίκη","price":"12.0","price_updated_at":"2017-11-23","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":3796,"extra":null,"biblionet_id":223056,"url":"https://bibliography.gr/books/plymena-labara.json"}]