[{"id":118601,"title":"Τροχιές του αισθητικού","subtitle":"Η ιστορική σύσταση μιας αισθητικής φιλοσοφίας και ο ανθρωπολογικός της ορίζοντας","description":"Το βιβλίο αυτό είναι μια κριτική επισκόπηση του συνόλου της αισθητικής σκέψης, την οποία παρακολουθεί στην ιστορική της εκδίπλωση αφού προηγουμένως σταθμίσει το ανθρωπολογικό εύρος των φαινομένων που εμπίπτουν στην έννοια της. Κριτική επισκόπηση με την έννοια ότι στην άρθρωση των μεγάλων αισθητικών θεωριών πασχίζει να διακρίνει ειδικές κοινωνιοπολιτισμικές δομές που δεν είναι εκ πρώτης όψεως εμφανείς στις διατυπώσεις τους, και ιστορική εκδίπλωση τους με την έννοια ότι τις ακολουθεί κατά τη χρονική τους ανάδυση, επισημαίνοντας τις ρήξεις που τέμνουν αυτή την ακολουθία σε διακριτές \"εποχές\". Αφορά ειδικά τις αισθητικές θεωρίες, όχι την ιστορία της τέχνης ούτε μια εμπειρική κοινωνιολογία του γούστου· από την άλλη πλευρά, υπεισέρχεται όσο το δυνατόν λιγότερο σε ζητήματα εφαρμοσμένης τεχνοκριτικής.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΤα δύο πρώτα δοκίμια ανασυγκροτούν τα δύο ημίσει της ιστορίας του αισθητικού στοχασμού στη δυτική παράδοση: το πρώτο εξετάζει την πρωτοϊστορία του αισθητικού, δηλαδή την αρχαία και μεσαιωνική σκέψη η οποία δεν συζητά ειδικά τις καλές τέχνες αλλά ξεδιπλώνει έναν οντολογικό στοχασμό πάνω στην κατηγορία του κάλλους· το δεύτερο παρακολουθεί τη θέσπιση μιας \"αυτόνομης\" αισθητικής σφαίρας από τον Καντ, και τις θεωρητικές της περιπέτειες μέχρι τις αρχές του εικοστού αιώνα. Ακολουθούν δοκίμια για την κρίση της Αισθητικής επικεντρωμένα στις φιλοσοφικές διερευνήσεις της Σχολής της Φραγκφούρτης, του Μ. Heidegger, του Merlau-Ponty και του Μ. Μπαχτίν, μια εξέταση του νεοσύστατου πεδίου θεωρία της Λογοτεχνίας, σκέψεις πάνω σε ειδικά προβλήματα των εικαστικών τεχνών, και ένα θεατρολογικό δοκίμιο με άξονα τις φιγούρες του Μπρεχτ και του Αρτώ. Τα περισσότερα συνοδεύονται από επιμέρους παραρτήματα, που αναδεικνύουν ειδικότερα θέματα του δοκιμίου στο οποίο προσαρτώνται.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΔύο κεντρικά Παραρτήματα, τέλος, συνοψίζουν τις αισθητικές αντιλήψεις δύο μεγάλων πολιτισμών πέραν του ελληνοδυτικού: της Ινδίας και της Ιαπωνίας. Σύμφωνα με την ευρύτερη ανθρωπολογική οπτική που υιοθετήθηκε, οι οικείες αισθητικές συζητήσεις φωτίζονται σαν μία ειδική πολιτισμική εξέλιξη από μια ευρύτερη μήτρα δυνατοτήτων η οποία, ως τέτοια, παρουσιάζει αξιοσημείωτη οικουμενικότητα. Ποιες εναλλακτικές εξελίξεις ήταν δυνατές; Για να το απαντήσουμε, δεν διαθέτουμε άλλα δεδομένα εκτός από πραγματικές εναλλακτικές εξελίξεις μέσα στην κίνηση του ανθρώπινου πολιτισμού. Η ακαταμάχητη γοητεία που μας ασκούν οι \"εξωτικοί\" πολιτισμοί είναι υπόμνηση των δικών μας ακυρωμένων επιλογών ή αρνημένων δυνατοτήτων -\"παράθυρα\" να βλέπει κανείς τον κόσμο στα οποία γυρίσαμε την πλάτη.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b121194.jpg","isbn":"978-960-6654-44-2","isbn13":"978-960-6654-44-2","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":566,"publication_year":2007,"publication_place":"Αθήνα","price":"37.0","price_updated_at":"2007-06-05","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":207,"extra":null,"biblionet_id":121194,"url":"https://bibliography.gr/books/troxies-tou-aisthhtikou.json"},{"id":181065,"title":"Stirner - Nietzsche - Foucault","subtitle":"Ο θάνατος του Θεού και το τέλος του ανθρώπου","description":"Ήδη από το 1784 ο Kant έθεσε το ερώτημα \"Τι είναι διαφωτισμός;\", στρέφοντας την προσοχή του σε εκείνη τη διάσταση του χρόνου που αναδεικνύει πάντοτε το νέο, το μοντέρνο-δηλαδή, στο παρόν. Η απάντηση που έδωσε και η οποία έκτοτε κατέστη κυρίαρχη υπογράφει και επικυρώνει τη ληξιαρχική πράξη γέννησης του ανθρώπου. Ωστόσο, οι Stirner, Nietzsche και Foucault υπήρξαν πολύ καχύποπτοι, για να μην προσέξουν έναν άλλο γεγονός που έλαβε χώρα ταυτόχρονα με τη γέννηση του ανθρώπου: τον θάνατο του Θεού· και πολύ διορατικοί, για να μην δουν ότι η καντιανή απάντηση έμοιαζε με το απονενοημένο διάβημα του Νάρκισσου, καθώς ο άνθρωπος πλέον αναζητάει το είδωλό του μέσα σε έναν θολό αντικατοπτρισμό με τίμημα την ίδια του την περατότητα· ήταν δηλαδή πολύ μοντέρνοι, για να μην στοχαστούν τι συνδέει το υποκείμενο, τη δύναμη και την Αλήθεια και να μην χρεωθούν τον υποτιμητικό χαρακτηρισμό \"μεταμοντέρνοι\".\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΤο κεντρικό ερώτημα που τίθεται είναι η φιλοσοφική διερεύνηση των προϋποθέσεων και συνεπαγωγών της ιστορικής συνάντησης αυτών των δύο ιδρυτικών γεγονότων της νεωτερικότητας -της γέννησης του ανθρώπου και του θανάτου του Θεού- μέσα από το έργο των Stirner, Nietzsche και Foucault στον διάλογο που ανέπτυξαν με τον κυρίαρχο φιλοσοφικό λόγο.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b184191.jpg","isbn":"978-960-9489-24-9","isbn13":"978-960-9489-24-9","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":446,"publication_year":2012,"publication_place":"Nietzsche - Foucault","price":"21.0","price_updated_at":"2012-11-14","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":207,"extra":null,"biblionet_id":184191,"url":"https://bibliography.gr/books/stirner-nietzsche-foucault.json"}]