[{"id":68847,"title":"Λουδοβίκος Φόυερμπαχ και το τέλος της κλασικής γερμανικής φιλοσοφίας","subtitle":null,"description":"Όσο πιο θαρραλέα και αποφασιστικά προχωρεί η επιστήμη, τόσο περισσότερο συμφωνεί με τα συμφέροντα και τις τάσεις των εργατών. Αφού βρήκε στην ιστορία της εξέλιξης της εργασίας το κλειδί για την αντίληψη όλης της ιστορίας της κοινωνίας, τη νέα κατεύθυνση από την πρώτη στιγμή απευθύνθηκε στην εργατική τάξη και βρήκε από μέρους της μια συμπάθεια που δεν την περίμενε και δεν τη ζήτησε από μέρος της επίσημης επιστήμης\".\u003cbr\u003eΦΡΙΝΤΡΙΧ ΕΝΓΚΕΛΣ\u003cbr\u003eΗ σύγχρονη φιλοσοφία, όχι μόνο σ' εμάς αλλά και στη Δύση στέκεται πάνω από τη σημαία της αντίδρασης. Γι' αυτό από τη μελέτη της φιλοσοφίας αυτής μοιραία εισχωρούσε στα επαναστατικά μυαλά αντιδραστικό περιεχόμενο. Κι άρχιζε έτσι ένα τρομερό ανακάτωμα, που κάποτε έπαιρνε το χτυπητό τίτλο της κριτικής του Μαρξ και κάποτε από περισσότερη μετριοφροσύνη τον τίτλο της σύνδεσης του μαρξισμού με τις φιλοσοφικές αντιλήψεις του ενός ή του άλλου ιδεολόγου της μπουρζουαζίας. Χωρίς αμφιβολία ο μαρξισμός μπορεί να συνδεθεί με ό,τι θέλεις. Και με τον πνευματικό ακόμα. Το ζήτημα είναι άλλο. Πώς μπορεί να γίνει αυτή η σύνδεση; Σ' αυτή την ερώτηση κάθε άνθρωπος, που έχει μια σχετική φρόνηση, δεν μπορεί ν' απαντήσει χωρίς να μας υποδείξει τον εκλεκτισμό ως μόνο τρόπο γι' αυτή τη σύνδεση. Με τη βοήθεια του εκλεκτισμού μπορεί να συνδεθεί το κάθε τι με ό,τι σου κατέβει στο κεφάλι. Αλλά ο εκλεκτισμός δεν έφερε ποτέ τίποτα καλό, ούτε στη θεωρία, ούτε στην πράξη\".\u003cbr\u003eΓΚΕΟΡΓΚΙ ΠΛΕΧΑΝΩΦ\u003cbr\u003eΤο δικό μας \"θανάσιμο\" λάθος ήταν ότι τη διαλεκτική θέλαμε να την αποτεφρώσουμε, να τη στριμώξουμε μέσα σε καλούπια, νόμους, περιθώρια. Αυτό για τη διαλεκτική αποτελεί σκότωμα, στραγγαλισμό. Και τέτοιο φέρσιμο η διαλεκτική, δηλ. η ζωή, εκδικιέται γιατί μας αφήνει πίσω της έκθετους, πελαγωμένους, έξω από την πραγματικότητα. Ο τέτοιος χειρισμός της διαλεκτικής φέρνει το νέκρωμα της θεωρίας, οπότε και προβάλλει παντοδύναμη η θέση, η διαπίστωση του Λένιν: χωρίς επανάστατική θεωρία δεν υπάρχει επαναστατική πράξη\"\u003cbr\u003eΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b70733.jpg","isbn":"960-7057-85-6","isbn13":"978-960-7057-85-3","ismn":null,"issn":null,"series":{"id":279,"name":"Πολιτική και Ιστορία","books_count":103,"tsearch_vector":"'istoria' 'kai' 'ke' 'politikh' 'politiki'","created_at":"2017-04-13T00:54:55.316+03:00","updated_at":"2017-04-13T00:54:55.316+03:00"},"pages":243,"publication_year":2001,"publication_place":"Αθήνα","price":"13.0","price_updated_at":null,"cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":78,"extra":null,"biblionet_id":70733,"url":"https://bibliography.gr/books/loudobikos-fouermpax-kai-to-telos-ths-klasikhs-germanikhs-filosofias.json"},{"id":137126,"title":"Τέχνη και πολιτική. Επιστήμη και τέχνη.","subtitle":null,"description":"Στο επίκεντρο αυτής της μελέτης είναι το πρόβλημα της κοινωνικής λειτουργίας της τέχνης, με αναφορά στη σχέση της με την πολιτική. Ο συγγραφέας, αποδεχόμενος την αρχή για την αυτονομία του καλλιτέχνη από την πολιτική -την όποια πολιτική-, τονίζει ότι η παραβίασή της είναι σε βάρος της γνησιότητας της τέχνης και της κοινωνικής λειτουργίας της.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΣτο πνεύμα αυτό προβαίνει σε μια κριτική θεώρηση του σοσιαλιστικού ρεαλισμού με αναφορά στο Λούκατς και στη σχέση Λούκατς Μπρεχτ, που από τη δεκαετία του 1930 και μετά δέσποζε στις συζητήσεις για τη μαρξιστική αισθητική. Ο συγγραφέας υποστηρίζει την άποψη ότι παρά τις ουσιαστικές διαφορές σε συγκεκριμένα θέματα της τέχνης, ο ρόλος τους στην ανάπτυξη της μαρξιστικής αισθητικής δεν είναι αντιπαραθετικός, αλλά συμπληρωματικός.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΜε δεδομένο ότι στην εποχή μας η επιστήμη επηρεάζει όλες τις μορφές έκφρασης της ανθρώπινης ζωής, θέτει το ερώτημα αν η επίδραση της επιστήμης στην τέχνη πλήττει την αυθεντική λειτουργία της, στη βάση της οποίας είναι η σχέση ανθρώπου προς άνθρωπο. Στο πνεύμα αυτό, αναφερόμενος συγκριτικά στο θέατρο, θέτει το ερώτημα αν ο κινηματόγραφος είναι τέχνη.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΣτη μελέτη του αυτή για τη σχέση τέχνης και πολιτικής, επιστήμης και τέχνης, αναπτύσσει έναν προβληματισμό με αποδέκτες όσους μελετούν, διδάσκουν ή/και ασκούν τις διάφορες μορφές έκφρασης της τέχνης, ο οποίος μπορεί να λειτουργήσει ως αφορμή ή και ως πλαίσιο αναφοράς για έναν ουσιαστικό διάλογο.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΕπιπροσθέτως ο συγγραφέας παραθέτει, σε δική του μετάφραση, από την Αισθητική του Λούκατς, το κεφάλαιο με τον τίτλο \"Από τη μερικότητα του ατόμου στην αυτοσυνείδηση του ανθρώπινου γένους\", στο οποίο αναπτύσσεται ο φιλοσοφικός πυρήνας της αισθητικής του, μαζί και τις αναγκαίες για τον Έλληνα αναγνώστη διευκρινήσεις και σχολιασμούς.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b139801.jpg","isbn":"978-960-8318-52-6","isbn13":"978-960-8318-52-6","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":183,"publication_year":2008,"publication_place":"Αθήνα","price":"16.0","price_updated_at":"2009-02-23","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":78,"extra":null,"biblionet_id":139801,"url":"https://bibliography.gr/books/texnh-kai-politikh-episthmh.json"},{"id":137122,"title":"\"Ας τελειώνουμε με τον Χάιντεγκερ\"","subtitle":"Κριτική της χαϊντεγκεριανής φιλοσοφίας","description":"\"...υπάρχει μόνο η σκέψη του Χίτλερ\"!!!\u003cbr\u003eHeidegger\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΓια δεκαετίες, φιλόσοφοι διεθνώς γνωστοί θεωρούσαν τολμηρό να αμφισβητήσουν τη συλλογιστική του Heidegger, αν και υπήρχαν στοχαστές -όχι τυχαίοι- που έφτασαν ως την απόρριψή του. Στον καιρό μας έγινε κατανοητό, τόσο από τους ζηλωτές, όσο και από τους επαΐοντες, ότις την πραγματικότητα \"ο βασιλιάς στην ουσία ήταν γυμνός\".\u003cbr\u003eΓράφει ο φιλόσοφος Francis Kaplan: \"Ας τελειώνουμε με τον Χάιντεγκερ\" (\"Το Βήμα\", 21 Δεκεμβρίου 2003). Και νομίζω σωστά. Τον τελευταίο καιρό και οι ζηλωτές υποψιάστηκαν, εμβρόντητοι, ότι ένας έξαλλος, φανατικός, αμαθής και στυγερός δολοφόνος, όπως ο Χίτλερ -που ο Χάιντεγκερ θαύμαζε ιδιαιτέρως- απαιτούσε από τους φοιτητές του να πιστεύουν μόνο στη \"σκέψη του Χίτλερ\" (ibi σελ. 3).","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b139797.jpg","isbn":"978-960-8318-08-3","isbn13":"978-960-8318-08-3","ismn":null,"issn":null,"series":{"id":362,"name":"Φιλοσοφία","books_count":289,"tsearch_vector":"'filosofia' 'filosophia' 'philosofia'","created_at":"2017-04-13T00:55:15.341+03:00","updated_at":"2017-04-13T00:55:15.341+03:00"},"pages":95,"publication_year":2007,"publication_place":"Αθήνα","price":"10.0","price_updated_at":"2009-02-23","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":78,"extra":null,"biblionet_id":139797,"url":"https://bibliography.gr/books/as-teleiwnoume-me-ton-chaintegker.json"}]