[{"id":15776,"title":"Η πολιτική των δημιουργών","subtitle":null,"description":"Ντοκουμέντο του λόγου για τον κινηματογράφο, ο τόμος αυτός περιλαμβάνει συνεντεύξεις με δέκα από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες της ιστορίας του: Ρενουάρ, Ροσσελλίνι, Λανγκ, Χίτσκοκ, Χωκς, Μπουνιουέλ, Ουέλλες, Ντράγιερ, Μπρεσσόν, Αντονιόνι. Η επιλογή δεν είναι τυχαία: πρωτοδημοσιευμένες στο διάσημο γαλλικό περιοδικό Cahiers du Cinema από το 1954 ώς το 1966, οι συζητήσεις αυτές είχαν γίνει με συντάκτες του, πολλοί από τους οποίους πέρασαν στη συνέχεια από την κινηματογραφική κριτική στη σκηνοθεσία, όπως ο Τρυφφώ, ο Γκοντάρ, ο Ρομέρ, ο Σαμπρόλ, ο Ριβέτ, πρωταγωνιστές της γαλλικής νουβέλ βαγκ. Συνεκτικό στοιχείο και ζητούμενο της συλλογής (που εκφράζεται στην επιλογή και το περιεχόμενο των συνεντεύξεων καθώς και στα εισαγωγικά σημειώματα της πρώτης έκδοσης του 1972 και τον πρόλογο-απολογισμό του Σερζ Ντανέ από την έκδοση του 1984) είναι η «πολιτική των δημιουργών»: έτσι ονομάστηκε η προσπάθεια των Cahiers να αναδείξουν ορισμένους κινηματογραφιστές όχι ως απλούς κατασκευαστές και διεκπεραιωτές ταινιών αλλά ως δημιουργούς, υπό την έννοια ότι το έργο τους παρουσιάζει προσωπικό χαρακτήρα και συνέχεια στην εξέλιξή του και αποκαλύπτει ή υπερβαίνει το ίδιο το βιομηχανικό σύστημα κινηματογραφικής παραγωγής και αισθητικής στο οποίο ανήκει. Αυτή η πολιτική πέτυχε την αναγνώριση του κινηματογράφου ως τέχνης και του σκηνοθέτη ως καλλιτέχνη, προώθησε τον μοντερνισμό στις αντιλήψεις περί αφήγησης, ρυθμού, οργάνωσης του πλάνου, ηθοποιίας κ.λπ., και προετοίμασε το έδαφος για τη νουβέλ βαγκ και τα άλλα νεότερα ρεύματα κινηματογραφικής πρακτικής και κριτικής. \u003cbr\u003e\u003cbr\u003e«Χρειαζόταν μια έκδοση που να εκφράζει μια αισθητική, μια θεωρητική άποψη για τον κινηματογράφο σαν τέχνη. Πολλοί από τους συντάκτες της Revue du Cinema συσπειρώθηκαν γύρω από τη φιγούρα του Αντρέ Μπαζέν και ίδρυσαν τα Cahiers du Cinema για να καταγράψουν τις εμπειρίες ενός κινηματογράφου προσωπικού και ανανεωτικού όπως αυτός των Ουέλλες, Ροσσελλίνι, Ρενουάρ, Μπρεσσόν, για παράδειγμα ... διεκδικούσαν για ορισμένους σκηνοθέτες όπως ο Χίτσκοκ, ο Χωκς, ο Λανγκ, ο Ροσσελλίνι και πολλοί άλλοι ακόμα, τον χαρακτηρισμό τους ως δημιουργών. Αυτό τότε δεν ήταν καθόλου προφανές και η πολεμική που ξεσήκωσε ήταν πολύ μεγάλη. Ο σκηνοθέτης δεν λογαριαζόταν παρά σαν διεκπεραιωτής, ικανός να προσαρμοστεί στις συνθήκες των μεγάλων στούντιο, όπου ο παραγωγός και το κάθε κινηματογραφικό είδος ήταν καθοριστικά. Ο μοντερνισμός στο σινεμά προηγήθηκε της νουβέλ βαγκ. Τα Καγιέ είχαν ήδη προωθήσει μια τελείως διαφορετική αντίληψη σχετικά με την αφήγηση, το ρυθμό, την έννοια του χρόνου, τις σχέσεις με τους ηθοποιούς - οι ταινίες του Ντράγιερ ή του Ροσσελλίνι απέναντι στον κινηματογράφο-θέαμα, ας πούμε...\u003cbr\u003eΗ μεγάλη διαφορά σήμερα είναι πως ο κινηματογράφος έχει γίνει πια αποδεκτός σαν τέχνη, σαν πολιτιστικό γεγονός. Πριν είκοσι χρόνια αντιπροσώπευε μια λαϊκή διασκέδαση που δεν ζητούσε από το θεατή να σκεφτεί. Όταν τα Καγιέ διεκδικούσαν την αναγνώριση του Χίτσκοκ για παράδειγμα, σαν δημιουργού, αυτό έμοιαζε με πρόκληση. Τώρα κανείς δεν το αμφισβητεί. Δεν υπάρχει πλέον τέτοιου είδους πολεμική. Όμως το μέτριο σινεμά είναι ακόμα πιο μέτριο και το σινεμά των δημιουργών λιγότερο πλούσιο από αυτό της δεκαετίας του '60...\u003cbr\u003eΤα Καγιέ ήταν πάντοτε κοντά στις νέες τάσεις. Υπήρξαν άλλωστε σχολείο για τους περισσότερους σκηνοθέτες που, πριν γυρίσουν τις ταινίες τους -όπως ο Τρυφφώ- ή και μετά ακόμα -όπως ο Ρομέρ και ο Ριβέτ- ήταν κριτικοί στο περιοδικό.» \u003cbr\u003e\u003cbr\u003e(Serge Toubiana, διευθυντής σύνταξης των Cahiers du Cinema - συνέντευξη στον Σχολιαστή, αρ. 73, Φεβρουάριος 1989)","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b16353.jpg","isbn":"960-221-000-1","isbn13":"978-960-221-000-0","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":380,"publication_year":1989,"publication_place":"Αθήνα","price":"23.0","price_updated_at":"2009-10-07","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":"γαλλικά","original_title":"Le politique des auteurs","publisher_id":37,"extra":null,"biblionet_id":16353,"url":"https://bibliography.gr/books/h-politikh-twn-dhmiourgwn.json"},{"id":15872,"title":"Πολωνία: Από την KOR στην αλληλεγγύη","subtitle":null,"description":"«Με θεωρούσαν εξτρεμιστή γιατί επαναλάμβανα χωρίς σταματημό πως οι Ρώσοι έπρεπε να φτύσουν αίμα σε περίπτωση εισβολής. Δεν ήξερα αν αυτό θα συνέβαινε, αλλά πίστευα πως χρειαζόταν να εκφράζουμε τα πράγματα έτσι. Κι όμως δεν ήμουν εξτρεμιστής, αλλά μάλλον μετριοπαθής. Και σε αντίθεση με τον Βαλέσα, πίστευα πως η πρόταση μιας μετριοπαθούς πολιτικής δεν σήμαινε μυστική διαπραγμάτευση με τους κομμουνιστές. Ήμουν της άποψης πως μια πολιτική συμβιβασμού όφειλε να είναι αντιληπτή και αποδεκτή απ' όλη την Αλληλεγγύη. Αυτός ο συμβιβασμός δεν μπορούσε να πραγματοποιηθεί παρά μόνο αν όλο το κίνημα καταλάβαινε την πολιτική του αρχηγού της Αλληλεγγύης και μόνο αν η Αλληλεγγύη ανησυχούσε σοβαρά τους Σοβιετικούς.\u003cbr\u003eΣτη διάρκεια των τελευταίων μηνών, ουσιαστικά από τον Αύγουστο του 1981, αισθάνθηκα σαν αουτσάιντερ μέσα στην Αλληλεγγύη. Ήμουν ένας δηλωμένος εχθρός του Βαλέσα, ακόμη και του Κουρόν. Δεν καταλάβαινα την πολιτική τους. Πίστευα πως έψαχναν ένα συμβιβασμό με κάθε τρόπο, ενώ για μένα υπάρχει ένα τίμημα πέρα από το οποίο δεν μπορούμε να πληρώσουμε για ένα συμβιβασμό, ένα τίμημα που ισούται με προδοσία. \u003cbr\u003eΗ 13η Δεκεμβρίου ήταν σαν μια απολύτρωση: μπορούσα ξανά να ταυτιστώ με την Αλληλεγγύη.» \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΑυτή η συνέντευξη-ποταμός, που ο Ντάνυ Κον-Μπεντίτ πήρε από τον Άνταμ Μίχνικ, «το πρόσωπο της γενιάς του που θαυμάζει περισσότερο», επιτρέπει μια ιδιαίτερη προσέγγιση στον αντιφατικό και, κατά κάποιον τρόπο, ανάστροφο κόσμο της πολωνικής κοινωνίας και του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Εξεγερμένος κομμουνιστής και ανεξάρτητος διανοούμενος στην αρχή, αριστερός και αντισοβιετικός στη συνέχεια, Εβραίος και φίλος της Καθολικής Εκκλησίας, Πολωνός πατριώτης και διεθνιστής, οξυγονοκολλητής εργάτης και συγγραφέας, ελεύθερος ταξιδιώτης στην Ευρώπη και φυλακισμένος στη Βαρσοβία, μετριοπαθής και καμικάζι, δηλωμένος εχθρός και πιστός συναγωνιστής του Βαλέσα - ο Μίχνικ ξετυλίγει εδώ μια πολυκύμαντη και πληθωρική αυτοβιογραφία, συνυφασμένη με την ιστορία της Πολωνίας πριν τη νομιμοποίηση της Αλληλεγγύης: από τις μαθητικές λέσχες και τη φοιτητική αντιπολίτευση ώς την KOR, την Αλληλεγγύη και τη συνάντηση εργατών και διανοουμένων, από τον αντίκτυπο της εισβολής στην Τσεχοσλοβακία και τη σταθεροποίηση του Γκέρεκ ώς τις απεργίες του Γκντανσκ και το πραξικόπημα του Γιαρουζέλσκι, από την αντιαυταρχική εξέγερση της δεκαετίας του '60 ως την «αυτοπεριοριζόμενη επανάσταση» της δεκαετίας του '80. \u003cbr\u003e","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b16450.jpg","isbn":"960-221-007-9","isbn13":"978-960-221-007-9","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":70,"publication_year":1989,"publication_place":"Αθήνα","price":"10.0","price_updated_at":"2009-10-07","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":"γαλλικά","original_title":null,"publisher_id":37,"extra":null,"biblionet_id":16450,"url":"https://bibliography.gr/books/polwnia-apo-thn-kor-sthn-allhleggyh.json"},{"id":15881,"title":"Την αγαπήσαμε τόσο την επανάσταση","subtitle":null,"description":"Για δύο χρόνια ο Ντάνυ Κον-Μπεντίτ ταξίδευε, μαζί με ένα τηλεοπτικό συνεργείο, από το Παρίσι στη Νέα Υόρκη, από το Άμστερνταμ στο Ρίο κι από την Φρανκφούρτη στη Χώρα των Βάσκων. Έψαχνε παντού την «πολιτική του οικογένεια», τους συντρόφους του από τα κινήματα αμφισβήτησης που στη δεκαετία του '60 και αργότερα συντάραξαν τον κόσμο: τους Γίππυς, τους Μαύρους Πάνθηρες, το κίνημα για την Απελευθέρωση των Γυναικών, την επαναστατική Αριστερά, το αντάρτικο της Λατινικής Αμερικής, τις Ερυθρές Ταξιαρχίες...\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΤο βιβλίο (όπως και η τηλεοπτική σειρά από την οποία βγήκε) καταγράφει αυτό το ταξίδι. Στην εφήμερη όσο και αξεπέραστη επικαιρότητα των είκοσι χρόνων από τον Μάη του '68, οι αγωνιστές και πρωταγωνιστές αυτής της γενιάς ξαναπαίρνουν το λόγο και διαγράφουν τις παράλληλες ή αποκλίνουσες τροχιές τους: από τα πολιτικά και κοινωνικά κινήματα μέχρι τον ένοπλο αγώνα κι από την παρανομία ώς την ενσωμάτωση. \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΟ Τζέρρυ Ρούμπιν, από την ηγεσία των Γίππυς στην πρωτοπορία των Γιάπις. \u003cbr\u003eΟ Μπόμπυ Σηλ, από τη Μαύρη Δύναμη στις συνταγές μπάρμπεκιου. \u003cbr\u003eΟ Σερζ Ζουλύ, από την Προλεταριακή Αριστερά στη διεύθυνση της Liberation. \u003cbr\u003eΟ Γιόσκα Φίσερ, από το εργοστασιακό κίνημα στο Υπουργείο Περιβάλλοντος. \u003cbr\u003eΗ Μπάρμπαρα Κόστερ από τη φοιτητική εξέγερση στις γυναικείες ομάδες. \u003cbr\u003eΟ Μορούτσι και η Φαράντα, από την απαγωγή του Άλντο Μόρο σε μια φυλακή για βαρυποινίτες. \u003cbr\u003eΟ Κλάιν, με τη μάσκα του Ντον Τζιοβάνι, από την ομάδα του Κάρλος στις λίστες καταζητουμένων όλων των αστυνομιών της Ευρώπης...\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΣτις συνεντεύξεις τους (μοιρασμένες σε τέσσερα κεφάλαια: Η εξέγερση, Το προλεταριάτο, Ο πόλεμος, Η δημοκρατία), καθώς και στα σημειώματα, τον πρόλογο και τον επίλογο του βιβλίου που υπογράφει, ο Ντάνυ ο Κόκκινος, που έγινε στο μεταξύ ο Ντάνυ ο Πράσινος, ρωτάει πώς έγιναν όλ' αυτά, τι έσπρωξε αυτή τη γενιά ν' αλλάξει τη ζωή της και τον κόσμο, και γιατί αγάπησε τόσο την επανάσταση. ","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b16459.jpg","isbn":"960-221-006-0","isbn13":"978-960-221-006-2","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":205,"publication_year":1989,"publication_place":"Αθήνα","price":"16.0","price_updated_at":"2009-10-07","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":"γαλλικά","original_title":"Nous l' avons tant aimée, la revolution","publisher_id":37,"extra":null,"biblionet_id":16459,"url":"https://bibliography.gr/books/thn-agaphsame-toso-epanastash.json"}]