[{"id":123266,"title":"Το Είναι και το Μηδέν","subtitle":"Δοκίμιο φαινομενολογικής οντολογίας","description":"\"Ανάμεσα στον κόσμο και στη συνείδηση δεν υπάρχει τίποτα, αλλά αυτό το τίποτα, είναι αδιαπέραστο, είναι ο πιο ριζικός χωρισμός. Δεν είμαι αυτός ο κόσμος, όπως δεν είμαι και το παρελθόν μου, ή το μέλλον μου. Χρειάζεται να είμαι όλα αυτά χωρίς ποτέ να τα κατέχω οριστικά, διότι ως συνείδηση είμαι αυτή η άρνηση που εμφανίζει τον κόσμο σαν κόσμο και εμένα σαν καθορισμένη κατάσταση μέσα στον κόσμο.\"\u003cbr\u003e(Ζαν Ιπολίτ)\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\"Ενίοτε στο \"Είναι και το Μηδέν\" εκφράζεται ο μάταιος χαρακτήρας της ύπαρξης, όπως με τη φράση \"ο άνθρωπος είναι ένα άχρηστο πάθος\". Αν μπορεί πάντως να είναι πηγή αυτονομίας για την ύπαρξη, αυτή η ριζική απροσδιοριστία υπάρχει κίνδυνος να βιωθεί σαν ιλιγγιώδης και αγωνιώδης. Αυτή είναι η τραγικότητα του υπαρξισμού: ο άνθρωπος είναι ένα μηδέν, όπως είχαν πει με τον τρόπο τους ο Πασκάλ, ο Κάντ και ο Φίχτε, αλλά ένα μηδέν που ποθεί την πληρότητα, έστω εκείνη των συμπαγών πραγμάτων που δικαιώνονται με τη χρήση τους.\"\u003cbr\u003e(Ζαν-Μισέλ Μπενιέ)\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\"Η Σιμόν ντε Μπωβουάρ περιγράφει τον Σαρτρ στο Μονπαρνάς: \"ο Αρόν έδειξε το ποτήρι του και είπε: Βλέπεις φιλαράκο, αν είσαι φαινομενολόγος μπορείς να μιλήσεις γι' αυτό το κοκταίηλ, και έτσι να φιλοσοφήσεις\". Ο Σαρτρ χλώμιασε από συγκίνηση, αυτό ακριβώς ευχόταν να μιλήσει για τα πράγματα όπως τα άγγιζε και έτσι να πλάσει τη φιλοσοφία του.\"\u003cbr\u003e(Κριστιάν Ντεσάν)","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b125874.jpg","isbn":"978-960-02-2040-7","isbn13":"978-960-02-2040-7","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":975,"publication_year":2007,"publication_place":"Αθήνα","price":"60.0","price_updated_at":"2012-02-23","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":"γαλλικά","original_title":"L'Être et le néant: Essai d'ontologie phénoménologique","publisher_id":22,"extra":null,"biblionet_id":125874,"url":"https://bibliography.gr/books/to-einai-kai-mhden-0b128d96-17e3-42a3-ba2e-e6e851e4436c.json"},{"id":124134,"title":"Σώμα και νόημα","subtitle":"Δοκίμιο πολιτικής οντολογίας","description":"Ακόμη κι όταν το νόημα είναι χαραγμένο στην πέτρα [...], όπως οι πτυχές ενός κίονα ή η μορφή ενός γλυπτού, δεν είναι οριστικό και άκαμπτο μπορεί να συνιστά κάλεσμα, υπόνοια, παραίνεση, επίκληση' μπορεί να προσανατολίζει, πρωτογενώς, προς κάποιο ιδεώδες ζωής, τον νοητικό-ψυχικό μου κόσμο και, πριν απ' αυτό, τις εκφραστικές συσπάσεις του ίδιου μου του σώματος, τη δυναμική υπαρκτική μου προδιάθεση. Μια καμπύλη ή μια αιχμή, που συμβάλλουν στην ένυλη μορφικότητα ενός πολιτισμικού αντικειμένου, δεν εκφέρουν απλώς μια διατυπωμένη ιδεολογία ή θεολογία, τις οποίες όντως ενδέχεται να αποδίδουν προγραμματικά· συνιστούν τις αρθρωμένες συσπάσεις -τις αρθρωμένες εκδηλώσεις ζωτικότητας, εν τέλει, τις ζωντανές μορφές- ενός τρόπου κοινωνικής οργάνωσης, οι οποίες υφίστανται ως χαρακτηρολογικά μορφώματα και, συνεπώς, ως διαλεκτικές παρουσίες, ως οιονεί κανονιστικές παρωθήσεις, όπως, για παράδειγμα, η ανεξίτηλη αύρα -ο διάχυτος μορφικός προσανατολισμός και προβλητικός δυναμισμός- του σώματος του γεωργού, του χορευτή ή του γραφειοκράτη.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e[...] Οι πτυχώσεις ενός κίονα, οι γραμμές και οι φόρμες ενός αρχιτεκτονήματος, οι καμπύλες, οι ασυνέχειες και οι υπομνήσεις ενός γλυπτού είναι οι υπομνήσεις ενός ζωντανού αντικειμένου, ενός αντικειμένου που παρουσιαστικά (σχεδόν τελεστικά) εκδιπλώνει τον εαυτό του· μιας δεκτικής και αλληλεπιδραστικής πραγματικότητας που διαθέτει αισθητική και κανονιστική ζωτικότητα, αποτελώντας οργανικό παραπλήρωμα συγκεκριμένων μορφών ζωής. [...] Η ομορφιά -η ζωτική δυναμική- ενός τέτοιου αντικειμένου είναι ουσιαστικά η σιωπηλή υπόδειξη, η εν δυνάμει πραγμάτωση, μιας αντικειμενικής δυνατότητας, που ήδη διαφαίνεται στις δυναμικές ανεπάρκειες του παρόντος· είναι η \"προτεινόμενη\" διευθέτηση υπαρκτικών εντάσεων. Εάν αντιληφθούμε τις υλικές πραγματώσεις του νοήματος -γενικότερα, τη συνεκτική ατμόσφαιρα- ενός συγκεκριμένου κοινωνικού χωροχρόνου μόνο ως περιορισμό (δηλαδή, ως αντικειμενοποιήσεις με την παραδοσιακή έννοια), μας διαφεύγει πως, την ίδια στιγμή, ως μέτρο της ζωτικότητας τους, συνιστούν υπομνήσεις, παροτρύνσεις, απόπειρες. \u003cbr\u003e\u003cbr\u003e(σελ. 67-69)","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b126745.jpg","isbn":"978-960-02-2113-8","isbn13":"978-960-02-2113-8","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":224,"publication_year":2007,"publication_place":"Αθήνα","price":"12.0","price_updated_at":"2012-02-23","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":22,"extra":null,"biblionet_id":126745,"url":"https://bibliography.gr/books/swma-kai-nohma.json"}]