[{"id":140279,"title":"Η μουσική του Πυθαγόρα","subtitle":null,"description":"Τα μπλουζ δεν είναι αμερικανική μουσική επινόηση (ούτε και το Πυθαγόρειο Θεώρημα είναι επινόηση του Πυθαγόρα). Ήταν οι αφρικανοί σκλάβοι που έπαιζαν μπλουζ στην Αμερική - οι πρόγονοι αυτών των αφρικανών \"μουσικών\" χρησιμοποιούσαν, στην πρωτόγονη μουσική τους, τις ίδιες φυσικές νότες που \"έπαιζαν\" οι Κινέζοι, οι Ινδοί και οι αρχαίοι Έλληνες, χωρίς να έχουν την παραμικρή συνεννόηση για τις \"μελωδίες\" που απολάμβαναν. \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΗ αρχέγονη μουσική δημιουργούσε ένα ευχάριστο αίσθημα - ο \"μουσικός\" ένιωθε την ψυχή του να αγαλλιάζει, χωρίς να σκέφτεται το πώς και το γιατί.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΟ πρώτος θνητός που προβληματίστηκε, πριν από 2.600 χρόνια, για ποιο λόγο συμβαίνει κάτι τέτοιο ήταν ο Πυθαγόρας από τη Σάμο. Δεν είχε μουσικές φιλοδοξίες. Όμως, ως φιλόσοφος και μέγας μαθηματικός (στον οποίο αποδόθηκε, το ήδη γνωστό πολύ πριν από αυτόν, ομώνυμο γεωμετρικό θεώρημα), συνειδητοποίησε ότι μόλις χτυπούσε μια χορδή σε συγκεκριμένες υποδιαιρέσεις του μήκους της, παράγονταν αυτές οι \"μαγικές\" φυσικές νότες. Ο δαιμόνιος μαθηματικός επινόησε μια σχέση που συνέδεε τις νότες με τους αριθμούς. \u003cbr\u003eΟι αριθμοί -η ουσία των μαθηματικών- κυβερνούσαν, πλέον, τη μουσική: η αρμονία της ψυχής προέκυπτε μέσα από την αρμονία των αριθμών. \u003cbr\u003eΚαι η ψυχή ήταν μόνο ένα από τα ενδιαφέροντα του Πυθαγόρα. \u003cbr\u003eΟι μαθητές του, οι Πυθαγόρειοι, ερμήνευαν -μέσα από τα μαθηματικά και ειδικά τους αριθμούς- την κρυφή τάξη του Σύμπαντος, και απέδιδαν στη μυστικιστική πυθαγόρεια οκτάβα την ενότητα όλων των δυνάμεων και των δραστηριοτήτων του φυσικού κόσμου (μια πρώιμη Θεωρία των Πάντων). Η \"μουσική των σφαιρών\" ήταν η μαθηματική ερμηνεία για τους ήχους που παράγονταν από την περιστροφή των πλανητών στο ουράνιο στερέωμα - όλα τα φαινόμενα αποδίδονταν σε συνδυασμούς παλλόμενων μικροσκοπικών χορδών, οι ταλαντώσεις των οποίων παρήγαν σωματίδια που αντιστοιχούσαν σε νότες (μια πρώιμη Θεωρία Χορδών).\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΟ Πυθαγόρας είναι γνωστός σε όλους μας για το Πυθαγόρειο Θεώρημα - ωστόσο, τόσο ο ίδιος όσο και οι ιδέες του συνιστούν -για τις θετικές επιστήμες και τη φιλοσοφία- κάτι πολύ πιο σημαντικό. Εγκαταστάθηκε στον Κρότωνα, την ελληνική αποικία στη Νότια Ιταλία, όπου ίδρυσε μια Φιλοσοφική Σχολή βασισμένη στα μαθηματικά. Η πυθαγόρεια αδελφότητα απαρτιζόταν από μαθηματικούς και αστρονόμους, οι οποίοι μελετούσαν τις ιερές σχέσεις ανάμεσα στους αριθμούς που βρίσκονται κρυμμένοι στη φαινομενική αταξία του φυσικού κόσμου. Πίστευαν στη μετεμψύχωση, ήταν χορτοφάγοι και θεωρούσαν ότι μόνο μέσα από τα μαθηματικά μπορούμε να φτάσουμε στην κατανόηση του Σύμπαντος. \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΟι ιδέες των Πυθαγορείων επηρέασαν όλους τους μεταγενέστερους φιλόσοφους -τον Πλάτωνα, τον Σωκράτη, τον Αριστοτέλη- και έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη των μαθηματικών και της φυσικής από την αρχαία Ελλάδα μέχρι τον Νεύτωνα και τον Αϊνστάιν.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b142971.jpg","isbn":"978-960-6640-54-4","isbn13":"978-960-6640-54-4","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":560,"publication_year":2009,"publication_place":"Αθήνα","price":"23.0","price_updated_at":"2010-04-12","cover_type":null,"availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":"αγγλικά","original_title":null,"publisher_id":113,"extra":null,"biblionet_id":142971,"url":"https://bibliography.gr/books/h-mousikh-tou-pythagora.json"},{"id":141146,"title":"Ο Ηράκλειτος, ο κόσμος και ο Θεός","subtitle":"Γνωσιολογία, κοσμολογία και το πρόβλημα της ζωής και του θανάτου","description":"Ο Ηράκλειτος ο Εφέσιος (540-480) είναι από τους μεγαλύτερους φιλοσόφους όλων των εποχών. Από το έργο του \"Περί Φύσεως\" διασώθηκαν περίπου 130 αποσπάσματα, μικρές φράσεις στις οποίες διατύπωσε τις ιδέες του για θέματα που αφορούν στη γνωσιολογία, στην κοσμολογία και στα ανθρώπινα πράγματα. Το ύφος του είναι λιτό, περιεκτικό, ποιητικό· πολλές φορές οι εκφράσεις που χρησιμοποιεί παραπέμπουν σε χρησμούς των μαντείων - λέγεται ότι είχε γνωρίσει μία Σίβυλλα στην περιοχή του ακρωτηρίου της Ερυθραίας (αρχαία Ιωνία): το νόημα πολλές φορές είναι διφορούμενο, καθώς προτιμά να υπαινίσσεται παρά να μιλά αναλυτικά. Για τον λόγο αυτόν έχει χαρακτηριστεί αινικτής και σκοτεινός.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΣτο βιβλίο αυτό γίνεται μια προσπάθεια να διατυπωθεί μια νέα, ως ένα βαθμό, ερμηνεία της σκέψης του Εφέσιου, κυρίως σε ό,τι αφορά στην κοσμολογία του. Υποστηρίζεται ότι ο Ηράκλειτος, συνδέοντας τον προβληματισμό του πάνω στο θέμα της ανθρώπινης κατάστασης -κυρίως στο πρόβλημα της ζωής και του θανάτου- με το κοσμολογικό πρόβλημα, οδηγήθηκε στη διατύπωση μιας θεωρίας διαδοχικών συμπάντων: το υπάρχον σύμπαν οδηγείται στη φθορά, η τάξη που βλέπουμε διαλύεται μέσα από μια οιονεί εκπύρωση, για να ξεκινήσει και πάλι μια ανάδυση ενός νέου σύμπαντος - αυτό επαναλαμβάνεται συνεχώς και στο διηνεκές. Για την ερμηνεία αυτήν παρουσιάζονται νέα στοιχεία, που αντλούνται τόσο από τα ίδια τα αποσπάσματα του Ηρακλείτου όσο και από σχόλια των Αριστοτέλη, Θεοφράστου, Κλήμεντα καθώς και άλλων δοξογράφων της αρχαιότητας, με μια αναφορά και στα ευρήματα από τη μελέτη του Παπύρου του Δερβενίου. Γίνεται επίσης εκτενής αναφορά στα σχόλια και τις αναλύσεις νεότερων μελετητών. Παράλληλα, παρουσιάζονται και τα επιχειρήματα εκείνων που υποστηρίζουν την άλλη ερμηνεία, σύμφωνα με την οποία το σύμπαν είναι ένα και μοναδικό, μέσα στο οποίο συμβαίνουν μεταβολές με τη διατήρηση πάντα μιας ισορροπίας, έτσι ώστε να μην οδηγείται το σύμπαν σε φθορά και διάλυση. Όσον αφορά στην έννοια της εκπύρωσης, η άποψη που εδώ υποστηρίζεται είναι ότι δεν είναι αποδεκτή μια ολική εκπύρωση, αλλά μια οιονεί εκπύρωση, που οδηγεί σε μια διάλυση του κόσμου, όπως τον βλέπουμε γύρω μας, σε μια κατάσταση συνύπαρξης των βασικών στοιχείων του κόσμου, όπου όμως το πυρ βρίσκεται σε πολύ μεγαλύτερη αναλογία από τα άλλα στοιχεία, τη θάλασσα και τη γη: σε μια κατάσταση που ο Ηράκλειτος περιέγραψε ως τον κάλλιστο κόσμο, που είναι σάρμα εική κεχυμένον (απ. 124). \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΟ Ηράκλειτος ασχολήθηκε, ίσως κυρίως, με τα ανθρώπινα προβλήματα: μίλησε για τον θεό, τους θεούς, την ψυχή, τη ζωή και τον θάνατο, τη μετά θάνατον ζωή, τα μυστήρια και τις λατρείες. Για όλα αυτά δίνεται μια ανάλυση του πνεύματος με το οποίο ο Εφέσιος τα αντιμετώπισε και έδωσε απαντήσεις, οι οποίες βρίσκονται μέσα στο γενικότερο πλαίσιο προβληματισμού των Ιώνων φιλοσόφων. ","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b143840.jpg","isbn":"978-960-256-672-5","isbn13":"978-960-256-672-5","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":530,"publication_year":2009,"publication_place":"Αθήνα","price":"26.0","price_updated_at":"2009-06-10","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":31,"extra":null,"biblionet_id":143840,"url":"https://bibliography.gr/books/o-hrakleitos-kosmos-kai-theos.json"}]