[{"id":193045,"title":"Ναπολέων Λαμπελέτ","subtitle":"Ένας ανέστιος κοσμοπολίτης: Συμβολή στην καταγραφή της θεατρικής του δράσης","description":"Η μονογραφία του Μανώλη Σειραγάκη για τον κερκυραίο συνθέτη Ναπολέοντα Λαμπελέτ (1864-1932) παρουσιάζει τεκμηριωμένα τη μυθική καριέρα του συνθέτη στο West End του Λονδίνου και το παράδοξο ότι αυτή δεν μπόρεσε να επηρεάσει τη μουσική και θεατρική ζωή της Αθήνας.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b196220.jpg","isbn":"978-618-80006-2-9","isbn13":"978-618-80006-2-9","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":122,"publication_year":2014,"publication_place":"Αθήνα","price":"14.0","price_updated_at":"2014-09-01","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":196220,"url":"https://bibliography.gr/books/napolewn-lampelet.json"},{"id":203814,"title":"Φάνος Δυμιώτης, Νονέτο: Για 2 φλάουτα, 2 όμποε, 2 κλαρινέτα, 2 φαγκότα και πιάνο","subtitle":null,"description":"Εισαγωγικό σημείωμα\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΟ ιδιοφυής Κύπριος βιολιστής και συνθέτης Φάνος Δυμιώτης (1965-2007) τελείωσε την σύνθεση του Νονέτου για 2 φλάουτα, 2 όμποε, 2 κλαρινέτα, 2 φαγκότα και πιάνο στις 20 Ιανουαρίου του 1986, όντας προπτυχιακός φοιτητής στο Κολέγιο Trinity Hall του Κέιμπριτζ. Πήρε το πτυχίο του τον Ιούνιο του ίδιου έτους (με μία εξαιρετικά σπάνια διπλή ύψιστη διάκριση), και εν συνεχεία παρακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στην σύνθεση (από τον Σεπτέμβριο 1986 ώς τον Αύγουστο 1987) στο ίδιο το Trinity Hall College, και μετά στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον, που το Νοέμβριο του 1995 τού απένειμε διδακτορικό δίπλωμα.\u003cbr\u003eΟ Δυμιώτης αναγνωριζόταν ως αξιόλογος συνθέτης πολύ πριν αρχίσει ειδικές σπουδές στην σύνθεση. Σε μία συνέντευξη που έδωσε στην Λευκωσία το 1997 (Ο Φιλελεύθερος, 29 Ιουνίου), ο Δυμιώτης παρατήρησε πως είχε αλλάξει πολλά ύφη και πως πρόσφατα η μουσική του γινόταν όλο και \"πιο προσιτή, δηλαδή εύκολη στο ευρύ κοινό.\" Στο Νονέτο, η τάση αυτή δεν είναι ακόμη ορατή? η μουσική είναι αποτέλεσμα εκλεπτυσμένων τεχνικών. Το εξέχον χαρακτηριστικό του έργου είναι η μιμητική αντίστιξη. Έχουμε εδώ έναν νέο συνθέτη με ταχύ, οξύ και φωτεινό μυαλό που παίζει, εφαρμόζοντας σε έναν περιορισμένο αριθμό σύντομων μελωδικών μοτίβων, μεγάλο πλούτο μιμητικών αντιστικτικών τεχνασμάτων. Το αποτέλεσμα είναι μουσική ζωηρής ενεργητικότητας και αυστηρής συνοχής.\u003cbr\u003eΗ εναρκτήρια φράση του πρώτου κλαρινέτου, χρησιμοποιεί έντεκα από τις νότες της χρωματικής κλίμακας και ενσωματώνει τα βασικά μελωδικά μοτίβα τού έργου, όπως και την αρμονική του υπόσταση. (Δεν πρόκειται για σειραϊκή σύνθεση, αλλά για δάνεια από σειραϊκά έργα του Άλμπαν Μπεργκ.) Τα μοτίβα εξελίσσονται με μεγάλη ποικιλία μιμητικών τεχνικών σε πυκνή διαδοχή ή/και ταυτόχρονα, ανάμεσα στα ζεύγη των πνευστών οργάνων, ανάμεσα στα όργανα κάθε ζεύγους, ανάμεσα στις \"φωνές\" του πιάνου, και ανάμεσα σε άλλους συνδυασμούς ομαδοποιήσεων (κάποιοι από τους οποίους εμφανίζονται στην οκτάμετρη έκθεση, που καταλήγει σε ένα δυνατό σολ (τη νότα που λείπει από την αρχική \"σειρά\"). \u003cbr\u003eΗ πυκνότητα της μιμητικής αντίστιξης ενός περιορισμένου αριθμού σύντομων και ευδιάκριτων μοτίβων παράγει μουσική ρευστή και διάφανη που κινείται γοργά. Η μικρογραφική ποιότητα του μουσικού χρόνου από τον συνδυασμό αυτόν συνειδητοποιείται όταν στα μέτρα 49-53 ένα κορυφωματικό ομοφωνικό σφυροκόπημα στη νότα σολ αναχαιτίζει για μια στιγμή την αντίστιξη. Η αντίστιξη καθορίζει όντως την μορφή του έργου, επιτυγχάνοντας μία σταυροειδή, ή δισδιάστατη, συμμετρία: η αίσθηση της συμμετρίας σε οριζόντιο άξονα δημιουργείται από τις πολυάριθμες μελωδικές αναστροφές, ενώ η απόλυτη συμμετρία σε έναν κάθετο άξονα αναδεικνύεται με την \"επανέκθεση\" στα μέτρα 148-152, η οποία συνίσταται στα πέντε αρχικά μέτρα του έργου σε ακριβή ανάδρομη κίνηση σε όλα τα όργανα. Ακολουθούν τέσσερα πτωτικά μέτρα, όπου επαναλαμβάνονται οι νότες λα-μι-σολ#, που αποτελούν το πρώτο μοτίβο του έργου και την αρμονική του υπόσταση, και το Νονέτο σβήνει με ένα μακρύ, κρατημένο σολ#.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΚαίτη Ρωμανού\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eIntroductory Note\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eThe brilliant Cypriot violinist and composer Phanos Dymiotis (1965-2007) completed the composition of his Nonet for 2 flutes, 2 oboes, 2 clarinets, 2 bassoons and piano on 20th January 1986, while an undergraduate at Trinity Hall College, Cambridge. He received a Bachelor of Arts degree (with an exceptional double first class honours) in June of the same year, and subsequently attended postgraduate courses in composition, first at Trinity Hall (September 1986 - August 1987) and then at Princeton University, which granted him a PhD degree in November 1995. \u003cbr\u003eDymiotis had been acknowledged as an important composer long before he \"officially\" studied composition. In an interview given in Nicosia in 1997 (O Phileleutheros, 29 June), Dymiotis said that his music was gradually becoming more approachable to a wide public. In the Nonet this trend is not yet discernible; this is music applying sophisticated techniques. The outstanding characteristic of the work is imitative counterpoint: we have here a twenty-one-year-old composer with a fast, sharp and luminous brain, playing with a wealth of canonical contrapuntal devices upon a limited number of short melodic motives. The effect is music of high-spirited vitality and perfect cohesion. \u003cbr\u003eThe opening phrase, sung by the first clarinet, uses eleven notes of the chromatic scale and incorporates the basic melodic motives, as well as the harmonic substance of the entire work. (The work is not serially treated but borrows these qualities from Alban Berg's serialism.) The motives are developed with a rich variety of contrapuntal imitative devices, in a dense succession and/or simultaneity, between the pairs of the wind instruments, between the instruments of each pair, between the piano parts, and between other grouping combinations, some of which are shown in the eight-measure exposition, ending with a loud G (the note \"missing\" from the initial row).\u003cbr\u003eThe density of the imitative counterpoint of a restricted number of short and distinct motives results in music that is fluid, transparent and fast-moving. The resulting micrographic quality of musical time is realised when, in measures 49-53, a climactic homophonic massive hammering on G blocks counterpoint for an instant. Indeed, counterpoint determines the work's form, achieving a cruciform, or bidimensional, symmetry: the feeling of symmetry on a horizontal axis is produced by the numerous melodic inversions, while absolute symmetry on a vertical axis emerges in the \"recapitulation\" in measures 148-152, consisting of the work's five initial measures reproduced in a strict retrograde in all voices. Four cadential measures close the work, repeating the notes A-E-G# that constitute the work's first motive and its harmonic substance, and ending on a long G#.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eKaty Romanou","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b207013.jpg","isbn":"979-0-801168-08-5","isbn13":"979-0-801168-08-5","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":48,"publication_year":2015,"publication_place":"Αθήνα","price":"30.0","price_updated_at":"2016-01-18","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":207013,"url":"https://bibliography.gr/books/fanos-dymiwths-noneto-gia-2-flaouta-ompoe-klarineta-fagkota-kai-piano.json"},{"id":222021,"title":"Interspersed with Musical Entertainment","subtitle":"Music in Greek Salons of the 19th Century","description":"Το θέμα του παρόντος βιβλίου είναι η μουσική σαλονιού, ένας συχνά παρεξηγημένος θεσμός ο οποίος βρήκε τη θέση που του άξιζε στις αρχές του δεκάτου ενάτου αιώνα ως συστατικό-κλειδί της τυποποιημένης κοινωνικότητας. Το σαλόνι περιελάμβανε μια ποικιλία δραστηριοτήτων [...] και μια ποικιλία κοινωνικών ομάδων, από τα αστικά σουαρέ μέχρι τις λαμπρές αριστοκρατικές συγκεντρώσεις όπου συναθροίζονταν οι πιο διάσημες προσωπικότητες της εποχής. Αλλά το κοινό σημείο των περισσοτέρων ήταν η μουσική [...]. \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΑυτό το βιβλίο φωτίζει ένα μικρό κομμάτι μιας γενικότερης ιστορίας μουσικών εκδηλώσεων σαλονιού που εκτείνονται από τις αρχές του δεκάτου ενάτου έως τις αρχές του εικοστού αιώνα, μιας ιστορίας όπου οι γυναίκες βρίσκονται πραγματικά στο προσκήνιο.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e[...] Η ανθολογία των κομματιών βοηθά στην αναβίωση μέρους της αμεσότητας των μουσικών πρακτικών που είναι 'της εποχής τους' και 'του τόπου τους'. Συνιστά μια πράξη ανάκτησης, και συγκεκριμενοποιεί τις 'μικρές ιστορίες' που αφορούν πολλαπλές Ελληνικές κουλτούρες, και που μας διηγούνται οι συγγραφείς. [...] Η μεγάλη αρετή αυτού του πονήματος της Αύρας Ξεπαπαδάκου και του Αλέξανδρου Χαρκιολάκη είναι πως μας επιτρέπει να δούμε τι κρύβεται πίσω από τις οικείες, εξιδανικευμένες απεικονίσεις της μουσικής, των μουσικών και της μουσικής εκτέλεσης. Μας βάζει στα παρασκήνια. \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eJim Samson\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eThe subject matter of the present book is the music of the salon, a frequently misunderstood institution that came into its own in the early nineteenth century as a key component of formalized sociability. The salon embraced a diversity of activities [...] and a diversity of social groups, from bourgeois soirees to dazzling aristocratic gatherings where the most famous personalities of the day would assemble. But common to most was music [...].\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eThis book illuminates one corner of a larger story of musical patronage that extends from the early nineteenth to the early twentieth centuries, a story in which women really do occupy centre stage.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e[...] The anthology provided here helps to restore something of the immediacy of musical practices that are 'of their time' and 'of their place'. It constitutes an act of recovery, and it makes concrete the 'little stories' of multiple Hellenic cultures relayed by our authors. [...] The great virtue of this volume by Avra Xepapadakou and Alexandros Charkiolakis is that it allows us to see around the edges of familiar, canonised portraits of music, musicians, and music-making. It takes us backstage.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eJim Samson","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b225080.jpg","isbn":"978-618-80006-4-3","isbn13":"978-618-80006-4-3","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":248,"publication_year":2017,"publication_place":"Αθήνα","price":"22.0","price_updated_at":"2018-02-14","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":225080,"url":"https://bibliography.gr/books/interspersed-with-musical-entertainment.json"},{"id":121370,"title":"Γιώργος Σισιλιάνος, Συμφωνία αρ. 2","subtitle":"Έργο 58: Παρτιτούρα ορχήστρας","description":"Η \"Συμφωνία αρ. 2\" είναι μια προσπάθεια καταγραφής προσωπικών μουσικών βιωμάτων και συναισθηματικών καταστάσεων.\u003cbr\u003eΑπό τα τέσσερα μέρη του έργου, το πρώτο \"Allegro deciso\" ακολουθεί το σχήμα: Θέση - Αντίθεση - Σύνθεση / Θέση ΙΙ - Αντίθεση ΙΙ - Κατάληξη, που, αν και θυμίζει παραδοσιακές μουσικές φόρμες, δεν ταυτίζεται μαζί τους για δύο λόγους: Αφενός γιατί διαιρεί το μέρος αυτό σε δύο ίσα αντί σε τρία τμήματα, κι έπειτα γιατί δεν βασίζεται σε επαναλαμβανόμενα μελωδικά θέματα, αλλά σε μουσικούς πυρήνες που εστιάζονται στο διάστημα έκτης μικρής και επανέρχονται λιγότερο ή περισσότερο αλλοιωμένοι, σε διαφορετικό κάθε φορά εκφραστικό κλίμα. [...]\u003cbr\u003eΤο έργο είναι παραγγελία του Οργανισμού Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, ολοκληρώθηκε στην Αθήνα την άνοιξη του '97 και είναι αφιερωμένο ως αντίδωρο στη μνήμη του Δημήτρη Μητρόπουλου.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΓ. Γ. Σισιλιάνος\u003cbr\u003e","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b123969.jpg","isbn":"M-9016000-0-3","isbn13":null,"ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":92,"publication_year":2007,"publication_place":"Αθήνα","price":"28.0","price_updated_at":"2010-09-22","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":123969,"url":"https://bibliography.gr/books/giwrgos-sisilianos-symfwnia-ar-2.json"},{"id":152329,"title":"Γιώργος Κουμεντάκης, Amor Fati","subtitle":null,"description":"Ο Γιώργος Κουμεντάκης στο Amor Fati (2007) προσεγγίζει την κρητική μουσική μέσω μιας αφαιρετικής ορχηστρικής γραφής και χωρίς τη χρήση παραδοσιακών μουσικών οργάνων. Οι εναρκτήριες σολιστικές γραμμές των βιολιών παραπέμπουν σε κοντυλιές που μαρτυρούνται στις καταγραφές του Ελβετού μουσικολόγου Samuel Baud-Bovy, σύντομες μουσικές φράσεις, δηλαδή, που παίζονται αρχικά σ' ένα κομμάτι καλαμιού μεταξύ δύο διαδοχικών κονδύλων (κοντύλων), και στη συνέχεια πέρασαν και στη μουσική για έγχορδα παραδοσιακά όργανα (λύρα, βιολί). Όπως η κάθε δοξαριά έχει πολλά γυρίσματα-επεξεργασίες, έτσι κι ο συνθέτης αυτοσχεδιάζει, καλύπτοντας πεντάχορδα, όσες κι οι νότες που αντιστοιχούν στις \"δαχτυλιές\" του κοντυλιού. [...]\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e(Μαρία Χναράκη, από τον πρόλογο)","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b155273.jpg","isbn":"979-0-901-6000-2-7","isbn13":"979-0-901-6000-2-7","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":60,"publication_year":2010,"publication_place":"Αθήνα","price":"28.0","price_updated_at":"2010-09-22","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":155273,"url":"https://bibliography.gr/books/giwrgos-koumentakhs-amor-fati.json"},{"id":155152,"title":"Δημήτρης Μητρόπουλος, Ταφή","subtitle":null,"description":"Σύμφωνα με τη γαλλόφωνη επισημείωση στη μοναδική χειρόγραφη παρτιτούρα του, που φυλάσσεται στο Αρχείο Μητρόπουλου της Γενναδείου Βιβλιοθήκης, το έργο \"Ταφή\" για ορχήστρα ολοκληρώθηκε την Πέμπτη 9 (νέο ημερολόγιο: 22) Απριλίου 1915, όταν ο δεκαεννιάχρονος τότε Δημήτρης Μητρόπουλος (1896-1960) σπούδαζε στο Ωδείον Αθηνών, ως υπότροφος, πιάνο με τον Ludwig Wassenhoven και αντίστιξη με τον Armand Marsick. Κατά την τελευταία τριετία, ίσως και τετραετία, είχε ήδη δώσει δείγματα δημιουργικής γραφής -κάποια κομμάτια για πιάνο, για βιολί και πιάνο, για φωνή και πιάνο, καθώς κι ένα μικρό έργο για κουαρτέτο εγχόρδων (Dαnse des fαunes) - αλλά για πρώτη φορά καταπιανόταν μ' ένα έργο μεγαλύτερης πνοής, για ορχήστρα. Ο μελλοντικός αυτός διάσημος μαέστρος επρόκειτο να χρησιμοποιήσει το συμφωνικό μέσο σε πολύ λίγες περιστάσεις της προσωπικής του δημιουργίας: στο \"Concerto Grosso\" (1928), στην όπερά του \"Sreur Beαtrice\" (1918-1920), στις δύο υποκρούσεις σε αρχαίες ελληνικές τραγωδίες (\"Ηλέκτρα\" του Σοφοκλή, 1936, \"Ιππόλυτος\" του Ευριπίδη, 1937) και σε μερικές δικές του ενορχηστρώσεις έργων του Bach και του Saint-Saens.\u003cbr\u003eΣτη σελίδα τίτλου του χειρογράφου ο Μητρόπουλος παραθέτει την λακωνική φράση με την οποία ο Ευαγγελιστής Ματθαίος αναφέρει τα της ταφής του Ιησού από τον Ιωσήφ. Στη συνέχεια, και μ' έναν αντίστοιχα λακωνικό τρόπο, ο συνθέτης μάς πληροφορεί ότι το έργο είναι ένας θρήνος \"για κείνον που υπέφερε για μας, για κείνον που όλοι πρέπει ν' αγαπούν και να λατρεύουν\". Ο ευγγενής ευσεβισμός της πρoγραμματικής αυτής δήλωσης αποκαλύπτει την πραγματική του έκταση και σημασία μέσω του γαλλικού ποιητικού αποσπάσματος που παρατίθεται στην εσωτερική σελίδα της παρτιτούρας. Πρόκειται για δύο εδάφια από το τρίτο μέρος (\"ο Εσταυρωμένος\") του δεύτερου βιβλίου του ημιτελούς ποιήματος \"Το τέλος του Σατανά\" (\"La fin de Satan\"), ενός από τα τελευταία του Victor Hugo. Στην εκτεταμένη αυτή βιβλική εποποιία, διανθισμένη με καββαλιστικά και ταλμουδικά μοτίβα, ο ποιητής ιστορεί τα δεινά που προξένησαν στην ανθρωπότητα τα τρία φονικά εργαλεία, με τα οποία όπλισε το χέρι του Κάιν η Λιλίθ, απεσταλμένη του εκπεπτωκότος Σατανά: το χάλκινο (σύμβολο της πολεμικής ρομφαίας), το ξύλινο (μετωνυμία του σταυρού και της αγχόνης) και το πέτρινο (πρόπλασμα της φυλακής, έμβλημα της ανθρώπινης αιχμαλωσίας και δουλείας). Στα δύο δάνεια αποσπάσματα που χρησιμοποιεί ο Μητρόπουλος ως Φιλολογικό έναυσμα για τον συμφωνικό επιτάφιο θρήνο του, η Σταύρωση δεν φέρνει τη λύτρωση και ο Γολγοθάς παραμένει ο διαρκής τόπος του εγκλήματος, το μέρος \"όπου η θρησκεία σκότωσε τον Θεό\". [...]\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e(Χάρης Ξανθουδάκης, από τον πρόλογο)\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΚαι λαβών το σώμα ο Ιωσήφ ενετύλιξεν αυτό σινδόνι καθαρά, και έθηκεν αυτό τω καινώ μνημείω ο ελατόμησεν εν τη πέτρα...\u003cbr\u003eΚατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, κεφάλαιο κζ', εδάφια 59-60\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΥΣ.. Δεν είναι τίποτ' άλλο παρά μια προσευχή! ένας θρήνος! που βγαίνει από τα βάθη της ψυχής μου, για κείνον που υπέφερε για μας!, για κείνον που όλοι πρέπει ν' αγαπούν και να λατρεύουν!!!!!\u003cbr\u003eΔ. Μητρόπουλος","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b158142.jpg","isbn":"979-0-901-6000-3-4","isbn13":"979-0-901-6000-3-4","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":38,"publication_year":2010,"publication_place":"Αθήνα","price":"27.0","price_updated_at":"2010-09-23","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":158142,"url":"https://bibliography.gr/books/dhmhtrhs-mhtropoulos-tafh.json"},{"id":160153,"title":"Ανέστης Λογοθέτης, Permutationen/Αντιμεταθέσεις","subtitle":"Για κλαρινέτο και κρουστά","description":"Το έργο Permutαtionen [Αντιμεταθέσεις] για κλαρινέτο και κρουστά, LWN 64 (1957) είναι ένα από τα τελευταία έργα της πρώτης δημιουργικής περιόδου του Ανέστη Λογοθέτη (1921-1994), δύο περίπου χρόνια πριν να αφοσιωθεί αποκλειστικά στη γραφική απεικόνιση της μουσικής του. Φαίνεται μάλιστα πως η μεγάλη αλλαγή στα εκφραστικά μέσα που χρησιμοποίησε ο συνθέτης από το 1959 ως το τέλος της ζωής του αποτέλεσε το βασικό παράγοντα για να παραμείνει το έργο ανεκτέλεστo για περισσότερο από μισό αιώνα. Η στικτογραφική τεχνική σύνθεσης που ακολουθεί ο Λογοθέτης στο συγκεκριμένο έργο του, συνδέεται άμεσα με τον ολικό σειραΐσμό, ο οποίος είχε ήδη αναπτυχθεί πλήρως κατά την περίοδο εκείνη στην Ευρώπη, και είναι απολύτως εναρμονισμένη με το πνεύμα αναζήτησης νέων τρόπων οργάνωσης των μουσικών παραμέτρων με τη βοήθεια της μαθηματικής μοντελοποίησης. Στο σύντομο αυτό κομμάτι, διάρκειας 3 1/2 λεπτών, ο συνθέτης προσπαθεί να εξαντλήσει όλους τους πιθανούς μετασχηματισμούς του ρυθμού, της δυναμικής και της κατανομής των μουσικών οργάνων, πάνω σε μια βασική χρονική μονάδα 1,33 δευτερολέπτου, η οποία υποδιαιρείται σε μέτρο 7/16. Επιλέχθηκαν επτά τύποι αντιμετάθεσης για τη ρυθμική οργάνωση της διάρκειας των φθόγγων και των παύσεων σε κάθε μουσικό μέτρο, σε συνδυασμό με όλους τους τύπους αντιμετάθεσης της υποδιαίρεσης της ίδιας χρονικής μονάδας σε πέντε ισομερή συστατικά μέρη. Οι ακολουθίες φθόγγων στο κλαρινέτο προήλθαν από προβολές διαστημάτων πέμπτης και τέταρτης συγκεκριμένων ομάδων φθόγγων, οι οποίες δημιουργήθηκαν από την ενσωμάτωση δύο δωδεκάφθογγων κύκλων και των αναστροφών τους. Τα κρουστά αποτελούνται από επτά διαφορετικά όργανα: έξι βασικά (τρίγωνο, πιάτο, woodblock, ταμπούρο, στρατιωτικό τύμπανο, γκρανκάσα) και ένα γκονγκ. Η διαμοίραση του μουσικού υλικού στα έξι βασικά κρουστά γίνεται αλεατορικά, με επιλογή 75 από τους συνολικά 720 πιθανούς συνδυασμούς κατανομής του μουσικού υλικού σε 6 όργανα (6!=720). Η επιλογή της δυναμικής κάθε φθόγγου γίνεται με βάση έναν πολύπλοκο μαθηματικό τύπο, τα αποτελέσματα του οποίου μεταφράζονται με βάση μία αριθμητική κλίμακα από το 1 έως το 5, όπου το 1 αντιστοιχεί στη μικρότερη δυναμική (pp) και το 5 στη μεγαλύτερη (ff).\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΓιάννης Σαμπροβαλάκης","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b163164.jpg","isbn":"979-0-9016000-4-1","isbn13":"979-0-9016000-4-1","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":24,"publication_year":2011,"publication_place":"Αθήνα","price":"25.0","price_updated_at":"2011-02-08","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":163164,"url":"https://bibliography.gr/books/anesths-logotheths-permutationen-antimetatheseis.json"},{"id":190186,"title":"Ανέστης Λογοθέτης, Σουΐτα","subtitle":"Για σόλο βιολοντσέλο","description":"Πρόλογος\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΤο δημιουργικό έργο του Ανέστη Λογοθέτη (1921-1994) χωρίζεται σε δύο περιόδους: η πρώτη (1943-1959) περιλαμβάνει έργα σε παραδοσιακή μουσική σημειογραφία, ενώ η δεύτερη (1959-1994) έργα σε μη συμβατική μουσική σημειογραφία (κατά το συνθέτη \"γραφική\" ή \"πολυμορφική\"). Βασικό χαρακτηριστικό του προσωπικού του συστήματος σημειογραφίας είναι μια πρωτότυπη σύζευξη μουσικής και εικαστικών τεχνών, με την οποία ο συνθέτης προσπάθησε να περιγράψει τη δομή των έργων του και την εξέλιξή της στο χρόνο.\u003cbr\u003eΗ Σουίτα για σόλο βιολοντσέλο, LWN 33 (Δεκέμβριος 1952), με τον αρχικό τίτλο Funf Integrationen [Πέντε ενσωματώσεις], γράφτηκε με την πρόθεση να μπορεί να παιχτεί εναλλακτικά από σόλο κοντραμπάσο, ιδέα η οποία εγκαταλείφθηκε κατά την επεξεργασία του έργου. Ωστόσο, όσο ακόμη ζούσε ο συνθέτης, πραγματοποιήθηκε τουλάχιστον μία εκτέλεση από σόλο κοντραμπάσο.\u003cbr\u003eΤο έργο ανήκει αισθητικά στο βιενέζικο εξπρεσιονισμό και αποτελείται από πέντε σύντομα μέρη: I. Agitato, II. Burlesco, III. Grave, IV. Allegro και V. Scherzoso. Η επιλογή του σολιστικού οργάνου, η διάταξη σε μορφή σουίτας, αλλά και η σχετικά απλή δομή του κάθε μέρους, με ορισμένα σποραδικά -αλλά χαρακτηριστικά- στοιχεία πολυφωνίας, παραπέμπουν στις Σουίτες για σόλο βιολοντσέλο του J.S. Bach, χωρίς όμως το συνθετικό πρότυπο να γίνεται εμπόδιο στη νέα δημιουργία.\u003cbr\u003eΓΙΑΝΝΗΣ ΣΑΜΠΡΟΒΑΛΑΚΗΣ\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΠΡΩΤΗ ΕΚΤΕΛΕΣΗ:\u003cbr\u003e1 Μαρτίου 1955\u003cbr\u003eKonservatorium der Stadt Wien\u003cbr\u003eHildegard Huber, βιολοντσέλο\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eForeword\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eThe output of Anestis Logothetis (1921-1994) is divided into two periods: the first (1943-1959) consists of works in conventional musical notation, while the second (1959-1994) comprises works in unconventional notation (\"graphic\" or \"polymorphic\" as the composer termed it). A basic characteristic of his personal system of notation is an original combination of music and fine arts, through which he tried to describe the structure of his works and its evolution in time.\u003cbr\u003eThe Suite for solo violoncello, LWN 33 (December 1952), under the original title Funf Integrationen, was written so that it could be played alternatively by solo double bass, an idea that was abandoned during the process of composition. However, there was at least one performance by solo double bass in the composer's lifetime.\u003cbr\u003eFrom an aesthetic point of view, this work belongs to Viennese expressionism and is comprised of five short parts: I. Agitato, II. Burlesco, III. Grave, IV. Allegro and V. Scherzoso. The choice of solo instrument, the suite structure, as well as the relatively simple form of each part, with some sporadic-yet characteristic-elements of polyphony, evoke the solo cello Suites of J.S. Bach, though this compositional model is not a limiting factor in the new musical creation.\u003cbr\u003e \u003cbr\u003eYANNIS SAMPROVALAKIS\u003cbr\u003eEnglish translation by Helena Grigorea\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eFIRST PERFORMANCE: \u003cbr\u003eMarch 1, 1955\u003cbr\u003eKonservatorium der Stadt Wien\u003cbr\u003eHildegard Huber, violoncello","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b193344.jpg","isbn":"979-0-801168-04-7","isbn13":"979-0-801168-04-7","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":7,"publication_year":2014,"publication_place":"Αθήνα","price":"15.0","price_updated_at":"2014-01-30","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":193344,"url":"https://bibliography.gr/books/anesths-logotheths-souita.json"},{"id":193044,"title":"Τάκης Καλογερόπουλος, Ηπειρώτικο Χρονικό","subtitle":"Για κουιντέτο πνευστών","description":"Το κουιντέτο πνευστών Ηπειρώτικο Χρονικό γράφτηκε από τον Οκτώβριο του 2004 ως τις 2 Μαρτίου του 2005, μετά από παραγγελία της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών. Βασίζεται σε παραδοσιακό υλικό της Ηπείρου (πολυφωνικά τραγούδια, καθαρές συνηχήσεις, χαρακτηριστική ρυθμολογία, ανατολίτικες προσμίξεις, κ.λπ.) που συνδυάζεται με στοιχεία της σύγχρονης δυτικής μουσικής. Εκφράζει έτσι μια ακόμα πτυχή της αείζωης Εθνικής μας Σχολής. Στο γνωστό δημοτικό τραγούδι \"Βασιλική προστάζει βεζύρη Αλή Πασά\" χρησιμοποιείται ως πυρήνας η εκδοχή που υπάρχει στη συλλογή του Ν. Λάβδα. Το υπόλοιπο \"θεμελιακό υλικό\" προέρχεται από τα δημοσιευμένα αρχεία της Ακαδημίας Αθηνών και από προσωπικές καταγραφές \"επί του τύπου των ήλων\". Σημειώνεται επίσης, ότι το σόλο κλαρινέτο που εισάγει το πρώτο μέρος χρησιμοποιείται εναρμονισμένο στο τέταρτο μέρος ως προανάκρουσμα (Χορικό) στον Ζαγορίτικο γάμο. Το έργο είναι αφιερωμένο στον εκλεκτό γόνο της Πρεβεζιάνικης γης Γιώργο Ποταμιάνο, ως ελάχιστο αντίδωρο της πολύτιμης και συγκινητικής του φιλίας","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b196219.jpg","isbn":"979-0-801168-05-4","isbn13":"979-0-801168-05-4","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":18,"publication_year":2014,"publication_place":"Αθήνα","price":"30.0","price_updated_at":"2014-09-01","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":196219,"url":"https://bibliography.gr/books/takhs-kalogeropoulos-hpeirwtiko-xroniko.json"},{"id":200472,"title":"Ρένα Κυριακού, Κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα έργο 18","subtitle":null,"description":"Το όνομα της Ρένας Κυριακού (1917-1994) έχει πρωτίστως συνδεθεί με τις υψηλού επιπέδου πιανιστικές ερμηνείες της. [...]\u003cbr\u003eΗ συνθετική της δραστηριότητα, εντούτοις, παραμένει ελάχιστα γνωστή, παρά το γεγονός ότι συνιστούσε αναπόσπαστο τμήμα των σπουδών και των απαρχών της μακράς καλλιτεχνικής της σταδιοδρομίας, από τις αρχές της δεκαετίας του 1920 (σε ηλικία πέντε ετών) έως τις αρχές της δεκαετίας του 1940. Στο Αρχείο Ρένας Κυριακού σώζονται 75 ολοκληρωμένα έργα της, στην συντριπτική τους πλειονότητα για σόλο πιάνο, καθώς επίσης ευάριθμα τραγούδια για φωνή και πιάνο, κομμάτια μουσικής δωματίου, για αρμόνιο, αλλά και το μοναδικό της κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα.\u003cbr\u003e \u003cbr\u003eΤο \"Κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα, έργο 18\" (1938-40), δεσπόζει ανάμεσα στα έργα της Κυριακού ως το πλέον εκτενές και φιλόδοξο, ενώ συγχρόνως αποτελεί το επιστέγασμα αλλά και την (απότομη) απόληξη της συνθετικής της πορείας. \u003cbr\u003e \u003cbr\u003eΗ πρώτη εκτέλεση του Κοντσέρτου για πιάνο της Κυριακού έλαβε χώραν στις 19 Δεκεμβρίου 1943, στο πλαίσιο τακτικής συναυλίας της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών για την περίοδο 1943-1944, που δόθηκε στο Θέατρο \"Παλλάς\", με αρχιμουσικό τον Θεόδωρο Βαβαγιάννη (1905-1988) και σολίστ την συνθέτρια. [...] \u003cbr\u003e \u003cbr\u003eΗ παρούσα έκδοση του κοντσέρτου φιλοδοξεί να ανασύρει το έργο από την αφάνεια στην οποίαν έχει έκτοτε περιέλθει και να συμβάλει σε μια νέα, σύγχρονη και κατά το δυνατόν πληρέστερη αποτίμηση τόσο του ιδίου, όσο και της εν γένει συνθετικής προσφοράς της Ρένας Κυριακού.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΙωάννης Φούλιας","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b203667.jpg","isbn":"979-0-801168-06-1","isbn13":"979-0-801168-06-1","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":null,"publication_year":2015,"publication_place":"Αθήνα","price":"40.0","price_updated_at":"2015-07-30","cover_type":null,"availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":203667,"url":"https://bibliography.gr/books/rena-kyriakou-kontserto-gia-piano-kai-orxhstra-ergo-18.json"},{"id":201244,"title":"Ρένα Κυριακού, Κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα, έργο 18","subtitle":null,"description":"Το όνομα της Ρένας Κυριακού (1917-1994) έχει πρωτίστως συνδεθεί με τις υψηλού επιπέδου πιανιστικές ερμηνείες της. [...]\u003cbr\u003eΗ συνθετική της δραστηριότητα, εντούτοις, παραμένει ελάχιστα γνωστή, παρά το γεγονός ότι συνιστούσε αναπόσπαστο τμήμα των σπουδών και των απαρχών της μακράς καλλιτεχνικής της σταδιοδρομίας, από τις αρχές της δεκαετίας του 1920 (σε ηλικία πέντε ετών) έως τις αρχές της δεκαετίας του 1940. Στο Αρχείο Ρένας Κυριακού σώζονται 75 ολοκληρωμένα έργα της, στην συντριπτική τους πλειονότητα για σόλο πιάνο, καθώς επίσης ευάριθμα τραγούδια για φωνή και πιάνο, κομμάτια μουσικής δωματίου, για αρμόνιο, αλλά και το μοναδικό της κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα.\u003cbr\u003e \u003cbr\u003eΤο \"Κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα, έργο 18\" (1938-40), δεσπόζει ανάμεσα στα έργα της Κυριακού ως το πλέον εκτενές και φιλόδοξο, ενώ συγχρόνως αποτελεί το επιστέγασμα αλλά και την (απότομη) απόληξη της συνθετικής της πορείας. \u003cbr\u003e \u003cbr\u003eΗ πρώτη εκτέλεση του Κοντσέρτου για πιάνο της Κυριακού έλαβε χώραν στις 19 Δεκεμβρίου 1943, στο πλαίσιο τακτικής συναυλίας της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών για την περίοδο 1943-1944, που δόθηκε στο Θέατρο \"Παλλάς\", με αρχιμουσικό τον Θεόδωρο Βαβαγιάννη (1905-1988) και σολίστ την συνθέτρια. [...] \u003cbr\u003e \u003cbr\u003eΗ παρούσα έκδοση του κοντσέρτου φιλοδοξεί να ανασύρει το έργο από την αφάνεια στην οποίαν έχει έκτοτε περιέλθει και να συμβάλει σε μια νέα, σύγχρονη και κατά το δυνατόν πληρέστερη αποτίμηση τόσο του ιδίου, όσο και της εν γένει συνθετικής προσφοράς της Ρένας Κυριακού.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΙωάννης Φούλιας","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b204441.jpg","isbn":"979-0-801168-07-8","isbn13":"979-0-801168-07-8","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":100,"publication_year":2015,"publication_place":"Αθήνα","price":"35.0","price_updated_at":"2015-10-06","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":204441,"url":"https://bibliography.gr/books/rena-kyriakou-kontserto-gia-piano-kai-orxhstra-ergo-18-02269653-364f-4d85-988e-949f46c85a0c.json"},{"id":221839,"title":"Γιώργος Κουμεντάκης, Μελωδία γραφομηχανής για κουαρτέτο σαξοφώνων","subtitle":null,"description":"Σημείωμα του συνθέτη\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΤα τελευταία χρόνια, η ελληνική παραδοσιακή μουσική έχει γίνει η κινητήρια δύναμη του συνθετικού μου έργου. Επανεφευρίσκω, ανασυντάσσω και ανασυνθέτω παραδοσιακά μουσικά θέματα, διατηρώντας την ενέργεια και τη λεπτότητά τους, την αυθεντικότητα του αρχέγονου μοντέλου τους, τον παλμό και την ψυχή τους, ακολουθώντας τα χνάρια των \"ανωνύμων\" που έφτιαχναν τα δημοτικά τραγούδια. Των κάθε λογής \"ανωνύμων\" και χωρίς σύνορα συνθετών, έξω από κάθε φυλετικό αυτοθαυμασμό. Καθώς το υλικό αυτό στροβιλίζεται στα χέρια μου, παίρνει αναγκαστικά κάτι από την προσωπικότητά μου (τη δόση την καθορίζει το ίδιο το υλικό και η διάθεση που διαμορφώνεται από τις αμέτρητες \"ακροάσεις\" της μουσικής μου, καθώς ο ήχος σχηματοποιείται βήμα βήμα στο χαρτί). Αυτές οι μεγάλες ή μικρές δόσεις προσωπικής έκφρασης δεν αφήνουν κανένα περιθώριο επιστροφής στα κεκτημένα.\u003cbr\u003eΤο \"Typewriter Tune για κουαρτέτο σαξοφώνων\" (2006) ανήκει στον κύκλο έργων με τον γενικό τίτλο \"Typewriter Tune\", ο οποίος επιχειρεί να αποκρυπτογραφήσει μουσικά γράμματα που στέλνονται σε διαφορετικούς παραλήπτες. Το κάθε έργο δίνει κάτι από τον κόσμο του στο επόμενο και έτσι υπάρχει μια συνέχεια, που η αρχή της χάνεται μέσα στους αιώνες, το παρόν της δεν είναι στατικό και το μέλλον της προσβλέπει στην υπεροχή της εξέλιξης. Στο Typewriter Tune για κουαρτέτο σαξοφώνων, ο παραλήπτης είναι η ταινία \"Faces\" [Πρόσωπα] (1968) του Ελληνοαμερικανού σκηνοθέτη Τζον Κασσαβέτη. Στο έργο κυριαρχεί η επεξεργασία του εξωστρεφούς και υπερήφανου χορού \"Κόνιαλι\" από το Ικόνιο της Καππαδοκίας, ο οποίος και παραλλάσσεται μουσικά, όπως, αντίστοιχα, τα Πρόσωπα του Κασσαβέτη διαρκώς μεταλλάσσονται συναισθηματικά. Με τον ίδιο τρόπο που τέσσερις ανθρώπινοι χαρακτήρες συμφιλιώνονται με τις αδυναμίες τους έπειτα από μια σειρά έντονων αντιπαραθέσεων, έτσι και στο κουαρτέτο αυτό, ενώ αρχικά το θεματικό υλικό \"συμφωνεί\" με τον παραδοσιακό πυρήνα του, στη συνέχεια διακόπτεται, αποδομείται και διασπάται, μέσα από τη χρήση διαφορετικών μουσικών ιδιωμάτων, καταλήγοντας σε μια εκτενή, αλλά πλήρως \"μετουσιωμένη\", coda.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΓ. Κουμεντάκης\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eComposer's Note\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eOver the last few years, Greek traditional music has been the moving force behind my compositions. I re-invent, re-structure, and re-compose traditional music themes, preserving their energy and subtlety, the authenticity of their primordial model, their vibration and soul, following the paths of the \"anonymous\" folk composers; \"anonymous\" composers of every kind and without borders, far from any racial self-admiration. As this material swirls in my hands, it inevitably gains something from my personality (the dose being determined by the material itself as well as by the innumerable \"hearings\" of my music, as the sound is being shaped step by step on paper). These large or small doses of personal expression leave no room for returning to familiar ground.\u003cbr\u003eThe \"Typewriter Tune for Saxophone Quartet\" (2006) forms part of the cycle of works under the general title \"Typewriter Tune\", which attempts to decipher musical letters sent to various recipients. Each work offers the next something from its own world, and thus a succession is created with a beginning lost in time, a present that is not static, and a future looking to the superiority of evolution. In Typewriter Tune for Saxophone Quartet, the receiver is the film \"Faces\" (1968), directed by Greek-American John Cassavetes. During the whole piece, the musical elaboration of \"Konyali\" - a folk dance from the city of Konya in the region of Cappadocia performed extrovertly and proudly - predominates, varying musically just as Cassavetes's Faces shift between emotions. In the same way that four human characters come to terms with their weaknesses after a series of intense confrontations, this quartet, though initially the thematic material is \"in harmony\" with its traditional nucleus, is then interrupted, deconstructed and scattered through the use of different musical idioms, resulting in a lengthy, yet fully \"transubstantiated\", coda.\u003cbr\u003e \u003cbr\u003eG. Koumendakis","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b224897.jpg","isbn":"979-0-801168-11-5","isbn13":"979-0-801168-11-5","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":44,"publication_year":2017,"publication_place":"Αθήνα","price":"28.0","price_updated_at":"2018-02-07","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":224897,"url":"https://bibliography.gr/books/giwrgos-koumentakhs-melwdia-grafomhxanhs-gia-kouarteto-saksofwnwn.json"},{"id":223346,"title":"Antithesization and Continuity in Sibelius’ Symphonies","subtitle":null,"description":"CHAPTER I\u003cbr\u003eThe \"Diabolus\" in Sibelius' Fourth Symphony\u003cbr\u003eThe catharsis effected by the tritone\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eCHAPTER II\u003cbr\u003eContinuity in the Seventh Symphony\u003cbr\u003eConclusion\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eAPPENDIX\u003cbr\u003eAn analysis of the third expansion wave (mm. 72-88) of the Fourth Symphony's first movement","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b226407.jpg","isbn":"978-618-80006-5-0","isbn13":"978-618-80006-5-0","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":144,"publication_year":2017,"publication_place":"Αθήνα","price":"20.0","price_updated_at":"2018-04-03","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":226407,"url":"https://bibliography.gr/books/antithesization-and-continuity-in-sibelius-symphonies.json"},{"id":225857,"title":"Γιώργος Κουμεντάκης, Μαντινάδα για πιάνο","subtitle":null,"description":"Πρόλογος\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΟ Γιώργος Κουμεντάκης με τη \"Μαντινάδα για πιάνο\" (2016) προσεγγίζει την κρητική παραδοσιακή μουσική μέσω ενός κλασικού οργάνου, του πιάνου. Το κομμάτι παραπέμπει στις συγγενείς για τον κρητικής καταγωγής συνθέτη κοντυλιές, σύντομες μουσικές φράσεις, δηλαδή, που παίζονταν αρχικά σ' ένα κομμάτι καλαμένιου αυλού μεταξύ δύο διαδοχικών κονδύλων (κοντύλων), και στη συνέχεια πέρασαν και στη μουσική για έγχορδα παραδοσιακά όργανα (λύρα, βιολί). Όπως η κάθε δοξαριά έχει πολλά γυρίσματα-επεξεργασίες, έτσι και ο συνθέτης αυτοσχεδιάζει με νότες που αντιστοιχούν στις \"δαχτυλιές\" του κοντυλιού, με μικρές ρυθμικές αξίες. \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΟ συνθέτης είναι συνάμα και ριμαδόρος. Κεντρική στη σύνθεση μια ρίμα, ένα πολύστιχο, δηλαδή, ποίημα από δεκαπεντασύλλαβους, ιαμβικούς στίχους σε ζευγαρωτή ομοιοκαταληξία που φέρει εννοιολογική συνάφεια. Ο πιανίστας αφηγείται ρυθμικά και συνοδεύει παράλληλα μουσικά πέντε μαντινάδες, δηλαδή δίστιχα σε ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο, χαρακτηριστικό γνώρισμα της κρητικής μουσικής παράδοσης. Η κρητική διάλεκτος λειτουργεί γεφυρωτικά, συνδέοντας το κλασικό με το παραδοσιακό, ενώ ο αφηγητής-πιανίστας, αν και σε \"τρίτο πρόσωπο\", συμπάσχει με τον κεντρικό ήρωα. \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΕνώ οι οδηγίες του συνθέτη για την αφήγηση του κειμένου αφήνουν περιορισμένες ελευθερίες στην επιλογή του τρόπου εκφοράς του, η ίδια η μουσική χρησιμοποιεί ελάχιστα περιγραφικά στοιχεία για να υποστηρίξει το ποιητικό κείμενο, χωρίς να έχει διόλου προγραμματικό, αλλά ούτε και συνοδευτικό χαρακτήρα. Ακολουθεί ωστόσο μία ιδιότυπη μορφή, πέρα από τη συνήθη έννοια της ανάπτυξης μιας μουσικής ιδέας, επειδή ακριβώς σκιαγραφεί το γενικό μουσικό περίγραμμα της ίδιας της ερωτικής πράξης σε όλα της τα στάδια, από την έξαρση της επιθυμίας μέχρι και τη σωματική εκτόνωση. \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΜέσα από λαβυρινθώδεις μελωδικές γραμμές, ο δημιουργός μάς αποκαλύπτει ότι ο Μινώταυρoς, το πεπρωμένο-εγώ μας, δεν είναι τέρας με κεφαλή ταύρου αλλά ταύρος με κεφαλή ανθρώπου. Το μοναχικό αυτό πλάσμα πεθαίνει δίχως αντίσταση, βασανιστικά αλλά ανακουφιστικά, λυτρωτικά, σαν τον θηρευτή-άνθρωπο που δοκιμάζεται μα δε χάνει την πίστη του στην ευτυχία, τον έρωτα, τη ζωή. Τα ζάλα του στη μαιανδρώδη, σκοτεινή διαδρομή καθοδηγεί η μυητική διαδικασία της γυναίκας σε μια προσπάθεια να εξομαλύνει την αρσενική κτηνωδία της σωματικής επιθυμίας προς απόλαυση της ηδονής. Η Μαντινάδα για πιάνο γίνεται, έτσι, ένας ακουστικός, διαλογιστικός μίτος με δύναμη ικανή να μας επιστρέψει στις ρίζες μας ως μία σεληνιακή, έμμηνη Αριάδνη που θαλερά κατέχει το μητρικό γάλα της αρμονίας και του \"γνώθι σαυτόν\".\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΜαρία Χναράκη\u003cbr\u003eΕθνομουσικολόγος, Λαογράφος \u0026amp; Πολιτισμικός Ανθρωπολόγος (M.A., Ph.D.)\u003cbr\u003eΚαθηγήτρια Πανεπιστημίου Ντρέξελ - Φιλαδέλφεια (ΗΠΑ)","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b228926.jpg","isbn":"979-0-801168-12-2","isbn13":"979-0-801168-12-2","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":20,"publication_year":2018,"publication_place":"Αθήνα","price":"15.0","price_updated_at":"2018-07-03","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":228926,"url":"https://bibliography.gr/books/giwrgos-koumentakhs-mantinada-gia-piano.json"},{"id":244436,"title":"Μανώλης Καλομοίρης, Τρεις ελληνικοί χοροί: Παρτιτούρα ορχήστρας","subtitle":null,"description":"Οι \"Τρεις Ελληνικοί Χοροί\" είναι το πέμπτο κατά χρονολογική σειρά καθαρά ορχηστρικό έργο του Μανώλη Καλομοίρη, μετά τη \"Ρωμέικη Σουίτα\", τη \"Συμφωνία της Λεβεντιάς\", τις \"Νησιώτικες ζωγραφιές\" για βιολί και ορχήστρα, και τη \"Συμφωνία των Ανίδεων και των Καλών Ανθρώπων\". Το έργο γράφτηκε για μεγάλη συμφωνική ορχήστρα και πήρε την οριστική του μορφή στην Πράγα το 1934. Ωστόσο, και τα τρία μέρη από τα οποία αποτελείται έχουν στην πραγματικότητα συντεθεί στην πρωτότυπη μορφή τους πολύ νωρίτερα, ήδη κατά τη δεκαετία του 1910, ως μέρος άλλων συνθέσεων του Καλομοίρη. [...]\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e(Νίκος Μαλιάρας, από το Εισαγωγικό Σημείωμα)","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b246341.jpg","isbn":"979-0-801168-15-3","isbn13":"979-0-801168-15-3","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":68,"publication_year":2019,"publication_place":"Αθήνα","price":"34.0","price_updated_at":"2020-04-03","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":246341,"url":"https://bibliography.gr/books/manwlhs-kalomoirhs-treis-ellhnikoi-xoroi-partitoura-orxhstras.json"}]