[{"id":133516,"title":"Η φυσική ιστορία της καταστροφής","subtitle":null,"description":"Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, 131 γερμανικές πόλεις βρέθηκαν στο στόχαστρο των συμμαχικών βομβαρδιστικών. Οι περισσότερες ισοπεδώθηκαν ολοσχερώς. Εξακόσιες χιλιάδες άμαχοι βρήκαν φριχτό θάνατο, ενώ επτάμισι εκατομμύρια Γερμανοί έμειναν άστεγοι.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΌταν το φθινόπωρο του 1997 ο W. G. Sebald παρουσίασε για πρώτη φορά τις διαλέξεις του στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης με θέμα τις αεροπορικές επιδρομές κατά των γερμανικών πόλεων και την πενιχρή απήχησή τους στη λογοτεχνική κοινότητα της μεταπολεμικής Γερμανίας, το κύμα αντιδράσεων που προκάλεσε υπήρξε τεράστιο. Επισημαίνοντας \"την ανικανότητα μιας ολόκληρης γενιάς Γερμανών συγγραφέων να καταγράψουν και να εντυπώσουν στη μνήμη μας όσα αντίκρισαν με τα ίδια τους τα μάτια\", ο Ζέμπαλντ φαίνεται πως άγγιξε μια πληγή της μεταπολεμικής λογοτεχνίας, η οποία παραμένει ανοιχτή ακόμα και σήμερα, μισόν αιώνα αργότερα. Με κρυστάλλινη διαύγεια ο Ζέμπαλντ αναλύει τα γεγονότα της επίμαχης εποχής και μέσα από εύστοχα παραδείγματα προβάλλει τη θέση ότι η γερμανική λογοτεχνία απέτυχε να αντιπαρατεθεί ανοιχτά στη φρίκη του ολέθρου, μέσα από τον οποίο ξεπήδησε η κατοπινή Ομοσπονδιακή Δημοκρατία, υποστηρίζοντας συγχρόνως ότι για τους συγγραφείς της συγκεκριμένης περιόδου σημαντικότερος από τη νηφάλια αποτύπωση της πραγματικότητας υπήρξε ο επαναπροσδιορισμός της ταυτότητάς τους στη νεοσύστατη μεταπολεμική κοινωνία.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΠεριέχονται οι ενότητες:\u003cbr\u003e- Αεροπορικοί βομβαρδισμοί και λογοτεχνία: κύκλος διαλέξεων στη Ζυρίχη\u003cbr\u003e- Μεταξύ σκύλλας και χάρυβδης: ο συγγραφέας Alfred Andersch\u003cbr\u003e- Με τα μάτια της γλαυκός: σκέψεις πάνω στον Jean Amery\u003cbr\u003e- Η συντριβή της καρδιάς: μνήμη και αγριότητα στο έργο του Peter Weiss","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b136179.jpg","isbn":"978-960-325-714-1","isbn13":"978-960-325-714-1","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":285,"publication_year":2008,"publication_place":"Αθήνα","price":"17.0","price_updated_at":"2008-10-31","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":"γερμανικά","original_title":"Luftkrieg und Literatur","publisher_id":2,"extra":null,"biblionet_id":136179,"url":"https://bibliography.gr/books/h-fysikh-istoria-ths-katastrofhs.json"},{"id":20853,"title":"Σκακιστική νουβέλα","subtitle":null,"description":"Η \"Σκακιστική νουβέλα\", το τελευταίο αριστούργημα του Στέφαν Τσβάιχ, δημοσιεύτηκε το 1943 στη Στοκχόλμη. Μεταθανάτια έκδοση, αφού ο συγγραφέας αυτοκτόνησε τον προηγούμενο χρόνο μαζί με τη δεύτερη γυναίκα του στη Βραζιλία, τον τόπο όπου πήγε το 1940 αυτοεξόριστος. Θεωρούσε την καταστροφή της Ευρώπης στη δεκαετία του '40 ως την καταβαράθρωση όλου του του έργου. Η \"Σκακιστική νουβέλα\" αποτελεί μια μόλις καλυμμένη εξομολόγηση. Στο πλοίο, με δρομολόγιο από τη Νέα Υόρκη στο Ρίο και το Μπουένος Άιρες, όπου αρκετοί Ευρωπαίοι επιβάτες, φεύγοντας μακριά από τη βία και τη σύγχυση του ναζισμού, αναζητούν καταφύγιο στην Αργεντινή και τη Βραζιλία ως τόπο εξορίας και ελπίδας, ο δρ. Μπ. αντιμετωπίζει σε μια παρτίδα σκακιού τον Μίρκο Τσέντοβιτς, τον σκοτεινό παγκόσμιο πρωταθλητή. Ο συγγραφέας αναπτύσσει με μεγαλειώδη τρόπο το θέμα του πνευματικού εγκλεισμού που δεν μπορεί να βρει διέξοδο παρά στην τρέλα. Ο δρ. Μπ., πριν ταξιδέψει, υπέστη από τους ναζί μια ιδιαίτερη φυλάκιση σ' ένα εντελώς άδειο δωμάτιο ξενοδοχείου, χωρίς τίποτα να μπορεί ν' απασχολήσει ή να διασκεδάσει το μυαλό του, μέχρι που ανακάλυψε ένα εγχειρίδιο με παρτίδες σκακιού που άρχισε ν' αποστηθίζει και να ξαναπαίζει από μνήμης. Έχοντας εξαντλήσει τις πηγές του βιβλίου, το μυαλό του τον οδήγησε σε παρτίδες με αντίπαλο τον εαυτό του κι έτσι άρχισε να υποβάλλεται σε μια σχιζοφρενική διάλυση που επρόκειτο να αποβεί μοιραία. Στο αφήγημα απεικονίζεται η πάλη του πνεύματος και της φαντασίας -χαρακτηριστικά του παλαιού κόσμου- ενάντια στον εσωτερικό δαίμονα και στην αδιάβλητη και πεισματική λογική της σύγχρονης βαρβαρότητας.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΗ νουβέλα μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Gerd Oswald το 1960, σε μια \"κλασική\", ατμοσφαιρική γερμανική ταινία με πρωταγωνιστές τους Curd Jurgens (δρ. Μπ./'Βέρνερ Φον Μπάζιλ'), Mario Adorf (Μίρκο Τσέντοβιτς), Hansjorg Felmy και Claire Bloom.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b21488.jpg","isbn":"978-960-325-229-0","isbn13":"978-960-325-229-0","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":127,"publication_year":2008,"publication_place":"Αθήνα","price":"11.0","price_updated_at":"2009-01-13","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":"γερμανικά","original_title":"Schachnovelle","publisher_id":2,"extra":null,"biblionet_id":21488,"url":"https://bibliography.gr/books/skakistikh-noubela.json"},{"id":130207,"title":"Φιλοκτήτης","subtitle":null,"description":"Ο \"Φιλοκτήτης\" του Χάινερ Μύλλερ (1929-1995) πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας \"Sinn und Form\" το 1965. Από γλωσσική άποψη πρόκειται για έναν μονόλιθο, για ένα από τα πιο πυκνά κείμενα του Μύλλερ και από τα πιο εντυπωσιακά λόγω του καθαρού ποιητικού-νοητικού του βάθους. Ο Μύλλερ το δούλευε από τα τέλη του '50. Αποτελεί μια πρωτότυπη διασκευή της τραγωδίας του Σοφοκλή, η οποία στα χέρια του Μύλλερ γίνεται έργο διδακτικό, παραβολή για τα παράδοξα της πολιτικής, του κομμουνισμού και του σταλινισμού, του ιδεαλισμού και του πραγματιστικού ρεαλισμού.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΟ πολιτικός πραγματισμός σφετερίζεται ακόμη και τους νεκρούς, αξιοποιεί το ανθρώπινο σώμα ακόμη και ως πτώμα. Με αυτό το θέμα είχε εμμονή ο Μύλλερ. Την εκδοχή του Φιλοκτήτη από τον Μύλλερ μπορούμε να την ερμηνεύσουμε ως παραβολή για πολλές διαφορετικές περιπτώσεις: ο εγκαταλελειμμένος Φιλοκτήτης, που έπειτα από χρόνια θέλουν να τον κάνουν με τεχνάσματα να επιστρέψει στη μάχη, εύκολα αναγνωρίζεται ως παραβολή για τους περιθωριοποιημένους και εξόριστους κομμουνιστές στη Σοβιετική Ένωση του Στάλιν, τους οποίους το κόμμα συχνά προσπαθούσε να τους αποκαταστήσει με μεγάλη καθυστέρηση, και οι οποίοι, πικραμένοι από τη μοίρα τους, δεν μπορούσαν να επανενταχθούν.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΣήμερα, το κείμενο του Μύλλερ το διαβάζουμε διαφορετικά, μάλλον στο φως της βιοπολιτικής (Φουκώ), παρά στο φως του διαλογισμού πάνω στον σταλινισμό: Στο φως αυτό η τραγωδία του Φιλοκτήτη αποκτά νέες διαστάσεις, οι οποίες όμως δεν κάνουν το κείμενο πιο εύκολο, αλλά πιο πυκνό, πιο περίπλοκο. Το θέατρο, οι ηθοποιοί (όπως και οι αναγνώστες) χρειάζεται να αντισταθούν -έτσι όπως εννοεί την αντίσταση ο Μύλλερ- στη δίνη κάθε βιαστικής ερμηνείας· χρειάζεται να ακούσουν το ξένο, το αναπάντεχο στοιχείο και τον ήχο αυτής της γλώσσας, να αποκρυπτογραφήσουν το ίχνος ενός άλλου κόσμου που κρύβεται μέσα της.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e(H.-T. Lehmann)\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΗ ιστορία του Χάινερ Μύλλερ είναι μια Ιστορία. Η περίπτωση είναι σπάνια στο τέλος του 20ού αιώνα. Η διαπλοκή του Μύλλερ και της Ιστορίας βρίσκεται στην καρδιά της ύπαρξης, της γραφής, του θεάτρου.\u003cbr\u003eΣτο αιώνιο ζήτημα της σχέσης μεταξύ θεάτρου και πολιτικής, πολλοί δεν έχουν παρά απαντήσεις που αναφέρονται στις σχέσεις ανάμεσα στους καλλιτέχνες και στον κόσμο της πολιτικής, των Μέσων, της οικονομίας.\u003cbr\u003eΟ Μύλλερ είναι αλλού. Μέσα στο ρήγμα που άνοιξε το ξερίζωμα του τείχους του Βερολίνου. Άσκησε πίεση σ' αυτό το ρήγμα πολύ πριν πέσει το τείχος. Με το γκρέμισμα του Τείχους δεν αφέθηκε, όπως πολλοί άλλοι, να πέσει μέσα στη μαύρη τρύπα των ανεσκαμμένων θεμελίων. Το ρήγμα έχει καταστεί βαθιά πληγή στην κλίμακα του ανθρώπου. Έτσι πρέπει να διαβαστεί στον Μύλλερ η αδιάκοπη εργασία πάνω στο μύθο. Επικαλούμενος το μύθο ο Μύλλερ, δεν είναι απών. Δεν επιστρέφει στο παρελθόν για να αποφύγει την τωρινή εικόνα του κόσμου. Απεναντίας, στρίβει το μύθο μέσα στην πληγή για να κάνει τα ερωτήματά μας να ματώσουν? τον επισείει μπροστά στα μάτια μας, μάτια πολιτών τυφλών απέναντι στο παρόν που μας παγώνει. Να ανακρίνουμε τους πολιτικούς και φιλοσοφικούς όρους της ύπαρξης του θεάτρου, εκεί ακριβώς όπου δεν είναι δυνατόν να διαχωριστούν η ιδιαιτερότητα του όντος, το έργο, η γραφή, το θέαμα, η σκέψη και η Ιστορία. \u003cbr\u003e\u003cbr\u003e(Michel Simonot)\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΩς αποστολή του θεάτρου ο Μύλλερ ορίζει την οργάνωση της \"αντίστασης του σώματος απέναντι στο κείμενο\". Η λέξη-κλειδί είναι η \"αντίσταση\". Το κείμενο δεν πρέπει να καταλαμβάνει εξ' ολοκλήρου το σώμα· το σωματικό στοιχείο, αντίθετα, πρέπει μάλλον να διατηρεί μια απόσταση από τη γλώσσα. Πολύ περισσότερο οφείλει να διατηρεί ορατή μια αναχρονιστική ρωγμή. Εάν οι άνθρωποι εκφωνούσαν το κείμενο μόνο σύμφωνα με το νόημά του και μετέφεραν το νόημα αυτό στο σώμα, τότε κατά τη διαδικασία θα χανόταν η ουτοπική στιγμή του κειμένου - αυτή την πεποίθηση είχε ο Μύλλερ. Το ουτοπικό βρίσκεται στην τέχνη της φόρμας, στον ρυθμό, στον έμμετρο λόγο , \"όπως το έγκλειστο έντομο μέσα στο κεχριμπάρι\". \u003cbr\u003e\u003cbr\u003e(H.-T. Lehmann)\u003cbr\u003e","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b132831.jpg","isbn":"978-960-325-754-7","isbn13":"978-960-325-754-7","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":88,"publication_year":2008,"publication_place":"Αθήνα","price":"10.0","price_updated_at":"2008-06-24","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":"γερμανικά","original_title":"Philoktet","publisher_id":2,"extra":null,"biblionet_id":132831,"url":"https://bibliography.gr/books/filokthths-768ea03f-4532-49b2-ab57-cfc0d738fb16.json"}]