[{"id":145753,"title":"Μια αιωνιότητα, ή σχεδόν","subtitle":null,"description":"\"Από τα παιδικά της ακόμη χρόνια, κοιτάζοντας εκείνους τους μικροσκοπικούς κόκκους σκόνης να αιωρούνται στο φως των ψηλών παραθυριών του εξοχικού τους, την κυρίευε αυτός ο καημός και ήξερε πια πολύ καλά ότι το καλοκαίρι θα τέλειωνε. Θαρρείς και εκείνη η λεπτόκοκκη σκόνη ήταν η ένδειξη ότι είχαν αγγίξει πλέον την κορυφή, το σημείο που περιέκλειε εντός του όλες τις χαρές του καλοκαιριού, του εξοχικού σπιτιού και των αόριστων υποσχέσεων που της έδιναν τα αγόρια που γνώριζε στη θάλασσα κατά τις πρώτες συναντήσεις τους αποκαλυπτόταν πως εκείνα τα αιωρούμενα σωματίδια σκόνης που το φως άφηνε στο διάβα του ήταν άπιαστα, όπως και το παρελθόν. [...]\u003cbr\u003eΣτο δρόμο οι άνδρες είχαν πάψει να την κοιτάζουν. Όχι ότι υπήρξε ποτέ όμορφη, αλλά να, μια σχετική ποιότητα του δέρματος της, μια σφιχτή και καλοσχηματισμένη και λίγο υπερβολική μάζα, που δύσκολα κλεινόταν στα ρούχα, είλκυε συχνά ματιές και σχόλια. Δεν συνέβη ξαφνικά, αλλά σταδιακά: πρώτα εξαφανίστηκαν τα βλέμματα στις πόλεις του Κέντρου και του Βορρά, κατόπιν τέλειωσαν εκείνα στις μεγάλες περιοχές των μητροπόλεων, και τώρα δεν την κοίταζαν ούτε καν στον Νότο. Από κορίτσι ένιωθε αμηχανία και δυσφορία, μερικές φορές μέχρι και φόβο για εκείνα τα βλέμματα. [...]\u003cbr\u003eΌχι ότι αγαπούσε το παρελθόν καθεαυτό: αγαπούσε τον εαυτό της όπως ήταν πριν. Αγαπούσε την παιδική ηλικία, την εφηβεία, την ομοιογενή ποιότητα εκείνης της ολόιδιας επιδερμίδας, εκείνο το ομοιόμορφο χρώμα χωρίς ξαφνικές σκούρες κηλίδες από κεράτωση και ερυθριάσεις, εκείνο το σφριγηλό δέρμα που δεν μετέβαλλε τη συνοχή του από το ένα τμήμα στο άλλο, δίχως βαθουλώματα, οζίδια, φύματα και τραχύτητα. Αγαπούσε το δέρμα που είχε πριν από δέκα χρόνια, πριν από είκοσι χρόνια, πριν από τριάντα χρόνια, όλο και πιο πίσω, πάντα πιο πίσω, μέχρι που έφτανε σε εκείνα τα χέρια που με κάποιο θαυμαστό τρόπο είχαν παραμείνει τα ίδια για πάρα πολύ καιρό.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΤι είναι η εμπειρία του χρόνου; Πότε τελειώνει η νεότητα και πού αρχίζουν τα γηρατειά;\u003cbr\u003eΑυτή που θέτει -και θέτει σε μας- αυτά τα ερωτήματα είναι μια Ιταλίδα άνω των σαράντα ετών, η οποία βλέπει σιγά σιγά τις ματιές των ανδρών να απομακρύνονται από αυτήν. Αναλογίζεται τότε τη νεότητά της, τόσο κοντινή, τόσο παρούσα και παρ' όλα αυτά χαμένη. ","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b148664.jpg","isbn":"978-960-325-860-5","isbn13":"978-960-325-860-5","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":96,"publication_year":2009,"publication_place":"Αθήνα","price":"9.0","price_updated_at":"2009-11-16","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":"ιταλικά","original_title":"Una quasi eternitá","publisher_id":2,"extra":null,"biblionet_id":148664,"url":"https://bibliography.gr/books/mia-aiwniothta-h-sxedon.json"},{"id":146733,"title":"Η τέχνη της κοινωνικής αναρρίχησης","subtitle":"Δοκίμιο προς χρήσιν των αυλικών","description":"\"Υπάρχουν θνητοί που το πνεύμα τους πάσχει από αδιαλλαξία, που η σπονδυλική τους στήλη παρουσιάζει πρόβλημα ευλυγισίας και ο σβέρκος τους μια έλλειψη ευκαμψίας· η άτυχη αυτή διάπλαση τους εμποδίζει να τελειοποιηθούν στην τέχνη της αναρρίχησης και τους καθιστά ανίκανους να προαχθούν στην Αυλή. Τα φίδια και τα άλλα ερπετά φτάνουν ψηλά στα βουνά και στους βράχους, τη στιγμή που και το πιο δυνατό άλογο ουδέποτε μπορεί να φτάσει ώς εκεί. Η Αυλή δεν είναι φτιαγμένη γι' αυτά τα αγέρωχα όντα, τα άκαμπτα, που δεν μπορούν ούτε να ανέχονται ιδιοτροπίες ούτε να ενδίδουν σε καπρίτσια, ούτε ακόμη να εγκρίνουν ή και να υποβοηθούν, όποτε χρειάζεται, τα εγκλήματα τα οποία η Μεγαλειότητα κρίνει απαραίτητα για το καλό του Κράτους.\"","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b149648.jpg","isbn":"978-960-325-868-1","isbn13":"978-960-325-868-1","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":22,"publication_year":2009,"publication_place":"Αθήνα","price":"9.0","price_updated_at":"2009-12-16","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":"γαλλικά","original_title":"Essai sur l’art de ramper, à l’usage des courtisans","publisher_id":2,"extra":null,"biblionet_id":149648,"url":"https://bibliography.gr/books/h-texnh-ths-koinwnikhs-anarrixhshs.json"},{"id":138518,"title":"Η επιστολή του λόρδου Τσάντος","subtitle":null,"description":"\"Η εμφάνιση του νεαρού Χόφμαννσταλ είναι ένα από τα μεγάλα θαύματα πρώιμης τελειότητας και έτσι παραμένει στις αναμνήσεις μας· εκτός από τον Κήτς και τον Ρεμπώ, δεν γνωρίζω στην παγκόσμια λογοτεχνία άλλο παράδειγμα νεότητας τόσο αλάνθαστης στον έλεγχο της γλώσσας, τόσο ευρείας στην έμπνευση των ιδεών, τόσο εμποτισμένης από ποιητική ουσία ακόμα και στην τελευταία αράδα, όσο αυτό το μεγαλειώδες πνεύμα που, ήδη από τα δεκάξι ή τα δεκαεπτά του χρόνια, ενεγράφη στα αιώνια χρονικά της γερμανικής γλώσσας με στίχους αλησμόνητους και μια πρόζα που δεν έχει ξεπεραστεί μέχρι σήμερα. Το εντυπωσιακό ξεκίνημα του και ταυτοχρόνως αυτή η τελειότητα είναι φαινόμενα που δεν παρουσιάζονται δυο φορές σε μια γενιά.\"\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e(Stefan Sweig, \"Ο κόσμος του χθες. Αναμνήσεις ενός Ευρωπαίου\", 1944)\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\"Η ζωή του Χόφμαννσταλ ήταν ένα σύμβολο, το ευγενές σύμβολο μιας Αυστρίας υπό εξαφάνιση, μιας ευγένειας υπό εξαφάνιση, ενός θεάτρου υπό εξαφάνιση : ένα σύμβολο εντός του κενού κι ωστόσο όχι σύμβολο του κενού.\"\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e(Hermann Broch, \"Ο Χόφμαννσταλ και η εποχή του\", γύρω στα 1950)\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\"Η \"Επιστολή του Λόρδου Τσάντος\", που χρονολογείται στα 1902, συνιστά το βαθμό μηδέν όχι της γραφής, αλλά της ποιητικής του Χόφμαννσταλ· είναι ένα μανιφέστο της διάλυσης της ομιλίας και του ναυαγίου του εγώ μέσα στο άτακτο και συγκεχυμένο ρεύμα των πραγμάτων που η γλώσσα δεν μπορεί πλέον να κατονομάσει ούτε να δαμάσει· μ' αυτή την έννοια το συγκεκριμένο αφήγημα είναι η ευφυής καταγγελία μιας παραδειγματικής συνθήκης του 20ου αιώνα. Ο πρωταγωνιστής εγκαταλείπει την κλίση του και το επάγγελμα του συγγραφέα διότι καμία λέξη δεν του φαίνεται ικανή να εκφράσει την αντικειμενική πραγματικότητα· το μυστικό ρεύμα της ζωής τον κυριεύει και διεισδύει μέσα του σε τέτοιο βαθμό ώστε να χάνεται ολοκληρωτικά μέσα στα αντικείμενα, να διαλύεται σε μια αποκάλυψη του Όλου που καταστρέφει την ενότητα του προσώπου σε μια τρεμοσβήνουσα μαρμαρυγή συγκινήσεων και αντιδράσεων. Μ' αυτό το διάσημο αφήγημα, που συχνά θεωρείται παράδειγμα του πιο ακραίου εξπρεσιονισμού, ο Χόφμαννοταλ πηγαίνει πολύ πέρα από την ανησυχητική ατμόσφαιρα του fin de siecle. [...]\u003cbr\u003eΛεπταίσθητη φωνή του αισθητισμού και της παρακμιακότητας, με άλλα λόγια των δυνάμεων εκείνων που έτειναν να διαβρώσουν και να απαρνηθούν την κοινωνία του 19ου αιώνα, ο Χόφμαννσταλ κατάφερε να γίνει ο επίσημος ποιητής και ο υπερασπιστής της κοινωνικής ομάδας στην οποία άνηκε, της αξιοσέβαστης και αξιοπρεπούς Austria felix, που απολάμβανε και ανήγγελλε το τέλος, ως αξιαγάπητο συντηρητικό λίκνο των πιο επαναστατικών ζυμώσεων του πολιτισμού του μέλλοντος. \"\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e(Claudio Magris)\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\"Ο Λόρδος Τσάντος ζει στη νοσταλγία του νοήματος της ζωής, και με τον τρόπο του προαναγγέλλει την καλπάζουσα κρίση στην οποία θα εισέλθει ή λογοτεχνία κατά τη διάρκεια του αιώνα χωρίζοντας τη γλώσσα μας από τη ζωή και προσηλυτίζοντάς μας όλους, όπως στα έργα του Beckett, σε μια γλώσσα αποχωρισμένη από τον κόσμο, εκτός από τον Λόρδο Τσάντος, βουβό πια στους αιώνες των αιώνων, μόνο και ήσυχο στη σάλα της σιωπής, της αδυναμίας των λέξεων, θύμα της ίδιας του της τόλμης, εστιασμένο πια μόνο στη δεύτερη ζωή των πραγμάτων, μυστική και φευγαλέα, μια \" ζωή που δεν εκφράζεται με λέξεις κι όμως είναι η ζωή μου \". Στο κείμενο αυτό βρίσκουμε έναν εξαίσιο αποχαιρετισμό στη λέξη που όχι μόνο δεν καταστρέφει τα μελλοντικά σχέδια του συγγραφέα, αλλά τα ενισχύει, αφήνοντας τον Χόφμαννσταλ πιο δημιουργικό από ποτέ.\"\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e(Enrique Vila - Matas)","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b141198.jpg","isbn":"978-960-325-796-7","isbn13":"978-960-325-796-7","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":76,"publication_year":2009,"publication_place":"Αθήνα","price":"10.0","price_updated_at":"2009-04-07","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":"γερμανικά","original_title":"Ein Brief","publisher_id":2,"extra":null,"biblionet_id":141198,"url":"https://bibliography.gr/books/h-epistolh-tou-lordou-tsantos.json"},{"id":146191,"title":"Το θέαμα του Μπογιατιού ως κινούμενου τοπίου","subtitle":null,"description":null,"image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b149104.jpg","isbn":"978-960-325-872-8","isbn13":"978-960-325-872-8","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":15,"publication_year":2009,"publication_place":"Αθήνα","price":null,"price_updated_at":null,"cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2,"extra":null,"biblionet_id":149104,"url":"https://bibliography.gr/books/to-theama-tou-mpogiatiou-ws-kinoumenou-topiou.json"},{"id":45115,"title":"Το κοράκι. Η φιλοσοφία της σύνθεσης","subtitle":null,"description":null,"image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b46358.jpg","isbn":"978-960-325-361-7","isbn13":"978-960-325-361-7","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":75,"publication_year":2009,"publication_place":"Αθήνα","price":"12.0","price_updated_at":"2007-07-04","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2,"extra":null,"biblionet_id":46358,"url":"https://bibliography.gr/books/to-koraki-h-filosofia-ths-syntheshs.json"},{"id":142706,"title":"Αναλυτικός κατάλογος των κερατάδων","subtitle":null,"description":"Ποιος θα τολμούσε να συνθέσει, με τον πλέον σοβαρό τρόπο, την τυπολογία κάθε πιθανού και φανταστικού κερατώματος, ακολουθώντας μιαν αυστηρά επιστημονική μέθοδο; Ο Σαρλ Φουριέ (1772-1837), αυτοδίδακτος φιλόσοφος, στον \"Αναλυτικό κατάλογο των κερατάδων\" συγκεντρώνει κερατούληδες, κερατάδες και τάρανδους, μια σειρά από απατημένους άντρες, με τη συναίνεσή τους καμιά φορά, πάντοτε όμως γελοιοποιημένους. Τούτη η θαυμαστή συλλογή ογδόντα σκίτσων, η οποία παρέμεινε ανέκδοτη όσο βρισκόταν εν ζωή ο δημιουργός της, καταδεικνύει πώς εκδικείται η φύση τον πολιτισμό, απελευθερώνοντας τα αναχαιτισμένα ανθρώπινα πάθη. Έτσι, σύμφωνα με τον Φουριέ, το κέρατο δεν είναι ούτε καλό -αφού η φύση το μόνο που κάνει είναι να αντιδρά στην επίθεση του γάμου- ούτε κακό - αφού υπαγορεύεται από τα πάθη... Ο ουτοπιστής σοσιαλιστής Φουριέ εμφανίζεται εδώ ως περίεργος θεωρητικός του ελεύθερου έρωτα.\u003cbr\u003e \u003cbr\u003eΑπό το Επίμετρο του R. Pehel:\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\"Οι μαθητές του Φουριέ θέλησαν να τον μετατρέψουν σε ηθικολόγο του πολιτισμού, λες και αυτό θα ενδυνάμωνε τις σοσιαλιστικές του θεωρίες. Ηθικολόγος είναι, αποκλειστικά όμως στο περιβάλλον της αρμονίας- στον πολιτισμό είναι ανήθικος και συγγενεύει πολύ περισσότερο με τον Σάντ, τον αήθη, παρά με τον Ρουσσώ των παραβολών της καλής φύσης. Όπως και ο Σάντ, που είναι μεγαλύτερός του κατά τριαντα δύο χρόνια, ο Φουριέ έζησε την Επανάσταση και τράβηξε στα άκρα τις ιδέες του Διαφωτισμού για να τις ανατρέψει καλύτερα.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΌπως και ο Σάντ, είναι μανιακός με τους διάφορους καταλόγους, τα κατάστιχα, τις κατηγοριοποιήσεις, τις απαριθμήσεις. Όπως και ο Σάντ, θέτει στο επίκεντρο του έργου του την ηδονή, την ερωτική και ιδίως τη σεξουαλική επιθυμία. Η βασική διαφορά είναι ότι ο Σάντ γίνεται φιλόσοφος του \"κακού\" όταν παρουσιάζει κάθε επιθυμία ως φυσική, ενώ ο Φουριέ ονειρεύεται μια ακτινοβόλο ανθρωπότητα, όπου όλες οι επιθυμίες θα εκπληρώνονται εφόσον είναι από τη φύση τους χρήσιμες στην κοινωνία της αρμονίας, υπό τον όρο ότι \"δεν θα βλάπτουν και δε θα θίγουν τον άλλον\". Δέχεται πάντως τις σαδιστικές ή μαζοχιστικές \"διαστροφές\", όταν υπάρχει συναίνεση.\"\u003cbr\u003e","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b145602.jpg","isbn":"978-960-325-794-3","isbn13":"978-960-325-794-3","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":72,"publication_year":2009,"publication_place":"Αθήνα","price":"9.0","price_updated_at":"2009-07-30","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":"γαλλικά","original_title":null,"publisher_id":2,"extra":null,"biblionet_id":145602,"url":"https://bibliography.gr/books/analytikos-katalogos-twn-keratadwn.json"},{"id":4980,"title":"25 σονέτα","subtitle":null,"description":"\"Δεν είμαι σε θέση να πω εάν τίμησα το πρωτότυπο και ασφαλώς δεν θα μάθω ποτέ εάν σεβάστηκα δεόντως τα αισθήματα του νεαρού της ιστορίας μας. Μοιάζει χειμώνας πάντα ο καιρός της μετάφρασης, θαμπός χειμώνας, πολύ μακριά από το πρωτότυπο που ιδεαστήκαμε και αγαπήσαμε, και καθιστά ακόμη πιο αφανή τα αισθήματα της νεότητας. Κι ας είναι πάντα καλοκαίρι εκεί όπου τα σονέτα, ως ερωτικά εγκώμια, ευδοκιμούν ακόμη με όλες τις απροσδόκητες αποφύσεις τους, και όπου ο χρόνος της μετάφρασης, πολλά χρόνια μετά, πάει να συναντήσει τον άλλο χρόνο, τον ανέφικτο. Θα κριθούμε όλοι εκ του αποτελέσματος· αναμφίβολα. Αλλά και οι ιστορίες, πραγματικές είτε επινοημένες, που αφήνουμε πίσω μας έχουν κι αυτές μερίδιο στην ηθική περιπέτεια της ποίησης. Και στην περίπτωση των μεγάλων προτύπων και πρωτοτύπων, ένα ηθικό ελάττωμα, μια αποτυχία της μορφής, αποβαίνει ακόμη πιο δυσβάσταχτο για όλους. Το λέει, άλλωστε και ένα άλλο περίφημο σονέτο του Σαίξπηρ\":\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΣτις πράξεις πάντα και τα πιο γλυκά πικρίζουν·\u003cbr\u003eόζουν χειρότερα οι κρίνοι που σαπίζουν.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΔιονύσης Καψάλης","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b5234.jpg","isbn":"978-960-325-273-3","isbn13":"978-960-325-273-3","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":61,"publication_year":2009,"publication_place":"Αθήνα","price":"15.0","price_updated_at":"2009-07-30","cover_type":"Σκληρό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":"αγγλικά","original_title":null,"publisher_id":2,"extra":null,"biblionet_id":5234,"url":"https://bibliography.gr/books/25-soneta.json"},{"id":138327,"title":"Άγνωστες γλώσσες","subtitle":"Μικρή ποιητική εκλογή","description":"\"Τέσσερα ρομαντικά ποιήματα και μερικά αποσπάσματα στο ίδιο πνεύμα, από πολλές γλώσσες, πού από καιρό με ακολουθούν, μεταγράφονται εδώ, τελικά, σε μια βάναυση πράξη αγάπης.\"\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΜ. Φ.\u003cbr\u003e","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b141005.jpg","isbn":"978-960-325-798-1","isbn13":"978-960-325-798-1","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":54,"publication_year":2009,"publication_place":"Αθήνα","price":"8.0","price_updated_at":"2009-03-31","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2,"extra":null,"biblionet_id":141005,"url":"https://bibliography.gr/books/agnwstes-glwsses.json"},{"id":145408,"title":"Θεογονία, Έργα και Ηοίαι","subtitle":"Εκλογές από τον Ησίοδο","description":"Παραίσθηση; Η προσωπική όμως αίσθηση υπερισχύει. Για κάποιους λόγους μπορώ να φανταστώ πως συνέθεσε τα ποιήματά του ο Όμηρος κάπου στις ακτές της Ιωνίας. Αλλά η σύνθεση της Θεογονίας, των Έργων, του Καταλόγου Γυναικών στην απόμερη και μίζερη Άσκρα της Βοιωτίας από τον Ησίοδο παραμένει αίνιγμα. Με αυτούς τους όρους, η ομολογία του ποιητή πως άλλαξε η ζωή του μια μέρα πάνω στον Ελικώνα, όταν οι Μούσες τον απάντησαν, και από λιμάρη βοσκό τον έκαναν αοιδό της αλήθειας, φαίνεται μια λογική εξήγηση. Ίσως εκεί στα τέλη του όγδοου προχριστιανικού αιώνα λειτούργησε το θαύμα- σε μιά στεριανή κώμη, μακριά από τη θάλασσα, στις όχθες των βουνών.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΤον Ησίοδο, χρειάστηκε να τον ανακαλύψω, σάμπως να ήταν εξαρχής δυσεύρετος, σχεδόν κρυμμένος· αυτή την αίσθηση ελπίζω πως κρατούν οι μεταφράσεις· επιλογές λίγο - πολύ αυθαίρετες, εκτός κι αν ήταν από κάπου εντεταλμένες ή και δοσμένες.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΠέρασαν κι όλας δεκατέσσερα χρόνια από την πρώτη έκδοση της ησιόδειας Εκλογής, που συντελέστηκε όσο ακόμη προχωρούσε η μετάφραση της ομηρικής Οδύσσειας ως συμμαχική υποστήριξη. Η προκείμενη ανανέωσή της (με πολλές, αδήλωτες διορθώσεις και τέσσερα επιπλέον μεταφράσματα) συγχρονίζεται και συγκατοικεί τώρα στις εκδόσεις Άγρα με τη μετάφραση της Ιλιάδας, πού οι δώδεκα ραψωδίες της δοκιμάζονται ήδη στον πρώτο δημοσιευμένο τόμο της. Ούτε η οδυσσειακή ούτε η ιλιαδική σύμπτωση είχαν προγραμματιστεί προέκυψαν μάλλον από ενστικτώδη αναζήτηση μιας δεύτερης, ισόχρονης και ισότιμης, φωνής, διάφορης στον τρόπο και στον τόνο της από την ομηρική - ας πούμε οικειότερης και εντονότερα σημαδεμένης από το όνομα και το πρόσωπο του ποιητή.\u003cbr\u003eΛ Ν Μ\u003cbr\u003e","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b148318.jpg","isbn":"978-960-325-845-2","isbn13":"978-960-325-845-2","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":96,"publication_year":2009,"publication_place":"Αθήνα","price":"11.0","price_updated_at":"2009-11-05","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2,"extra":null,"biblionet_id":148318,"url":"https://bibliography.gr/books/theogonia-erga-kai-hoiai.json"},{"id":146133,"title":"Περί σουρρεαλισμού","subtitle":"Η διάλεξη του 1935","description":"Σάββατο 19 Ιανουαρίου 1935 η Καθημερινή αναγγέλλει ότι \"την προσεχή Παρασκευήν και ώραν 7 1/4 μ.μ. θα δοθή εις την Λέσχην Καλλιτεχνών διάλεξις με ομιλητήν τον κ. Α. Εμπειρίκον και θέμα \"Περί Σουρρεαλισμού\". Η περίφημη αυτή διάλεξη, λίγους μήνες πριν από την κυκλοφορία της Υψικαμίνου, είχε χαθεί από τα τέλη της δεκαετίας του '30 και βρέθηκε πρόσφατα.\u003cbr\u003eΟ Ελύτης παρακολούθησε τη διάλεξη και μας έδωσε τις δικές του εντυπώσεις. \"Την άλλη μέρα, έγινε η διάλεξη μπροστά σε μερικούς βλοσυρούς αστούς που άκουγαν, φανερά ενοχλημένοι, ότι εκτός από τον Κονδύλη και τον Τσαλδάρη, υπήρχαν και άλλοι ενδιαφέροντες άνθρωποι στον κόσμο, που τους έλεγαν Φρόυντ ή Μπρετόν. Έλειπαν οι καλοί αγωγοί της θερμότητας, οι νέοι. Παρ' όλ' αυτά ο σπόρος είχε πέσει και σε λίγο, μέσα στη χρυσή σκόνη της άνοιξης που έφτανε, άρχισαν να μετεωρίζονται και να στίλβουν παράξενα ονόματα και όροι πρωτάκουστοι: το υποσυνείδητο, η αυτόματη γραφή, το hasard objectif, τα collages, η μέθοδος paranoiaque critique, το merveilleux και τα λοιπά\" (Ανοιχτά Χαρτιά).\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\"Ο ντανταϊσμός ήταν μια μεγάλη revolte και αποτελούσε ας πούμε το δυναμικόν μιας επανάστασης, δεν ήταν όμως καθαυτό επανάσταση, ενώ ο Σουρρεαλισμός είναι μια πραγματική επανάσταση πειθαρχημένη, με δράση ανταποκρινόμενη σε πλήρη και αυτοκέφαλη θεωρία και με συνειδητές επιδιώξεις.\u003cbr\u003e\"[...] Ιδού ποιος είναι ο πρώτος αντίκτυπος της ενατένισης του νέου κόσμου που ανοίγει μπροστά μας η εφαρμογή του Σουρρεαλισμού. Και όταν λέμε νέος κόσμος εννοούμε στο πνευματικό επίπεδο, κάτι εντελώς ανάλογο με την ανακάλυψη του Κολόμβου, με την διαφορά ότι ο Σουρρεαλισμός με \"τον ψυχικό αυτοματισμό του διά του οποίου εκφράζει την αληθινή λειτουργία της σκέψης\" είναι ένας τρόπος συνεχούς και κατά βούληση προκαλουμένης ανακάλυψης. Με άλλα λόγια οι Αμερικές του δεν έχουν όρια. Είναι ατελείωτες, άπατες και κυριολεχτικά αχανείς καθώς το ασυνείδητό μας, που υπάρχει μέσα μας και του οποίου την ύπαρξη και το περιεχόμενο δεν γνωρίζουμε.\u003cbr\u003e\"[...] Ας μη δυσαρεστηθούν μερικοί στενόμυαλοι επαναστάτες, μα δεν βλέπω για ποιο λόγο πρέπει ν' αποφεύγουμε τα προβλήματα του έρωτος, του ονείρου, της τρέλλας, της τέχνης και της θρησκείας εφόσον τα εξετάζουμε από την ίδια με εκείνους μοίρα - την Επανάσταση.\"\u003cbr\u003e","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b149046.jpg","isbn":"978-960-325-867-4","isbn13":"978-960-325-867-4","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":96,"publication_year":2009,"publication_place":"Αθήνα","price":"9.0","price_updated_at":"2009-11-26","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2,"extra":null,"biblionet_id":149046,"url":"https://bibliography.gr/books/peri-sourrealismou.json"},{"id":146742,"title":"Δώδεκα και ένα ψέματα","subtitle":null,"description":"Τα μικρά μικρά αυτά κομμάτια γραφής, που μοιάζουνε με ξεριζωμένα τεμάχια από κάποιο μυστηριώδες Σύνολο, μιλάνε αμέσως στις αισθήσεις μας και στον βαθύτερο εαυτό μας. Είναι τρυφερά, γεμάτα συμπόνια για τους ήρωες και τις καταστάσεις. Και η συμπόνια αυτή δίνει σε όλα τα κείμενα μια ωριμότητα, αμβλύνοντας έτσι την πίκρα και τον κυνισμό που κρύβονται από κάτω, μεταμορφώνοντας και την πίκρα και τον κυνισμό σε θετικά συναισθήματα, σε πράξεις ζωής και όχι αποσύνθεσης. Ίσως η συμπόνια να δίνει τον τόνο σε όλο το βιβλίο, χαρίζοντάς του έτσι αυτή τη νοσταλγική υφή, μια κάποια θλίψη γεμάτη γλύκα και ονειροπόληση, κάτι το παλιό και το ήδη ξεχασμένο, που έρχεται για μια φευγαλέα στιγμή ν' αγγίξει την ψυχή μας και να φτερουγίσει πάλι μακριά μας. Και όλα αυτά γίνονται με απέραντη αγάπη και τρυφερότητα, διότι ο Αλέξανδρος Αδαμόπουλος εσωκλείει μέσα του έναν κόσμο θετικό, θα' λεγα ευλογημένο, όπου δεν υπάρχει το διαβολικό, υπάρχει μια αγάπη και μια περιέργεια για τη ζωή, όπου η μεταφυσική γίνεται γήινη και ανθρώπινη, κοντινή και προσιτή, χωρίς διφορούμενα, όπως μέσα στα δύο θαυμάσια κομμάτια \"Το φασόλι\" και \"Η ψυχή\".\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e[...] Ο συγγραφέας σαν τον αλχημιστή μετατρέπει το τίποτα σε λόγο, χωρίς να ξέρουμε ακριβώς πώς το πετυχαίνει και ποια στιγμή ακριβώς το κείμενο παίρνει ζωή. Τα κείμενα είναι σαν το αρνητικό μιας φωτογραφίας: τρεμοπαίζουν και πάλλονται κάτω από το υδάτινο στοιχείο και η φωτογραφία \"νετάρει\" μόνο στο τέλος του κάθε κομματιού. Αναδύεται μπροστά μας ολόκληρη και ακέραιη και έχουμε την αίσθηση ότι εμείς οι ίδιοι, οι αναγνώστες, δώσαμε στο κείμενο σάρκα και οστά, απλώς διαβάζοντάς το. [...] Και μέσα σ' όλα αυτά, η μοναξιά. Αλλά κι αυτή μια μοναξιά χωρίς πίκρα - ίσως με λίγη θλίψη. Στο τελευταίο κείμενο \"Το \"Άαα\" και το \"Οάα\"\", ένα πλάσμα φωνάζει από μακριά στο άλλο \"Άαα\" και το άλλο απαντάει \"Οάα\", μέσα στους αιώνες. \"Κι ήταν καλά\", γράφει ο Αλέξανδρος Αδαμόπουλος. Ήτανε όμως;\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΜαργαρίτα Καραπάνου, 1992\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΈνα υπέροχο στοιχείο του βιβλίου είναι η ελαφρότητα της υφής και η ατέρμονη ανοιχτοσύνη της. Είσαι ελεύθερος είτε να το προσλάβεις σαν παιχνιδιάρικο χιούμορ είτε να κατακλυστείς από τα απώτατα βάθη των νοημάτων πού κρύβονται μέσα του. Όλα εξαρτώνται από τη φύση και τη διάθεση του αναγνώστη· πώς το καταλαβαίνει και τι προσέγγιση υιοθετεί κατανοώντας αυτά που λέγονται, καθώς κάθε λέξη μπορεί να προκαλέσει σκέψεις βαθιές. \u003cbr\u003e[...] Έχεις αναπτύξει ένα γλωσσικό εργαλείο ολότελα δικό σου, αναμειγνύοντας στοιχεία μύθου, συμβόλων, παραβολών και αλληγορίας -κάτι σαν ένα μοναδικό επίτευγμα για το οποίο όλοι οι άνθρωποι θα 'πρεπε να σου χρωστούνε χάρη- αδράχνοντας την πραγματικότητα μέσα σε μια χούφτα παραβολών ενός καινούργιου λογοτεχνικού είδους. \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eV.Y. ΚΑΝΤΑΚ, 1999\u003cbr\u003e","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b149657.jpg","isbn":"978-960-325-829-2","isbn13":"978-960-325-829-2","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":83,"publication_year":2009,"publication_place":"Αθήνα","price":"9.0","price_updated_at":"2010-01-04","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2,"extra":null,"biblionet_id":149657,"url":"https://bibliography.gr/books/dwdeka-kai-ena-psemata-3b9e74db-ab31-46d3-9ff3-44c515c5abb5.json"},{"id":146734,"title":"Εγκώμιο του μακιγιάζ","subtitle":null,"description":"\"Η γυναίκα έχει το απαράγραπτο δικαίωμα, και μάλιστα εκπληρώνει ένα είδος χρέους όταν προσπαθεί να φανεί μαγική και εξωπραγματική. Πρέπει να εκπλήσσει, να γοητεύει. Ως είδωλο πρέπει να χρυσώνεται για να γίνεται αντικείμενο λατρείας. Πρέπει, λοιπόν, να δανείζεται απ' όλες τις τέχνες τα μέσα για να υψωθεί πάνω απ' τη φύση, ώστε να σκλαβώνει καλύτερα τις καρδιές και να συναρπάζει τα πνεύματα. Δεν πειράζει διόλου αν η απάτη και το τέχνασμα είναι γνωστά σε όλους, όταν η επιτυχία τους είναι εξασφαλισμένη και το αποτέλεσμα πάντα ακατανίκητο.\"\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΤο μικρό αυτό δοκιμιακού χαρακτήρα κείμενο του Baudelaire γράφτηκε προς το τέλος του 1860 και δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα \"Figaro\", το Νοέμβριο του 1863, μαζί με άλλα κείμενα κάτω από τον γενικό τίτλο \"Le Peintre de la Vie Moderne\" (\"Ο ζωγράφος της σύγχρονης ζωής\").\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΜετά την πρώτη του αυτή έκδοση στη σειρά των \"Φυλλαδίων\" της Άγρας, το κείμενο επανεκδίδεται στη νέα σειρά του \"Άτακτου Λαγού\".","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b149649.jpg","isbn":"978-960-325-849-0","isbn13":"978-960-325-849-0","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":18,"publication_year":2009,"publication_place":"Αθήνα","price":"9.0","price_updated_at":"2009-12-16","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":"γαλλικά","original_title":"Éloge du maquillage","publisher_id":2,"extra":null,"biblionet_id":149649,"url":"https://bibliography.gr/books/egkwmio-tou-makigiaz-0cce7bf0-89e1-4fd7-8fe8-22776d5c5fa5.json"},{"id":148362,"title":"Μάουζερ \u0026 Ο Οράτιος","subtitle":null,"description":"Τα δύο θεατρικά του Xάινερ Μύλλερ που περιλαμβάνονται στον παρόντα τόμο (\"Ο Οράτιος\" και \"Μάουζερ\") κατατάσσουν τον δημιουργό τους τόσο στη μεγάλη παράδοση της τραγωδίας όσο και στην παράδοση του μπρεχτικού διδακτικού έργου. Ο Μύλλερ δεν αποβλέπει σε μια προπαγάνδιση συγκεκριμένων ιδεών, στη διακήρυξη επαναστατικών ή άλλων πεποιθήσεων, αλλά εκφράζει έναν βαθύ και επώδυνο προβληματισμό γύρω από τις πολιτικές έννοιες και πρακτικές. Τα δύο έργα διατυπώνουν την εμπειρία μιας συλλογικής ανικανότητας, μιας αδυναμίας που εκδηλώνεται στο εσωτερικό της επαναστατικής θεωρίας και πράξης. Σε καθένα από τα δύο έργα, το θεατρικό εγχείρημα περιστρέφεται γύρω από ένα παράδοξο: γύρω από την απαιτούμενη όσο και αδύνατη γλώσσα, αυτή που θα όφειλε να μιλήσει για τις τρομακτικές στιγμές της ιστορίας (\"Ο Οράτιος\")· γύρω από το Εγώ, το όποιο καλείται να διατηρήσει το ρόλο του ως εργαλείο μιας επιβεβλημένης ύπερ-λογικής (του επαναστατικού πολέμου), ενώ είναι παράλληλα ο φορέας μιας υποκειμενικής συνείδησης (\"Μάουζερ\"). Στον Οράτιο πρόκειται για το ανέφικτο μιας σωστής γλώσσας, για την ευθραυστότητα κάθε ετυμηγορίας, ενώ στον Μάουζερ πρόκειται για την κατά βάθος ανέφικτη απαίτηση προς το Εγώ να αποδεχτεί την ίδια του την εξάλειψη, ενώ ταυτόχρονα θά διεκδικήσει τη διαφοροποίησή του, μια εδραίωσή του ως άτομο.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΓραμμένο το 1968, το έργο \"Ο Οράτιος\" αποτελεί, όπως είχε επανειλημμένα εξηγήσει ο Μύλλερ, τη δική του \"αντίδραση στην Πράγα του 1968, ένα σχόλιο για την Πράγα\". Τεράστιο ενδιαφέρον έχει η θεατρική μοίρα του Μάουζερ. Πρόκειται για το μοναδικό κείμενο του Μύλλερ, η έκδοση και η διάδοση του οποίου είχε απαγορευτεί γραπτώς και επισήμως στο έδαφος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Αν και το έργο είχε κριθεί αντεπαναστατικό, ο ίδιος ο Μύλλερ -άγνωστο με πόση δόση ειρωνείας- θεωρούσε ειδικά τον Μάουζερ ως διδακτικό έργο κατάλληλο για τις ανάγκες των σπουδαστών στην Ανώτατη Σχολή του Κόμματος.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b151289.jpg","isbn":"978-960-325-799-8","isbn13":"978-960-325-799-8","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":88,"publication_year":2009,"publication_place":"Αθήνα","price":"9.0","price_updated_at":"2010-02-08","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":"γερμανικά","original_title":"Mauser. Der Horatier","publisher_id":2,"extra":null,"biblionet_id":151289,"url":"https://bibliography.gr/books/maouzer-o-oratios.json"},{"id":28904,"title":"Του πολέμου. Στο άλογό μου.","subtitle":null,"description":null,"image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b29694.jpg","isbn":"978-960-325-041-8","isbn13":"978-960-325-041-8","ismn":null,"issn":null,"series":{"id":155,"name":"Ελληνική Πεζογραφία","books_count":358,"tsearch_vector":"'ellhnikh' 'ellhniki' 'ellinikh' 'pezografia' 'pezographia'","created_at":"2017-04-13T00:54:19.108+03:00","updated_at":"2017-04-13T00:54:19.108+03:00"},"pages":58,"publication_year":2009,"publication_place":"Αθήνα","price":"8.0","price_updated_at":"2009-06-02","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2,"extra":null,"biblionet_id":29694,"url":"https://bibliography.gr/books/tou-polemou-sto-alogo-mou.json"},{"id":29143,"title":"Τα θεωνύμια","subtitle":"Λόγος τέταρτος περί θεωνυμίας","description":"Ο \" Περί Θεωνυμίας \" λόγος του Θεοδώρου Β΄ Δούκα Λάσκαρι είναι ο τέταρτος από τους οκτώ λόγους του θεολογικού του πονήματος περί της του Θεού Σοφίας, της Αγίας Τριάδος και της εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος, και αποτελεί μέρος των έξι λόγων του περί \" Φυσικής Κοινωνίας \". Στους λόγους αυτούς, που περιέχονται στον 44ο τόμο της Ελληνικής Πατρολογίας Migne, προσπαθεί μέσω μαθηματικών, γεωμετρικών και φυσικών θεωριών να αποδείξει θεολογικά τη συνοχή του φυσικού κόσμου.\u003cbr\u003eΣτον \" Περί Θεωνυμίας \" λόγο, επειδή, όπως λέει στην αρχή του λόγου \" το θείον ανάμεσα στα άλλα με πολλά ονόματα ονομάζεται \" και επειδή \" ανάγκη πάσα να πούμε κατά το δυνατόν και για τα ονόματά του \", συγκεντρώνει περίπου τριακόσια πενήντα επίθετα ή εκφράσεις που περιγράφουν τον Θεό, και που σταχυολογεί από την Παλαιά και Καινή διαθήκη, την Εκκλησιαστική Υμνογραφία και τα πατερικά κείμενα, χωρίς να παραλείπει και επίθετα ομηρικών επών και ύμνων.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b29941.jpg","isbn":"978-960-325-789-9","isbn13":"978-960-325-789-9","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":34,"publication_year":2009,"publication_place":"Αθήνα","price":"7.0","price_updated_at":"2009-02-25","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2,"extra":null,"biblionet_id":29941,"url":"https://bibliography.gr/books/ta-thewnymia.json"}]