[{"id":144321,"title":"Η άγρια τάξη","subtitle":"Βία, ανάλωση και ιερό στην τέχνη των δεκαετιών 1950 και 1960","description":"Είτε επρόκειτο για τον Beuys (συνεχιστή της ρομαντικής γερμανικής παράδοσης στο ρόλο του πνευματικού πατέρα και χαρισματικού αρχηγού) είτε για τον αυστριακό ακτιβιστή Otto Muehl (ηγέτη μιας ελευθεριάζουσας μικρο-κοινωνίας που βάδιζε με αρκετή ομολογουμένως αδεξιότητα στα ίχνη του γάλλου ουτοπιστή Charles Fourier), είτε πάλι επρόκειτο για τους καταστασιακούς, τον Guy Debord και την οργισμένη απαξίωση της κοινωνίας του θεάματος, το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Όπως σημειώνει η Laurence B. Dorleac, αυτές οι άγρια ενθουσιώδεις, προκλητικές ή ζοφερές εκδηλώσεις των επιγόνων του κινήματος Dada -οι οποίοι, κατά τη γνώμη μου, κατάφεραν να κληρονομήσουν τα πάντα εκτός από το καταλυτικό χιούμορ του- αφομοιώθηκαν από το σύστημα μέχρι του σημείου οι μαγνητοσκοπημένες ταινίες ακόμη και των πιο προκλητικών εκδηλώσεών τους να προβάλλονται στα Μουσεία. Εξάλλου, η γαλλίδα ιστορικός αντιμετωπίζει και την εξέγερση του Μάη του '68 όχι ως απόπειρα μιας επαναστατικής αρχής, αλλά ως την τελική εκτόνωση, ως τον ύστατο χαλαρωτικό σπασμό μιας κοινωνίας έτοιμης να παραδοθεί στο παραγωγικό άγχος, στην άσκοπη κατανάλωση, στην ακόμη πιο άσκοπη υπερ-πληροφόρηση και στην ανία. Όταν η πρόκληση και, πολύ περισσότερο, η εξέγερση μετατρέπονται σε καταναλώσιμο είδος, η μάχη έχει πλέον οριστικά χαθεί.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΝ. Λοϊζίδη\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΑυτό το βιβλίο γεννήθηκε από μια ασάφεια: από την αδυναμία μας να κατανοήσουμε τον πολλαπλασιασμό των σημείων βίας στην Τέχνη κατά τις δεκαετίες 1950 και 1960 σχεδόν σε όλο τον βιομηχανικό κόσμο που κλονίζεται από νέους φόβους: ο Ψυχρός Πόλεμος, οι αποικιακοί πόλεμοι, ο πόλεμος των φύλων, η διατάραξη της οικολογικής ισορροπίας, η μηχανοποίηση, η έκπτωση των ανθρωπιστικών αξιών, η ανία. Πολύ πριν τα επαναστατικά γεγονότα του 1968, οι καλλιτέχνες που κληρονόμησαν τη διαβρωτική διδασκαλία του ντανταϊσμού και του Marcel Duchamp δίνουν μια νέα, δική τους τροπή στη γιορτή, και γίνεται σύντομα αισθητή η αμφίσημη έξαρση της καρναβαλικής συμπεριφοράς τους, η οποία στηρίζεται τόσο στη διάθεση για ζωή όσο και στο θάνατο. Ταυτόχρονα απελευθερωμένοι αλλά και θορυβημένοι από το θάνατο του Θεού (που αναγγέλθηκε από τον Sade έως τον Nietzsche), εμφανίζονται ως η κακή συνείδηση της Δύσης. Ζητούν επιστροφή στις ρίζες, αφύπνιση των δυνάμεων, εκ νέου επινόηση των τελετουργικών διαδικασιών· θέλουν να προκαλέσουν, να καταστρέψουν, να θυσιάσουν. Η βία στην τέχνη τους είναι νεο-πρωτόγονη και, μοιραία, πολύ πιο έντονη και διαδεδομένη στις χώρες που υπερασπίστηκαν τη ναζιστική Γερμανία, οι οποίες δυσκολεύονται να συνέλθουν από τη βαναυσότητα του πολέμου περισσότερο από τις άλλες χώρες και κλονίζονται ακόμη περισσότερο καθώς συγχρόνως παρασύρονται σε έναν βεβιασμένο εκσυγχρονισμό. Τίθεται λοιπόν το ερώτημα της μεταβαλλόμενης λειτουργίας της Τέχνης στις σύγχρονες κοινωνίες ως κάθαρση, διεγερτικό, πυροκροτητής επανάστασης ή δικλείδα ασφαλείας της εξουσίας.\u003cbr\u003eΑπό το ιαπωνικό νεο-νταντά στο βιεννέζικο κίνημα δράσεων, και από τον σαμανισμό του Beuys στη Γερμανία στον Νέο Ρεαλισμό ή στα πρώτα χάπενινγκς στη Γαλλία, είναι πολλά τα σημάδια που φανερώνουν την αλλαγή των καιρών, φτάνοντας ακόμη και μέχρι την αυτοτιμωρία του δημιουργού, η ηρωική υπόσταση του οποίου τίθεται σε πλήρη αμφισβήτηση.\u003cbr\u003eΠολλά χρόνια μετά τον πόλεμο που είχε καταδικάσει τους λαούς σε σκληρή δοκιμασία σώματος και πνεύματος, η απελευθέρωση δεν είναι ίδια στην Ashiya, στο Παρίσι, στη Βιέννη, στο Βερολίνο ή στο Μιλάνο. Πέρα από σύνορα και παραδόσεις, υπάρχουν ωστόσο συγκλονιστικές σχέσεις που ομολογούν την ενοχή αλλά και την ανένδοτη θέληση να βγουν από τον κόσμο όπως αυτός είναι, μέσα σε πράξεις βίας και παραβίασης ενός θεάτρου πολλαπλά εγκλωβισμένου, όπου η δύναμη της εξουσίας μοιάζει να μην έχει κανένα αντίκρισμα.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b147224.jpg","isbn":"978-960-211-934-1","isbn13":"978-960-211-934-1","ismn":null,"issn":null,"series":{"id":8035,"name":"Η Βιβλιοθήκη της Τέχνης","books_count":7,"tsearch_vector":"'bibliothhkh' 'bivliothhkh' 'h' 'i' 'technhs' 'tehnhs' 'texnhs' 'ths' 'tis' 'vibliothhkh'","created_at":"2017-04-13T02:02:46.350+03:00","updated_at":"2017-04-13T02:02:46.350+03:00"},"pages":378,"publication_year":2009,"publication_place":"Αθήνα","price":"29.0","price_updated_at":"2009-10-12","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":"γαλλικά","original_title":"L'ordre sauvage. Violence, dépense et sacré dans l'art des années 1950-1960","publisher_id":36,"extra":null,"biblionet_id":147224,"url":"https://bibliography.gr/books/h-agria-taksh.json"},{"id":129726,"title":"Προσεγγίσεις της καλλιτεχνικής δημιουργίας από την Αναγέννηση έως τις μέρες μας","subtitle":"Β΄ Συνέδριο ιστορίας της τέχνης, Αθήνα 25 - 27 Νοεμβρίου 2005","description":"Στο Α΄ Συνέδριο των Ελλήνων Ιστορικών Τέχνης, ο Νίκος Χατζηνικολάου είχε θέσει ένα ερώτημα -οντολογικού όσο και ακαδημαϊκού/θεσµικού χαρακτήρα- το οποίο είχε εύλογα συνδέσει με το πρόβλημα \"ταυτότητας\" των ελλήνων ιστορικών της τέχνης. Όπως ο ίδιος αναφέρει, εκ των υστέρων διεπίστωσε ότι το ερώτημα \"Ποιοι είµαστε, πού βρισκόμαστε και ποια προοπτική έχουμε\" αποτελούσε (όλως τυχαίως) παράφραση του γνωστού έργου του Gauguin Από πού ερχόμαστε; Τι είμαστε; Πού πηγαίνουµε; και κατά συνέπεια η σύνθεση αυτή θα μπορούσε, τουλάχιστον εν μέρει, να προταθεί για έµβληµα του Α΄ Συνεδρίου των Ελλήνων Ιστορικών της Τέχνης, που πραγματοποιήθηκε στην Κρήτη.\u003cbr\u003eΣήμερα, λίγα μόλις χρόνια μετά τη σημαντική εκείνη συνάντηση, μπορούµε άραγε να µιλάμε για κάποια ουσιαστική αλλαγή ή το ερώτηµα (και στα τρία συστατικά του μέρη, δηλαδή, ποιοι είµαστε, πού βρισκόµαστε, ποια είναι η προοπτική µας) παραµένει το ίδιο µετέωρο, το ίδιο άλυτο και το ίδιο επιτακτικό; Αντιµετωπίζουµε πλέον τα πράγµατα πιο ξεκάθαρα ή µήπως νιώθουµε ακόµη περισσότερο\u003cbr\u003eαµήχανοι εξαιτίας της γενικότερης ασάφειας και της γενικότερης σύγχυσης που χαρακτηρίζουν σήµερα το επιστηµονικό µας πεδίο; Μήπως αποφασίσαµε να διεκδικήσουµε την επιστηµονική µας αυτονοµία πολύ αργά και µε σχεδόν µη αναστρέψιµες απώλειες, εξαιτίας αυτής της δραµατικής καθυστέρησης;\u003cbr\u003eΜήπως επιλέξαµε να διαβούµε την πύλη ενός θεωρητικού οικοδοµήµατος, το οποίο στήριζε επί αιώνες τις πολιτισµικές αξίες της Δύσης, τη στιγµή ακριβώς που το οικοδόµηµα αυτό δείχνει βαθμιαία να \"αποδοµείται\" ή απλώς να καταρρέει; Μήπως αποφασίσαµε να \"δηλωθούμε\" ως ιστορικοί στον πλέον ακατάλληλο ιστορικό χρόνο, δηλαδή, σε µια περίοδο όπου η αφηγηµατική παράδοση της ιστορίας της τέχνης δέχεται καταιγισµό αναθεωρητικών μοντέλων, τα περισσότερα από τα οποία στηρίζονται σε ασαφείς ορολογίες και σε ακόµη πιο νεφελώδεις µεθοδολογικές διεργασίες; (...)\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΑν υπάρχει κάτι που εκ των προτέρων διαφοροποιεί το τωρινό από το πρώτο συνέδριο, αυτό είναι η αθρόα συμμετοχή των νέων. Πολλοί µάλιστα από τους συµµετέχοντες έχουν πρόσφατα αποκτήσει ή εκπονούν τη διδακτορική τους διατριβή σε πανεπιστήµια της Ελλάδας και του εξωτερικού. Αυτό με κάνει να πιστεύω ότι αν στη συνάντηση της Κρήτης κατορθώσαμε να υποψιαστούµε ποιοι είμαστε και πού περίπου βρισκόµαστε, σ’ αυτή τη δεύτερη συνάντηση, που οργανώθηκε µε τη βοήθεια και τη στήριξη της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών της Αθήνας, ίσως καταφέρουμε να διαβλέψουμε και ποια μπορεί να είναι η προοπτική μας στους έστω δύσκολους αυτούς καιρούς. Έχω την εντύπωση ότι δεν θα απογοητευτούμε.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e(από την εισαγωγική ομιλία της Νίκης Λοϊζίδη)\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΠεριέχονται οι εισηγήσεις:\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e- Νίκος Χατζηνικολάου, \"Το θεσμικό πλαίσιο και η κοινωνική θέση του καλλιτέχνη\"\u003cbr\u003e- Ευγένιος Δ. Ματθιόπουλος, \"Η πρόσληψη της αφηρημένης τέχνης στην Ελλάδα (1945-1960) στο πεδίο της κριτικής τέχνης\"\u003cbr\u003e- Δημήτρης Βάσσος, \"Η προβληματική μεταγραφή και χρήση του όρου avant-garde στην Ελλάδα\"\u003cbr\u003e- Παναγιώτης Μπίκας, \"Ο ρόλος της εικόνας στην έκφραση και τη διαμόρφωση της εθνικής συνείδησης στην Ελλάδα: η περίπτωση των εικονογραφημένων περιοδικών του 19ου αιώνα\"\u003cbr\u003e- Άννυ Μάλαμα, \"Από τον Προμηθέα στον Απόστολο Παύλο\"\u003cbr\u003e- Δώρα Φ. Μαρκάτου, \"Η κοινωνική θέση του εικαστικού καλλιτέχνη στην Ελλάδα τον 19ο αιώνα\"\u003cbr\u003e- Δημήτρης Παυλόπουλος, \"Το \"Μαθητολόγιον\" του Βασιλικού Πολυτεχνείου 1859-1871: αλήθειες και πλάνες\"\u003cbr\u003e- Βασιλική Σαρακατσιάνου, \"Αφηρημένη τέχνη και ελληνικότητα\"\u003cbr\u003e- Αρετή Αδαμοπούλου, \"Τέχνη και εθνική ταυτότητα στην Ελλάδα στη δεκαετία του 1960\"\u003cbr\u003e- Αναστασία Κοντογιώργη, \"Τα κείμενα του Γιάννη Τσαρούχη: πρωτοποριακές καταθέσεις ή ευφυείς παραδοξολογίες;\"\u003cbr\u003e- Σταύρος Βλάχος, \"Το θεωρητικό έργο του Albrecht Durer ως αντανάκλαση μιας νέας κοινωνικής θέσης του καλλιτέχνη στο γερμανόφωνο χώρο\"\u003cbr\u003e- Παναγιώτης Κ. Ιωάννου, \"Trattato della pittura: ο άφαντος Λεονάρντο: γύρω από την προϊστορία την επώαση και την υποδοχή της πρώτης έκδοσης της \"Πραγματείας περί ζωγραφικής\" του da Vinci (1651)\"\u003cbr\u003e- Νότη Κλάγκα, \"Η κριτική στον Καραβάτζο κατά τον 17ο αιώνα και το Τζοβάνι Μπαλιόνε\"\u003cbr\u003e- Φανή Μουμτζίδου, \"Αφηγηματική ζωγραφική και εκκλησιαστικοί θεσμοί κατά την ύστερη Αναγέννηση: η περίπτωση Paolo Veronese\".\u003cbr\u003e- Ναυσικά Λιτσαρδοπούλου, \"Ο Karel van Mander και η σύγχρονη θεωρία της τέχνης\"\u003cbr\u003e- Τιτίνα Κορνέζου, \"Η Βασιλική Ακαδημία ζωγραφικής και γλυπτικής τον 17ο αιώνα στη Γαλλία: ζητήματα ιστορίας και ιστοριογραφίας\"\u003cbr\u003e- Αθηνά Παπανικολάου, \"Εκφάνσεις της εθνικής συνείδησης στις ισπανικές πραγματείες περί τέχνης του 17ου αιώνα\"\u003cbr\u003e- Φωτεινή Βλάχου, \"Καλλιτεχνικά κέντρα και περιφέρεια: η περίπτωση της πορτογαλικής ζωγραφικής μέσα από το έργο του Φρανσίσκο Βιέιρα Πορτουένσε\"\u003cbr\u003e- Ευθυμία Μαυρομιχάλη, \"Τα μοντέρνα στοιχεία της θεωρίας του Roger de Piles και η σχέση τους με τη ζωγραφική του Turner\"\u003cbr\u003e- Συραγώ Τσιάρα, \"Το φωτομοντάζ του Γκούσταβ Κλούτσις: τέχνη, λόγος και τεχνολογία στην υπηρεσία του κοινωνικού μετασχηματισμού\"\u003cbr\u003e- Ιλιάνα Ζάρρα, \"Πρωτοπορία και παράδοση: παρατηρήσεις σε ορισμένες συνθέσεις των ρώσων καλλιτεχνών Kazimir Malevich και Ivan Kudriashev\"\u003cbr\u003e- Σωτήρης Μπαχτσετζής, \"Από την έκθεση μοντέρνας τέχνης στη σύγχρονη εγκατάσταση: η καλλιτεχνική ιδιότητα σε μετάβαση\"\u003cbr\u003e- Λουίζα Αυγήτα, \"Βαλκάνια και σύγχρονη τέχνη: ο τόπος και ο κόσμος\"\u003cbr\u003e- Πολύνα Κοσμαδάκη, \"Η έννοια της πολυπολιτισμικότητας στη σύγχρονη τέχνη\"\u003cbr\u003e- Αγγελική Σαχίνη, \"Σύγχρονη καλλιτεχνική παραγωγή και πρωτοπορία: ακούσια συνύπαρξη\"\u003cbr\u003e- Μίλτος Φραγκόπουλος, \"Η σύγχρονη τέχνη οι θεσμοί και η κριτική: αναζητώντας ένα σημείο επαφής\"\u003cbr\u003e- Κώστας Ιωαννίδης, \"Ο θεατής εντός του έργου: ένα ζήτημα αισθητικής της πρόσληψης\"","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b132350.jpg","isbn":"978-960-211-878-8","isbn13":"978-960-211-878-8","ismn":null,"issn":null,"series":{"id":8035,"name":"Η Βιβλιοθήκη της Τέχνης","books_count":7,"tsearch_vector":"'bibliothhkh' 'bivliothhkh' 'h' 'i' 'technhs' 'tehnhs' 'texnhs' 'ths' 'tis' 'vibliothhkh'","created_at":"2017-04-13T02:02:46.350+03:00","updated_at":"2017-04-13T02:02:46.350+03:00"},"pages":654,"publication_year":2008,"publication_place":"Αθήνα","price":"35.0","price_updated_at":"2008-06-10","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":36,"extra":null,"biblionet_id":132350,"url":"https://bibliography.gr/books/proseggiseis-ths-kallitexnikhs-dhmiourgias-apo-thn-anagennhsh-ews-tis-meres-mas.json"}]