[{"id":126601,"title":"Recreation maid in Greece","subtitle":null,"description":"Ακολουθώντας το νήμα της σκέψης του Michel Foucault, που προσδιορίζει τις Ετεροτοπίες ως έναν τόπο πέραν και εντός του πραγματικού, που ακροβατεί μεταξύ Ουτοπίας και λειτουργικού χώρου, πολιτισμικά και κοινωνικά προσδιορισμένου, η έκθεση αναλαμβάνει τη σύνθεση και δημόσια παρουσίαση ενός παραδειγματολογίου σχετικών εικαστικών αναφορών. \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΜια σειρά δημιουργικών συμβάντων προσδιορίζουν την ετεροτοπική διάσταση και ταυτόχρονα προσδιορίζονται από αυτήν, καθίστανται δηλαδή τα ίδια ένας Τόπος - Τοπίο αντανάκλασης του πραγματικού ως επιθυμίας απόδρασης από αυτό και, την ίδια στιγμή, προορισμός προς μιαν άλλη \"πραγματικότητα\".\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΑναδιατυπώνοντας την έννοια του εικαστικού Τόπου και δημιουργώντας τους υπαινιγμούς μιας εσαεί νέας γεωγραφίας, οι καλλιτέχνες που συμμετέχουν συγκεφαλαιώνουν -καθένας στο πλαίσιο της οπτικής που επιλέγει-εκδοχές της ετεροτοπικής συνθήκης. Δημιουργούν, δηλαδή, ιδιόρρυθμες εκτροπές από \"φυσικούς\" κανόνες, οδηγούμενοι σε έναν ορίζοντα ψευδαισθήσεων. Στη γραμμή αυτού του ορίζοντα συσσωρεύονται, αναδιατασσόμενες και αποφλοιούμενες, οι στοιβάδες της μνήμης: ιδανικές σχεδίες ανέφικτων θαλασσών, χιμαιρικές γραμμές πλεύσης υπερωκεάνιων φαντασμάτων, αλφαβητάρια αλλόγλωσσων (ή εξωγλωσσικών) κωδίκων.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΣε μια πόλη όπου τα νερά κρατούν ακόμη την ανάμνηση των θερμών ρευμάτων της πρώτης πηγής, το βλέμμα ορίζει έναν φανταστικό διάπλου σαν αναβατικό βηματισμό προς το βουνό απέναντι, ακολουθώντας τον αφρό από τις ακτές του Θερμαϊκού κόλπου ως τον Όλυμπο. Αυτής της διαδρομής υπομνήσεις αποτελούν οι χώροι - νησίδες του δομημένου τοπίου, που στερεώνουν -στις διάφορες φάσεις της ιστορίας της πόλης- τη ρευστότητα της κίνησης προς ένα ετεροτοπικό, χωροταξικά ακατάτακτο \"άστυ\".\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΥλοποιώντας παραδειγματικά αυτή τη συνθήκη, ο μνημειακός χώρος του Αλατζά Ιμαρέτ αναπλάθεται, επανεφευρίσκει τον \"ανεξίθρησκο\" χαρακτήρα του ως άσυλο και την \"ιερή\" του λειτουργία (η έννοια του ιερού εδώ ως σημείο αναπομπής μυστικών προσευχών και όχι θρησκευτικής δραστηριότητας) και ανατροφοδοτείται με αισθητικής / πολιτικής / ηθικής τάξεως συμβάντα. Τα έργα απελευθερώνουν μια δυναμική που στοχεύει σε ανοιχτές και πολλαπλές αναγνώσεις, χωνεύοντας την ιστορικότητα του χώρου: έργα ως ειδο-ποιήσεις (και ειδο-ποιήματα) μιας νέας τάξης πραγμάτων, μορφών και αισθήσεων, προειδοποιητικά σε επερχόμενο κόσμο ή χάος. Και ακόμη ως ημερολόγια αναζητήσεων και πορίσματα ανα-δημιουργικού στοχασμού.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΤίποτα δεν περιγράφεται. Όλα υπογράφουν μια νέα συνθήκη συνύπαρξης τρόπων θέασης, ανατρέποντας βεβαιότητες και ιδεολογήματα.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΝα ανακαλύπτεις εκ νέου το ήδη ανακαλυφθέν, το επιχωματωμένο από τις πρακτικές ή ιδεολογικές χρήσεις του, να ανασκάπτεις τον βυθό ενός ουρανού βεβαρημένου από αλλότριες καταιγίδες, να κηρύσσεις το μέρος ως Όλον, απαλλαγμένος από τα βάρη ενθυμημάτων και να στοιχίζεις τη μνήμη στη γραμμή των ονείρων σου: να ένας τρόπος να κατοικείς το εφήμερο που σου δόθηκε ως πατρίδα. Τη μόνη πραγματική πατρίδα!\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΑναφορικά με τον τίτλο της έκθεσης, επιλέχθηκε η αγγλική διατύπωση ώστε να αποδοθεί με τη μεγαλύτερη δυνατή ακρίβεια η έννοια της δημιουργικής διαδικασίας και πράξης: αναδημιουργία αλλά και απόλαυση (recreation), θεραπαινίδα αλλά και κόρη/παρθένα (maid). Μια ανίχνευση των βημάτων προς τον πυρήνα της τέχνης, μια απόπειρα μέτρησης της \"υγρασίας του εικάζειν\" και της συνεχούς αναβάπτισης - ανατροφοδότησης από τις πηγές.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΘάλεια Στεφανίδου, Ιστορικός Τέχνης, επιμελήτρια εκθέσεων, Φεβρουάριος 2007","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b129217.jpg","isbn":"978-960-89534-1-3","isbn13":"978-960-89534-1-3","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":49,"publication_year":2007,"publication_place":"Θεσσαλονίκη","price":null,"price_updated_at":null,"cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Εξαντλημένο","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":1277,"extra":null,"biblionet_id":129217,"url":"https://bibliography.gr/books/recreation-maid-in-greece.json"},{"id":126629,"title":"Public Screen","subtitle":"Biennále: 1","description":"Το Public Screen ξεκίνησε ως παρέμβαση της σύγχρονης τέχνης στο δημόσιο χώρο με τη χρήση ενός συγκεκριμένου εργαλείου: της δημόσιας οθόνης. Η επικοινωνιακή Δύναμη της δημόσιας οθόνης καθίσταται σταδιακά προνομιακό πεδίο επίδειξης πολιτικής και οικονομικής ισχύος, με πρόσφατα παραδείγματα εφαρμογής τις διεθνείς εμπορικές εκθέσεις και τις προεκλογικές συγκεντρώσεις πολιτικών κομμάτων. Μέσω της οθόνης του υπολογιστή οι άνθρωποι επιλύουν καθημερινά\u003cbr\u003eαπλές και εξειδικευμένες ανάγκες τους, από αγορές προϊόντων μέχρι βιβλιογραφική έρευνα και αναζήτηση συντρόφου, ενώ ορισμένοι επιλέγουν να ζήσουν μια 'δεύτερη ζωή' που υλοποιείται φαντασιακά, στον κυβερνοχώρο, να κατασκευάσουν και να προωθήσουν μία εκδοχή του εαυτού τους στην \"μπλογκόσφαιρα\". \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΟ ρόλος της δημόσιας οθόνης οδηγεί σε αναθεωρήσεις τους θεωρητικούς της οπτικής επικοινωνίας, της πολιτισμικής κριτικής και άλλων συναφών σπουδών. Σύμφωνα με τους DeLuca και Peeples, n δημόσια οθόνη είναι το υποχρεωτικό σύγχρονο συμπλήρωμα στη θεωρία του Jurgen Habermas για τη Δημόσια Σφαίρα. \"Επειδή το μεγαλύτερο μέρος της επικοινωνίας πραγματοποιείται μέσω της οθόνης, οι εικόνες έχουν αποκτήσει μεγαλύτερη σημασία. Δεν αναπαριστούν την πραγματικότητα -τη δημιουργούν\".\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΤο πρόγραμμα PubIic Screen επιδιώκει να επαναπροσδιορίσει τη σχέση της σύγχρονης τέχνης με το δημόσιο - αστικό χώρο και να διερευνήσει της επικοινωνιακές δυνατότητες της δημόσιας οθόνης. Διεισδύει σε χώρους διακίνησης επιβατών, όπως είναι ο Διεθνής Αερολιμένας και το Λιμάνι της Θεσσαλονίκης επιδιώκοντας να αποσπάσει μια ολιγόλεπτη θέαση έργων τέχνης, βίντεο και φωτογραφιών, που προβάλλονται σε οθόνες. Δημιουργεί διαύλους επικοινωνίας ορισμένων μορφών σύγχρονης τέχνης με διαφορετικές κατηγορίες του 'κοινού' που δεν θα είχε τη δυνατότητα ή δε θα έθετε ως προτεραιότητα μία επίσκεψη σε ένα μουσείο, μια πινακοθήκη ή ένα κέντρο σύγχρονης τέχνης. Εξάλλου, n ίδια n σύλληψη του PubIic Screen επανεξετάζει τις συμβατικές παραδοχές γύρω από την επικοινωνιακή λειτουργία της σύγχρονης τέχνης συνολικά. Μπορεί να αναπτυχθεί ένας δημιουργικός διάλογος ανάμεσα στο καλλιτεχνικό έργο που προβάλλεται σε μία δημόσια οθόνη και τον κάτοικο - επισκέπτη - περιπατητή της σύγχρονης μεγαλούπολης; Πως τροποποιούνται οι όροι αυτής της συνάντησης όταν το έργο τέχνης έχει απολέσει την αρχική υλική του υπόσταση και υφίσταται κυρίως ως αναπαράσταση, προβολή, έννοια, ή υπενθύμιση; Πως συνδέεται αυτή n διαδικασία με την αγορά της τέχνης; Η ένταξη του έργου τέχνης στο δημόσιο χώρο επαναπροσδιορίζει τους όρους της συνάντησης καλλιτέχνη - έργου - κοινού. Μέσω του PubIic Screen 96 καλλιτέχνες από την Ελλάδα, την Αγγλία, το Βέλγιο, τη Βραζιλία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, τις ΗΠΑ, την Ισπανία, το Ισραήλ και την Κύπρο είχαν την ευκαιρία να παρουσιάσουν το έργο τους σε ένα μη συμβατικό, αταξινόμητο και απρόβλεπτο κοινό.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΣυραγώ Τσιάρα\u003cbr\u003eΔιευθύντρια Κέντρου Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b129245.jpg","isbn":"978-960-89041-4-9","isbn13":"978-960-89041-4-9","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":68,"publication_year":2007,"publication_place":"Θεσσαλονίκη","price":"15.0","price_updated_at":"2013-01-04","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Εξαντλημένο","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":1277,"extra":null,"biblionet_id":129245,"url":"https://bibliography.gr/books/public-screen.json"},{"id":126628,"title":"Ετεροτοπίες - Ετεροτυπίες: Biennále: 1, Παράλληλο πρόγραμμα","subtitle":"Έκθεση χαρακτικής","description":null,"image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b129244.jpg","isbn":null,"isbn13":null,"ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":29,"publication_year":2007,"publication_place":"Heterotypies","price":null,"price_updated_at":null,"cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Εξαντλημένο","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":1277,"extra":null,"biblionet_id":129244,"url":"https://bibliography.gr/books/eterotopies-eterotypies-biennale-1-parallhlo-programma.json"},{"id":126561,"title":"Άλλοι τόποι","subtitle":"Biennále 1: Παράλληλο πρόγραμμα","description":"Με το κείμενό του για τις \"Ετεροτοπίες\" ο Μισέλ Φουκώ, για μία ακόμη φορά, επισημαίνει την καταστατική συνθήκη της νεωτερικότητας: την απόλυτη διάκριση ανάμεσα στο \"ταυτό\" (το ηθικό, το λογικό και το ωραίο) και το \"έτερο\" (το ανήθικο, το παράλογο και το άσχημο). Οι ετεροτοπίες, σύμφωνα με τον Φουκώ, είναι οι τόποι στους οποίους εκτοπίζεται το ανήθικο, το παράλογο, και το άσχημο έτσι ώστε να αναδειχθούν ως κυρίαρχες αξιολογικές κατηγορίες της νεωτερικής κοινωνίας: το ηθικό, το λογικό και το ωραίο.\u003cbr\u003eΟ τρόπος που επιτυγχάνεται αυτό, είναι μέσω της υιοθέτησης αυστηρών περιορισμών, που οργανώνουν τα υποκείμενα στο χώρο και ρυθμίζουν την κίνηση, τις δραστηριότητες και τις πράξεις τους. Οι ετεροτοπίες, υπό αυτήν την έννοια, καθ' όλη τη διάρκεια του μοντέρνου, σχετίζονται άμεσα με την επικυριαρχία των τεχνολογιών της επιτήρησης και του ελέγχου.\u003cbr\u003eΣυνεπώς, μέσα από τη ρύθμιση των ενορμήσεων, τη διαμόρφωση των χειρονομιών και την κανονικοποίηση των πράξεων, οι ετεροτοπίες αποτελούν ουσιαστικό μηχανισμό για τη διαμόρφωση της σύγχρονης ταυτότητας.\u003cbr\u003eΌσο όμως ο εκτοπισμός του \"έτερου\" από το διαυγή δημόσιο χώρο της πόλης, καθίσταται η πρωταρχική επιδίωξη της νεωτερικότητας, τόσο περισσότερο, στις πιο σκοτεινές πτυχώσεις της πόλης, εμφανίζονται ετεροτοπίες για να \"στοιχειώσουν\" το συλλογικό της υποσυνείδητο.\u003cbr\u003eΔεν είναι τυχαίο, ότι τη στιγμή της πιο δυναμικής εμφάνισης της νεωτερικότητας, οι αρχιτέκτονες του μοντέρνου αναδεικνύουν σε συλλογικό tour de force το όμορφο, το λειτουργικό και το λογικό, που κρύβεται στον πουρισμό του λείου και του λευκού, στη διαφάνεια του πανοπτικού βλέμματος και στον ορθολογικό κάνναβο, ενώ στον αντίποδά τους οι σουρεαλιστές στρέφουν το βλέμμα τους στην απόλαυση του υψηλού (sublime), που πηγάζει από το άμορφο, το απαγορευμένο, το απεχθές, το παράλογο, το λαβυρινθώδες και το σκοτεινό.\u003cbr\u003eΑυτήν την ικανότητα της ετεροτοπίας \"να δείχνει και να ονοματίζει, να απεικονίζει και να λέει, να αναπαράγει και να αρθρώνει, να μιμείται και να σημαίνει\", θέλει να μελετήσει αυτή η έκθεση, έτσι ώστε να εντοπίσει τους τρόπους με τους οποίους, οι ετεροτοπίες καταφέρνουν να συστήνουν τόπους όπου ο χρόνος, τα έθιμα και οι συμβάσεις της κυρίαρχης κουλτούρας, στη χειρότερη περίπτωση επικυρώνονται ή στην καλύτερη ακυρώνονται.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΓια την έκθεση Άλλοι Τόποι επιλέχθηκαν 10 ετεροτοπιές: το Στρατόπεδο, το Νοσοκομείο, το Σχολείο, η Φυλακή, το Νεκροταφείο, τα Λουτρά, το Πάρκο, ο Οίκος Ανοχής, το Γυμναστήριο, το Θέρετρο.\u003cbr\u003eΣυγκεντρώθηκε υλικό (φωτογραφίες, σχέδια, μαρτυρίες) από 10 αντίστοιχες ετεροτοπίες της Θεσσαλονίκης, οι οποίες, εδώ και καιρό, βρίσκονται σε μερική ή ολική αχρησία.\u003cbr\u003eΤο πρωτογενές αυτό υλικό παραδόθηκε σε μία ομάδα 20 συμμετεχόντων (10 αρχιτέκτονες + 10 καλλιτέχνες).\u003cbr\u003eΗ εκκίνηση του project πήρε τη μορφή ενός διήμερου εντατικού εργαστηρίου (19-20 Μαρτίου) με συζητήσεις, παρουσιάσεις, επιτόπου επισκέψεις και καταγραφές. Κατά τη διάρκεια του εργαστηρίου σχηματίστηκαν ομάδες των δύο ατόμων (1 αρχιτέκτονας + 1 καλλιτέχνης) και σε κάθε ομάδα ανατέθηκε μία από τις 10 ετεροτοπίες.\u003cbr\u003eΖητήθηκε από τις ομάδες των συμμετεχόντων να παράγουν, υπό την μορφή σχεδίων, μακετών, βίντεο, εγκαταστάσεων, perfοrmance, φωτογραφιών, ήχων, χαρτών, διαγραμμάτων, κειμένων, και σκίτσων, 10 νέες ετεροτοπίες για μία πόλη 2 εκατομμυρίων κατοίκων.\u003cbr\u003eΑπό την πρώτη στιγμή, η πρόθεση του επιμελητή ήταν η έμφαση να δοθεί πάνω στις εγκάρσιες συνδέσεις που υπάρχουν ανάμεσα στις διαφορετικές προσεγγίσεις, στα διαφορετικά πεδία ενδιαφέροντος των συμμετεχόντων όπως επίσης και στις διαφορετικές ετεροτοπίες, που καταλαμβάνουν πολύ διαφορετικές περιοχές στο χώρο και στο χρόνο της πόλης.\u003cbr\u003eΟι 10 επιμέρους ετεροτοπίες που παρουσιάζονται στο Κτίριο των Ψυγείων του Ο-Λ-Θ., σε συνθήκες βαθιάς κατάψυξης για να διατηρούνται φρέσκιες, αποτελούν συγχρονικές παρουσιάσεις πολλαπλών ιδεών, αντικειμένων, αναπαραστάσεων, και πρακτικών. Ενώ, η σύνθεση των 10 ετεροτοπιών, που οργανώνει τον διαχρονικό άξονα της έκθεσης, στοχεύει στην παραγωγή μιας νέας ετεροτοπίας ίσως μιας μελλοντικής Θεσσαλονίκης σίγουρα πάντως μιας ονειρικής πόλης, της οποίας το μετασχηματιζόμενο τοπίο, ενδεχομένως να της επιτρέψει, να ανακαλύψει ξανά την καταστατική της συνθήκη, ως τόπο ελευθερίας των πολιτών της.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΑπόστολος Καλφόπουλος \u003cbr\u003eΕπιμελητής","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b129177.jpg","isbn":null,"isbn13":null,"ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":96,"publication_year":2007,"publication_place":"Θεσσαλονίκη","price":"15.0","price_updated_at":"2013-01-04","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":1277,"extra":null,"biblionet_id":129177,"url":"https://bibliography.gr/books/alloi-topoi.json"},{"id":126544,"title":"Λήδα Παπακωνσταντίνου: Εις το όνομα","subtitle":"Biennále: 1","description":"Η performance είναι μια δράση αποτύπωσης στη μνήμη, σ' αυτήν την άμεσα συνδεδεμένη με τον χρόνο λειτουργία, όχι στη μνήμη που μετριέται με RAM αλλά σε εκείνη που καταγράφει επεισόδια και διαδικασίες, σε εκείνη που δίνει στον άνθρωπο ιδιότητες μιας παράξενης μηχανής, που αναπόφευκτα αμβλύνεται και συχνά εξατμίζεται. Όπως συμβαίνει με τον πόνο και τον έρωτα, αγαθά που φυλάσσονται μαζί με άλλα σε μια αποθήκη περιορισμένης χωρητικότητας. Πολλές φορές οι επιλογές \"ξεκαθαρίσματος\" της αποθήκης είναι οδυνηρά δύσκολες.\u003cbr\u003eΗ Λήδα Παπακωνσταντίνου, τιμώμενη καλλιτέχνιδα της 1ης Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης της Θεσσαλονίκης και πρωτοπόρος ελληνίδα περφόρμερ καταγράφει μεθοδικά μια σειρά από προσωπικές δράσεις που ανακαλούν την μνήμη, φανερώνουν κρυμμένες όψεις του αστικού μας τοπίου και τιμούν τους ανθρώπους που πέθαναν μακριά από τον τόπο τους, στρατιώτες, μετανάστες, πρόσφυγες.\u003cbr\u003eΒυθίζει την μνήμη στο νερό όχι για να την πνίξει στη λήθη αλλά για να την εξαγνίσει, για να την επαναφέρει νέα και καθαγιασμένη, να την μεταφέρει από τη ζωή στην τέχνη και μετά να την προσφέρει και πάλι πίσω στη ζωή.\u003cbr\u003eΗ 1n Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης της Θεσσαλονίκης παρουσιάζει αυτό το πρωτότυπο, σπονδυλωτό έργο που μιλά για ετεροτοπίες της καθημερινότητάς μας (νεκροταφείο, γκέτο) και δίνει την εικόνα της πολυπολιτισμικότητας όχι σαν ένα απλό ντοκουμέντο αλλά με την ουσιαστική αναγωγή της στην ιατρική, την συλλογική και την προσωπική μνήμη.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΜαρία Τσαντσάνογλου\u003cbr\u003eΔιευθύντρια ταυ Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b129160.jpg","isbn":"978-960-89041-3-2","isbn13":"978-960-89041-3-2","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":51,"publication_year":2007,"publication_place":"Θεσσαλονίκη","price":"15.0","price_updated_at":"2013-01-04","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":1277,"extra":null,"biblionet_id":129160,"url":"https://bibliography.gr/books/lhda-papakwnstantinou-eis-to-onoma.json"}]