[{"id":203814,"title":"Φάνος Δυμιώτης, Νονέτο: Για 2 φλάουτα, 2 όμποε, 2 κλαρινέτα, 2 φαγκότα και πιάνο","subtitle":null,"description":"Εισαγωγικό σημείωμα\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΟ ιδιοφυής Κύπριος βιολιστής και συνθέτης Φάνος Δυμιώτης (1965-2007) τελείωσε την σύνθεση του Νονέτου για 2 φλάουτα, 2 όμποε, 2 κλαρινέτα, 2 φαγκότα και πιάνο στις 20 Ιανουαρίου του 1986, όντας προπτυχιακός φοιτητής στο Κολέγιο Trinity Hall του Κέιμπριτζ. Πήρε το πτυχίο του τον Ιούνιο του ίδιου έτους (με μία εξαιρετικά σπάνια διπλή ύψιστη διάκριση), και εν συνεχεία παρακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στην σύνθεση (από τον Σεπτέμβριο 1986 ώς τον Αύγουστο 1987) στο ίδιο το Trinity Hall College, και μετά στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον, που το Νοέμβριο του 1995 τού απένειμε διδακτορικό δίπλωμα.\u003cbr\u003eΟ Δυμιώτης αναγνωριζόταν ως αξιόλογος συνθέτης πολύ πριν αρχίσει ειδικές σπουδές στην σύνθεση. Σε μία συνέντευξη που έδωσε στην Λευκωσία το 1997 (Ο Φιλελεύθερος, 29 Ιουνίου), ο Δυμιώτης παρατήρησε πως είχε αλλάξει πολλά ύφη και πως πρόσφατα η μουσική του γινόταν όλο και \"πιο προσιτή, δηλαδή εύκολη στο ευρύ κοινό.\" Στο Νονέτο, η τάση αυτή δεν είναι ακόμη ορατή? η μουσική είναι αποτέλεσμα εκλεπτυσμένων τεχνικών. Το εξέχον χαρακτηριστικό του έργου είναι η μιμητική αντίστιξη. Έχουμε εδώ έναν νέο συνθέτη με ταχύ, οξύ και φωτεινό μυαλό που παίζει, εφαρμόζοντας σε έναν περιορισμένο αριθμό σύντομων μελωδικών μοτίβων, μεγάλο πλούτο μιμητικών αντιστικτικών τεχνασμάτων. Το αποτέλεσμα είναι μουσική ζωηρής ενεργητικότητας και αυστηρής συνοχής.\u003cbr\u003eΗ εναρκτήρια φράση του πρώτου κλαρινέτου, χρησιμοποιεί έντεκα από τις νότες της χρωματικής κλίμακας και ενσωματώνει τα βασικά μελωδικά μοτίβα τού έργου, όπως και την αρμονική του υπόσταση. (Δεν πρόκειται για σειραϊκή σύνθεση, αλλά για δάνεια από σειραϊκά έργα του Άλμπαν Μπεργκ.) Τα μοτίβα εξελίσσονται με μεγάλη ποικιλία μιμητικών τεχνικών σε πυκνή διαδοχή ή/και ταυτόχρονα, ανάμεσα στα ζεύγη των πνευστών οργάνων, ανάμεσα στα όργανα κάθε ζεύγους, ανάμεσα στις \"φωνές\" του πιάνου, και ανάμεσα σε άλλους συνδυασμούς ομαδοποιήσεων (κάποιοι από τους οποίους εμφανίζονται στην οκτάμετρη έκθεση, που καταλήγει σε ένα δυνατό σολ (τη νότα που λείπει από την αρχική \"σειρά\"). \u003cbr\u003eΗ πυκνότητα της μιμητικής αντίστιξης ενός περιορισμένου αριθμού σύντομων και ευδιάκριτων μοτίβων παράγει μουσική ρευστή και διάφανη που κινείται γοργά. Η μικρογραφική ποιότητα του μουσικού χρόνου από τον συνδυασμό αυτόν συνειδητοποιείται όταν στα μέτρα 49-53 ένα κορυφωματικό ομοφωνικό σφυροκόπημα στη νότα σολ αναχαιτίζει για μια στιγμή την αντίστιξη. Η αντίστιξη καθορίζει όντως την μορφή του έργου, επιτυγχάνοντας μία σταυροειδή, ή δισδιάστατη, συμμετρία: η αίσθηση της συμμετρίας σε οριζόντιο άξονα δημιουργείται από τις πολυάριθμες μελωδικές αναστροφές, ενώ η απόλυτη συμμετρία σε έναν κάθετο άξονα αναδεικνύεται με την \"επανέκθεση\" στα μέτρα 148-152, η οποία συνίσταται στα πέντε αρχικά μέτρα του έργου σε ακριβή ανάδρομη κίνηση σε όλα τα όργανα. Ακολουθούν τέσσερα πτωτικά μέτρα, όπου επαναλαμβάνονται οι νότες λα-μι-σολ#, που αποτελούν το πρώτο μοτίβο του έργου και την αρμονική του υπόσταση, και το Νονέτο σβήνει με ένα μακρύ, κρατημένο σολ#.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΚαίτη Ρωμανού\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eIntroductory Note\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eThe brilliant Cypriot violinist and composer Phanos Dymiotis (1965-2007) completed the composition of his Nonet for 2 flutes, 2 oboes, 2 clarinets, 2 bassoons and piano on 20th January 1986, while an undergraduate at Trinity Hall College, Cambridge. He received a Bachelor of Arts degree (with an exceptional double first class honours) in June of the same year, and subsequently attended postgraduate courses in composition, first at Trinity Hall (September 1986 - August 1987) and then at Princeton University, which granted him a PhD degree in November 1995. \u003cbr\u003eDymiotis had been acknowledged as an important composer long before he \"officially\" studied composition. In an interview given in Nicosia in 1997 (O Phileleutheros, 29 June), Dymiotis said that his music was gradually becoming more approachable to a wide public. In the Nonet this trend is not yet discernible; this is music applying sophisticated techniques. The outstanding characteristic of the work is imitative counterpoint: we have here a twenty-one-year-old composer with a fast, sharp and luminous brain, playing with a wealth of canonical contrapuntal devices upon a limited number of short melodic motives. The effect is music of high-spirited vitality and perfect cohesion. \u003cbr\u003eThe opening phrase, sung by the first clarinet, uses eleven notes of the chromatic scale and incorporates the basic melodic motives, as well as the harmonic substance of the entire work. (The work is not serially treated but borrows these qualities from Alban Berg's serialism.) The motives are developed with a rich variety of contrapuntal imitative devices, in a dense succession and/or simultaneity, between the pairs of the wind instruments, between the instruments of each pair, between the piano parts, and between other grouping combinations, some of which are shown in the eight-measure exposition, ending with a loud G (the note \"missing\" from the initial row).\u003cbr\u003eThe density of the imitative counterpoint of a restricted number of short and distinct motives results in music that is fluid, transparent and fast-moving. The resulting micrographic quality of musical time is realised when, in measures 49-53, a climactic homophonic massive hammering on G blocks counterpoint for an instant. Indeed, counterpoint determines the work's form, achieving a cruciform, or bidimensional, symmetry: the feeling of symmetry on a horizontal axis is produced by the numerous melodic inversions, while absolute symmetry on a vertical axis emerges in the \"recapitulation\" in measures 148-152, consisting of the work's five initial measures reproduced in a strict retrograde in all voices. Four cadential measures close the work, repeating the notes A-E-G# that constitute the work's first motive and its harmonic substance, and ending on a long G#.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eKaty Romanou","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b207013.jpg","isbn":"979-0-801168-08-5","isbn13":"979-0-801168-08-5","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":48,"publication_year":2015,"publication_place":"Αθήνα","price":"30.0","price_updated_at":"2016-01-18","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":207013,"url":"https://bibliography.gr/books/fanos-dymiwths-noneto-gia-2-flaouta-ompoe-klarineta-fagkota-kai-piano.json"},{"id":121370,"title":"Γιώργος Σισιλιάνος, Συμφωνία αρ. 2","subtitle":"Έργο 58: Παρτιτούρα ορχήστρας","description":"Η \"Συμφωνία αρ. 2\" είναι μια προσπάθεια καταγραφής προσωπικών μουσικών βιωμάτων και συναισθηματικών καταστάσεων.\u003cbr\u003eΑπό τα τέσσερα μέρη του έργου, το πρώτο \"Allegro deciso\" ακολουθεί το σχήμα: Θέση - Αντίθεση - Σύνθεση / Θέση ΙΙ - Αντίθεση ΙΙ - Κατάληξη, που, αν και θυμίζει παραδοσιακές μουσικές φόρμες, δεν ταυτίζεται μαζί τους για δύο λόγους: Αφενός γιατί διαιρεί το μέρος αυτό σε δύο ίσα αντί σε τρία τμήματα, κι έπειτα γιατί δεν βασίζεται σε επαναλαμβανόμενα μελωδικά θέματα, αλλά σε μουσικούς πυρήνες που εστιάζονται στο διάστημα έκτης μικρής και επανέρχονται λιγότερο ή περισσότερο αλλοιωμένοι, σε διαφορετικό κάθε φορά εκφραστικό κλίμα. [...]\u003cbr\u003eΤο έργο είναι παραγγελία του Οργανισμού Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, ολοκληρώθηκε στην Αθήνα την άνοιξη του '97 και είναι αφιερωμένο ως αντίδωρο στη μνήμη του Δημήτρη Μητρόπουλου.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΓ. Γ. Σισιλιάνος\u003cbr\u003e","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b123969.jpg","isbn":"M-9016000-0-3","isbn13":null,"ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":92,"publication_year":2007,"publication_place":"Αθήνα","price":"28.0","price_updated_at":"2010-09-22","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":123969,"url":"https://bibliography.gr/books/giwrgos-sisilianos-symfwnia-ar-2.json"},{"id":152329,"title":"Γιώργος Κουμεντάκης, Amor Fati","subtitle":null,"description":"Ο Γιώργος Κουμεντάκης στο Amor Fati (2007) προσεγγίζει την κρητική μουσική μέσω μιας αφαιρετικής ορχηστρικής γραφής και χωρίς τη χρήση παραδοσιακών μουσικών οργάνων. Οι εναρκτήριες σολιστικές γραμμές των βιολιών παραπέμπουν σε κοντυλιές που μαρτυρούνται στις καταγραφές του Ελβετού μουσικολόγου Samuel Baud-Bovy, σύντομες μουσικές φράσεις, δηλαδή, που παίζονται αρχικά σ' ένα κομμάτι καλαμιού μεταξύ δύο διαδοχικών κονδύλων (κοντύλων), και στη συνέχεια πέρασαν και στη μουσική για έγχορδα παραδοσιακά όργανα (λύρα, βιολί). Όπως η κάθε δοξαριά έχει πολλά γυρίσματα-επεξεργασίες, έτσι κι ο συνθέτης αυτοσχεδιάζει, καλύπτοντας πεντάχορδα, όσες κι οι νότες που αντιστοιχούν στις \"δαχτυλιές\" του κοντυλιού. [...]\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e(Μαρία Χναράκη, από τον πρόλογο)","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b155273.jpg","isbn":"979-0-901-6000-2-7","isbn13":"979-0-901-6000-2-7","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":60,"publication_year":2010,"publication_place":"Αθήνα","price":"28.0","price_updated_at":"2010-09-22","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":155273,"url":"https://bibliography.gr/books/giwrgos-koumentakhs-amor-fati.json"},{"id":155152,"title":"Δημήτρης Μητρόπουλος, Ταφή","subtitle":null,"description":"Σύμφωνα με τη γαλλόφωνη επισημείωση στη μοναδική χειρόγραφη παρτιτούρα του, που φυλάσσεται στο Αρχείο Μητρόπουλου της Γενναδείου Βιβλιοθήκης, το έργο \"Ταφή\" για ορχήστρα ολοκληρώθηκε την Πέμπτη 9 (νέο ημερολόγιο: 22) Απριλίου 1915, όταν ο δεκαεννιάχρονος τότε Δημήτρης Μητρόπουλος (1896-1960) σπούδαζε στο Ωδείον Αθηνών, ως υπότροφος, πιάνο με τον Ludwig Wassenhoven και αντίστιξη με τον Armand Marsick. Κατά την τελευταία τριετία, ίσως και τετραετία, είχε ήδη δώσει δείγματα δημιουργικής γραφής -κάποια κομμάτια για πιάνο, για βιολί και πιάνο, για φωνή και πιάνο, καθώς κι ένα μικρό έργο για κουαρτέτο εγχόρδων (Dαnse des fαunes) - αλλά για πρώτη φορά καταπιανόταν μ' ένα έργο μεγαλύτερης πνοής, για ορχήστρα. Ο μελλοντικός αυτός διάσημος μαέστρος επρόκειτο να χρησιμοποιήσει το συμφωνικό μέσο σε πολύ λίγες περιστάσεις της προσωπικής του δημιουργίας: στο \"Concerto Grosso\" (1928), στην όπερά του \"Sreur Beαtrice\" (1918-1920), στις δύο υποκρούσεις σε αρχαίες ελληνικές τραγωδίες (\"Ηλέκτρα\" του Σοφοκλή, 1936, \"Ιππόλυτος\" του Ευριπίδη, 1937) και σε μερικές δικές του ενορχηστρώσεις έργων του Bach και του Saint-Saens.\u003cbr\u003eΣτη σελίδα τίτλου του χειρογράφου ο Μητρόπουλος παραθέτει την λακωνική φράση με την οποία ο Ευαγγελιστής Ματθαίος αναφέρει τα της ταφής του Ιησού από τον Ιωσήφ. Στη συνέχεια, και μ' έναν αντίστοιχα λακωνικό τρόπο, ο συνθέτης μάς πληροφορεί ότι το έργο είναι ένας θρήνος \"για κείνον που υπέφερε για μας, για κείνον που όλοι πρέπει ν' αγαπούν και να λατρεύουν\". Ο ευγγενής ευσεβισμός της πρoγραμματικής αυτής δήλωσης αποκαλύπτει την πραγματική του έκταση και σημασία μέσω του γαλλικού ποιητικού αποσπάσματος που παρατίθεται στην εσωτερική σελίδα της παρτιτούρας. Πρόκειται για δύο εδάφια από το τρίτο μέρος (\"ο Εσταυρωμένος\") του δεύτερου βιβλίου του ημιτελούς ποιήματος \"Το τέλος του Σατανά\" (\"La fin de Satan\"), ενός από τα τελευταία του Victor Hugo. Στην εκτεταμένη αυτή βιβλική εποποιία, διανθισμένη με καββαλιστικά και ταλμουδικά μοτίβα, ο ποιητής ιστορεί τα δεινά που προξένησαν στην ανθρωπότητα τα τρία φονικά εργαλεία, με τα οποία όπλισε το χέρι του Κάιν η Λιλίθ, απεσταλμένη του εκπεπτωκότος Σατανά: το χάλκινο (σύμβολο της πολεμικής ρομφαίας), το ξύλινο (μετωνυμία του σταυρού και της αγχόνης) και το πέτρινο (πρόπλασμα της φυλακής, έμβλημα της ανθρώπινης αιχμαλωσίας και δουλείας). Στα δύο δάνεια αποσπάσματα που χρησιμοποιεί ο Μητρόπουλος ως Φιλολογικό έναυσμα για τον συμφωνικό επιτάφιο θρήνο του, η Σταύρωση δεν φέρνει τη λύτρωση και ο Γολγοθάς παραμένει ο διαρκής τόπος του εγκλήματος, το μέρος \"όπου η θρησκεία σκότωσε τον Θεό\". [...]\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e(Χάρης Ξανθουδάκης, από τον πρόλογο)\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΚαι λαβών το σώμα ο Ιωσήφ ενετύλιξεν αυτό σινδόνι καθαρά, και έθηκεν αυτό τω καινώ μνημείω ο ελατόμησεν εν τη πέτρα...\u003cbr\u003eΚατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, κεφάλαιο κζ', εδάφια 59-60\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΥΣ.. Δεν είναι τίποτ' άλλο παρά μια προσευχή! ένας θρήνος! που βγαίνει από τα βάθη της ψυχής μου, για κείνον που υπέφερε για μας!, για κείνον που όλοι πρέπει ν' αγαπούν και να λατρεύουν!!!!!\u003cbr\u003eΔ. Μητρόπουλος","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b158142.jpg","isbn":"979-0-901-6000-3-4","isbn13":"979-0-901-6000-3-4","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":38,"publication_year":2010,"publication_place":"Αθήνα","price":"27.0","price_updated_at":"2010-09-23","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":158142,"url":"https://bibliography.gr/books/dhmhtrhs-mhtropoulos-tafh.json"},{"id":160153,"title":"Ανέστης Λογοθέτης, Permutationen/Αντιμεταθέσεις","subtitle":"Για κλαρινέτο και κρουστά","description":"Το έργο Permutαtionen [Αντιμεταθέσεις] για κλαρινέτο και κρουστά, LWN 64 (1957) είναι ένα από τα τελευταία έργα της πρώτης δημιουργικής περιόδου του Ανέστη Λογοθέτη (1921-1994), δύο περίπου χρόνια πριν να αφοσιωθεί αποκλειστικά στη γραφική απεικόνιση της μουσικής του. Φαίνεται μάλιστα πως η μεγάλη αλλαγή στα εκφραστικά μέσα που χρησιμοποίησε ο συνθέτης από το 1959 ως το τέλος της ζωής του αποτέλεσε το βασικό παράγοντα για να παραμείνει το έργο ανεκτέλεστo για περισσότερο από μισό αιώνα. Η στικτογραφική τεχνική σύνθεσης που ακολουθεί ο Λογοθέτης στο συγκεκριμένο έργο του, συνδέεται άμεσα με τον ολικό σειραΐσμό, ο οποίος είχε ήδη αναπτυχθεί πλήρως κατά την περίοδο εκείνη στην Ευρώπη, και είναι απολύτως εναρμονισμένη με το πνεύμα αναζήτησης νέων τρόπων οργάνωσης των μουσικών παραμέτρων με τη βοήθεια της μαθηματικής μοντελοποίησης. Στο σύντομο αυτό κομμάτι, διάρκειας 3 1/2 λεπτών, ο συνθέτης προσπαθεί να εξαντλήσει όλους τους πιθανούς μετασχηματισμούς του ρυθμού, της δυναμικής και της κατανομής των μουσικών οργάνων, πάνω σε μια βασική χρονική μονάδα 1,33 δευτερολέπτου, η οποία υποδιαιρείται σε μέτρο 7/16. Επιλέχθηκαν επτά τύποι αντιμετάθεσης για τη ρυθμική οργάνωση της διάρκειας των φθόγγων και των παύσεων σε κάθε μουσικό μέτρο, σε συνδυασμό με όλους τους τύπους αντιμετάθεσης της υποδιαίρεσης της ίδιας χρονικής μονάδας σε πέντε ισομερή συστατικά μέρη. Οι ακολουθίες φθόγγων στο κλαρινέτο προήλθαν από προβολές διαστημάτων πέμπτης και τέταρτης συγκεκριμένων ομάδων φθόγγων, οι οποίες δημιουργήθηκαν από την ενσωμάτωση δύο δωδεκάφθογγων κύκλων και των αναστροφών τους. Τα κρουστά αποτελούνται από επτά διαφορετικά όργανα: έξι βασικά (τρίγωνο, πιάτο, woodblock, ταμπούρο, στρατιωτικό τύμπανο, γκρανκάσα) και ένα γκονγκ. Η διαμοίραση του μουσικού υλικού στα έξι βασικά κρουστά γίνεται αλεατορικά, με επιλογή 75 από τους συνολικά 720 πιθανούς συνδυασμούς κατανομής του μουσικού υλικού σε 6 όργανα (6!=720). Η επιλογή της δυναμικής κάθε φθόγγου γίνεται με βάση έναν πολύπλοκο μαθηματικό τύπο, τα αποτελέσματα του οποίου μεταφράζονται με βάση μία αριθμητική κλίμακα από το 1 έως το 5, όπου το 1 αντιστοιχεί στη μικρότερη δυναμική (pp) και το 5 στη μεγαλύτερη (ff).\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΓιάννης Σαμπροβαλάκης","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b163164.jpg","isbn":"979-0-9016000-4-1","isbn13":"979-0-9016000-4-1","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":24,"publication_year":2011,"publication_place":"Αθήνα","price":"25.0","price_updated_at":"2011-02-08","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":163164,"url":"https://bibliography.gr/books/anesths-logotheths-permutationen-antimetatheseis.json"},{"id":190186,"title":"Ανέστης Λογοθέτης, Σουΐτα","subtitle":"Για σόλο βιολοντσέλο","description":"Πρόλογος\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΤο δημιουργικό έργο του Ανέστη Λογοθέτη (1921-1994) χωρίζεται σε δύο περιόδους: η πρώτη (1943-1959) περιλαμβάνει έργα σε παραδοσιακή μουσική σημειογραφία, ενώ η δεύτερη (1959-1994) έργα σε μη συμβατική μουσική σημειογραφία (κατά το συνθέτη \"γραφική\" ή \"πολυμορφική\"). Βασικό χαρακτηριστικό του προσωπικού του συστήματος σημειογραφίας είναι μια πρωτότυπη σύζευξη μουσικής και εικαστικών τεχνών, με την οποία ο συνθέτης προσπάθησε να περιγράψει τη δομή των έργων του και την εξέλιξή της στο χρόνο.\u003cbr\u003eΗ Σουίτα για σόλο βιολοντσέλο, LWN 33 (Δεκέμβριος 1952), με τον αρχικό τίτλο Funf Integrationen [Πέντε ενσωματώσεις], γράφτηκε με την πρόθεση να μπορεί να παιχτεί εναλλακτικά από σόλο κοντραμπάσο, ιδέα η οποία εγκαταλείφθηκε κατά την επεξεργασία του έργου. Ωστόσο, όσο ακόμη ζούσε ο συνθέτης, πραγματοποιήθηκε τουλάχιστον μία εκτέλεση από σόλο κοντραμπάσο.\u003cbr\u003eΤο έργο ανήκει αισθητικά στο βιενέζικο εξπρεσιονισμό και αποτελείται από πέντε σύντομα μέρη: I. Agitato, II. Burlesco, III. Grave, IV. Allegro και V. Scherzoso. Η επιλογή του σολιστικού οργάνου, η διάταξη σε μορφή σουίτας, αλλά και η σχετικά απλή δομή του κάθε μέρους, με ορισμένα σποραδικά -αλλά χαρακτηριστικά- στοιχεία πολυφωνίας, παραπέμπουν στις Σουίτες για σόλο βιολοντσέλο του J.S. Bach, χωρίς όμως το συνθετικό πρότυπο να γίνεται εμπόδιο στη νέα δημιουργία.\u003cbr\u003eΓΙΑΝΝΗΣ ΣΑΜΠΡΟΒΑΛΑΚΗΣ\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΠΡΩΤΗ ΕΚΤΕΛΕΣΗ:\u003cbr\u003e1 Μαρτίου 1955\u003cbr\u003eKonservatorium der Stadt Wien\u003cbr\u003eHildegard Huber, βιολοντσέλο\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eForeword\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eThe output of Anestis Logothetis (1921-1994) is divided into two periods: the first (1943-1959) consists of works in conventional musical notation, while the second (1959-1994) comprises works in unconventional notation (\"graphic\" or \"polymorphic\" as the composer termed it). A basic characteristic of his personal system of notation is an original combination of music and fine arts, through which he tried to describe the structure of his works and its evolution in time.\u003cbr\u003eThe Suite for solo violoncello, LWN 33 (December 1952), under the original title Funf Integrationen, was written so that it could be played alternatively by solo double bass, an idea that was abandoned during the process of composition. However, there was at least one performance by solo double bass in the composer's lifetime.\u003cbr\u003eFrom an aesthetic point of view, this work belongs to Viennese expressionism and is comprised of five short parts: I. Agitato, II. Burlesco, III. Grave, IV. Allegro and V. Scherzoso. The choice of solo instrument, the suite structure, as well as the relatively simple form of each part, with some sporadic-yet characteristic-elements of polyphony, evoke the solo cello Suites of J.S. Bach, though this compositional model is not a limiting factor in the new musical creation.\u003cbr\u003e \u003cbr\u003eYANNIS SAMPROVALAKIS\u003cbr\u003eEnglish translation by Helena Grigorea\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eFIRST PERFORMANCE: \u003cbr\u003eMarch 1, 1955\u003cbr\u003eKonservatorium der Stadt Wien\u003cbr\u003eHildegard Huber, violoncello","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b193344.jpg","isbn":"979-0-801168-04-7","isbn13":"979-0-801168-04-7","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":7,"publication_year":2014,"publication_place":"Αθήνα","price":"15.0","price_updated_at":"2014-01-30","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":193344,"url":"https://bibliography.gr/books/anesths-logotheths-souita.json"},{"id":193044,"title":"Τάκης Καλογερόπουλος, Ηπειρώτικο Χρονικό","subtitle":"Για κουιντέτο πνευστών","description":"Το κουιντέτο πνευστών Ηπειρώτικο Χρονικό γράφτηκε από τον Οκτώβριο του 2004 ως τις 2 Μαρτίου του 2005, μετά από παραγγελία της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών. Βασίζεται σε παραδοσιακό υλικό της Ηπείρου (πολυφωνικά τραγούδια, καθαρές συνηχήσεις, χαρακτηριστική ρυθμολογία, ανατολίτικες προσμίξεις, κ.λπ.) που συνδυάζεται με στοιχεία της σύγχρονης δυτικής μουσικής. Εκφράζει έτσι μια ακόμα πτυχή της αείζωης Εθνικής μας Σχολής. Στο γνωστό δημοτικό τραγούδι \"Βασιλική προστάζει βεζύρη Αλή Πασά\" χρησιμοποιείται ως πυρήνας η εκδοχή που υπάρχει στη συλλογή του Ν. Λάβδα. Το υπόλοιπο \"θεμελιακό υλικό\" προέρχεται από τα δημοσιευμένα αρχεία της Ακαδημίας Αθηνών και από προσωπικές καταγραφές \"επί του τύπου των ήλων\". Σημειώνεται επίσης, ότι το σόλο κλαρινέτο που εισάγει το πρώτο μέρος χρησιμοποιείται εναρμονισμένο στο τέταρτο μέρος ως προανάκρουσμα (Χορικό) στον Ζαγορίτικο γάμο. Το έργο είναι αφιερωμένο στον εκλεκτό γόνο της Πρεβεζιάνικης γης Γιώργο Ποταμιάνο, ως ελάχιστο αντίδωρο της πολύτιμης και συγκινητικής του φιλίας","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b196219.jpg","isbn":"979-0-801168-05-4","isbn13":"979-0-801168-05-4","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":18,"publication_year":2014,"publication_place":"Αθήνα","price":"30.0","price_updated_at":"2014-09-01","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":196219,"url":"https://bibliography.gr/books/takhs-kalogeropoulos-hpeirwtiko-xroniko.json"},{"id":200472,"title":"Ρένα Κυριακού, Κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα έργο 18","subtitle":null,"description":"Το όνομα της Ρένας Κυριακού (1917-1994) έχει πρωτίστως συνδεθεί με τις υψηλού επιπέδου πιανιστικές ερμηνείες της. [...]\u003cbr\u003eΗ συνθετική της δραστηριότητα, εντούτοις, παραμένει ελάχιστα γνωστή, παρά το γεγονός ότι συνιστούσε αναπόσπαστο τμήμα των σπουδών και των απαρχών της μακράς καλλιτεχνικής της σταδιοδρομίας, από τις αρχές της δεκαετίας του 1920 (σε ηλικία πέντε ετών) έως τις αρχές της δεκαετίας του 1940. Στο Αρχείο Ρένας Κυριακού σώζονται 75 ολοκληρωμένα έργα της, στην συντριπτική τους πλειονότητα για σόλο πιάνο, καθώς επίσης ευάριθμα τραγούδια για φωνή και πιάνο, κομμάτια μουσικής δωματίου, για αρμόνιο, αλλά και το μοναδικό της κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα.\u003cbr\u003e \u003cbr\u003eΤο \"Κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα, έργο 18\" (1938-40), δεσπόζει ανάμεσα στα έργα της Κυριακού ως το πλέον εκτενές και φιλόδοξο, ενώ συγχρόνως αποτελεί το επιστέγασμα αλλά και την (απότομη) απόληξη της συνθετικής της πορείας. \u003cbr\u003e \u003cbr\u003eΗ πρώτη εκτέλεση του Κοντσέρτου για πιάνο της Κυριακού έλαβε χώραν στις 19 Δεκεμβρίου 1943, στο πλαίσιο τακτικής συναυλίας της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών για την περίοδο 1943-1944, που δόθηκε στο Θέατρο \"Παλλάς\", με αρχιμουσικό τον Θεόδωρο Βαβαγιάννη (1905-1988) και σολίστ την συνθέτρια. [...] \u003cbr\u003e \u003cbr\u003eΗ παρούσα έκδοση του κοντσέρτου φιλοδοξεί να ανασύρει το έργο από την αφάνεια στην οποίαν έχει έκτοτε περιέλθει και να συμβάλει σε μια νέα, σύγχρονη και κατά το δυνατόν πληρέστερη αποτίμηση τόσο του ιδίου, όσο και της εν γένει συνθετικής προσφοράς της Ρένας Κυριακού.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΙωάννης Φούλιας","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b203667.jpg","isbn":"979-0-801168-06-1","isbn13":"979-0-801168-06-1","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":null,"publication_year":2015,"publication_place":"Αθήνα","price":"40.0","price_updated_at":"2015-07-30","cover_type":null,"availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":203667,"url":"https://bibliography.gr/books/rena-kyriakou-kontserto-gia-piano-kai-orxhstra-ergo-18.json"},{"id":201244,"title":"Ρένα Κυριακού, Κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα, έργο 18","subtitle":null,"description":"Το όνομα της Ρένας Κυριακού (1917-1994) έχει πρωτίστως συνδεθεί με τις υψηλού επιπέδου πιανιστικές ερμηνείες της. [...]\u003cbr\u003eΗ συνθετική της δραστηριότητα, εντούτοις, παραμένει ελάχιστα γνωστή, παρά το γεγονός ότι συνιστούσε αναπόσπαστο τμήμα των σπουδών και των απαρχών της μακράς καλλιτεχνικής της σταδιοδρομίας, από τις αρχές της δεκαετίας του 1920 (σε ηλικία πέντε ετών) έως τις αρχές της δεκαετίας του 1940. Στο Αρχείο Ρένας Κυριακού σώζονται 75 ολοκληρωμένα έργα της, στην συντριπτική τους πλειονότητα για σόλο πιάνο, καθώς επίσης ευάριθμα τραγούδια για φωνή και πιάνο, κομμάτια μουσικής δωματίου, για αρμόνιο, αλλά και το μοναδικό της κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα.\u003cbr\u003e \u003cbr\u003eΤο \"Κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα, έργο 18\" (1938-40), δεσπόζει ανάμεσα στα έργα της Κυριακού ως το πλέον εκτενές και φιλόδοξο, ενώ συγχρόνως αποτελεί το επιστέγασμα αλλά και την (απότομη) απόληξη της συνθετικής της πορείας. \u003cbr\u003e \u003cbr\u003eΗ πρώτη εκτέλεση του Κοντσέρτου για πιάνο της Κυριακού έλαβε χώραν στις 19 Δεκεμβρίου 1943, στο πλαίσιο τακτικής συναυλίας της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών για την περίοδο 1943-1944, που δόθηκε στο Θέατρο \"Παλλάς\", με αρχιμουσικό τον Θεόδωρο Βαβαγιάννη (1905-1988) και σολίστ την συνθέτρια. [...] \u003cbr\u003e \u003cbr\u003eΗ παρούσα έκδοση του κοντσέρτου φιλοδοξεί να ανασύρει το έργο από την αφάνεια στην οποίαν έχει έκτοτε περιέλθει και να συμβάλει σε μια νέα, σύγχρονη και κατά το δυνατόν πληρέστερη αποτίμηση τόσο του ιδίου, όσο και της εν γένει συνθετικής προσφοράς της Ρένας Κυριακού.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΙωάννης Φούλιας","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b204441.jpg","isbn":"979-0-801168-07-8","isbn13":"979-0-801168-07-8","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":100,"publication_year":2015,"publication_place":"Αθήνα","price":"35.0","price_updated_at":"2015-10-06","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":204441,"url":"https://bibliography.gr/books/rena-kyriakou-kontserto-gia-piano-kai-orxhstra-ergo-18-02269653-364f-4d85-988e-949f46c85a0c.json"},{"id":225857,"title":"Γιώργος Κουμεντάκης, Μαντινάδα για πιάνο","subtitle":null,"description":"Πρόλογος\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΟ Γιώργος Κουμεντάκης με τη \"Μαντινάδα για πιάνο\" (2016) προσεγγίζει την κρητική παραδοσιακή μουσική μέσω ενός κλασικού οργάνου, του πιάνου. Το κομμάτι παραπέμπει στις συγγενείς για τον κρητικής καταγωγής συνθέτη κοντυλιές, σύντομες μουσικές φράσεις, δηλαδή, που παίζονταν αρχικά σ' ένα κομμάτι καλαμένιου αυλού μεταξύ δύο διαδοχικών κονδύλων (κοντύλων), και στη συνέχεια πέρασαν και στη μουσική για έγχορδα παραδοσιακά όργανα (λύρα, βιολί). Όπως η κάθε δοξαριά έχει πολλά γυρίσματα-επεξεργασίες, έτσι και ο συνθέτης αυτοσχεδιάζει με νότες που αντιστοιχούν στις \"δαχτυλιές\" του κοντυλιού, με μικρές ρυθμικές αξίες. \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΟ συνθέτης είναι συνάμα και ριμαδόρος. Κεντρική στη σύνθεση μια ρίμα, ένα πολύστιχο, δηλαδή, ποίημα από δεκαπεντασύλλαβους, ιαμβικούς στίχους σε ζευγαρωτή ομοιοκαταληξία που φέρει εννοιολογική συνάφεια. Ο πιανίστας αφηγείται ρυθμικά και συνοδεύει παράλληλα μουσικά πέντε μαντινάδες, δηλαδή δίστιχα σε ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο, χαρακτηριστικό γνώρισμα της κρητικής μουσικής παράδοσης. Η κρητική διάλεκτος λειτουργεί γεφυρωτικά, συνδέοντας το κλασικό με το παραδοσιακό, ενώ ο αφηγητής-πιανίστας, αν και σε \"τρίτο πρόσωπο\", συμπάσχει με τον κεντρικό ήρωα. \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΕνώ οι οδηγίες του συνθέτη για την αφήγηση του κειμένου αφήνουν περιορισμένες ελευθερίες στην επιλογή του τρόπου εκφοράς του, η ίδια η μουσική χρησιμοποιεί ελάχιστα περιγραφικά στοιχεία για να υποστηρίξει το ποιητικό κείμενο, χωρίς να έχει διόλου προγραμματικό, αλλά ούτε και συνοδευτικό χαρακτήρα. Ακολουθεί ωστόσο μία ιδιότυπη μορφή, πέρα από τη συνήθη έννοια της ανάπτυξης μιας μουσικής ιδέας, επειδή ακριβώς σκιαγραφεί το γενικό μουσικό περίγραμμα της ίδιας της ερωτικής πράξης σε όλα της τα στάδια, από την έξαρση της επιθυμίας μέχρι και τη σωματική εκτόνωση. \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΜέσα από λαβυρινθώδεις μελωδικές γραμμές, ο δημιουργός μάς αποκαλύπτει ότι ο Μινώταυρoς, το πεπρωμένο-εγώ μας, δεν είναι τέρας με κεφαλή ταύρου αλλά ταύρος με κεφαλή ανθρώπου. Το μοναχικό αυτό πλάσμα πεθαίνει δίχως αντίσταση, βασανιστικά αλλά ανακουφιστικά, λυτρωτικά, σαν τον θηρευτή-άνθρωπο που δοκιμάζεται μα δε χάνει την πίστη του στην ευτυχία, τον έρωτα, τη ζωή. Τα ζάλα του στη μαιανδρώδη, σκοτεινή διαδρομή καθοδηγεί η μυητική διαδικασία της γυναίκας σε μια προσπάθεια να εξομαλύνει την αρσενική κτηνωδία της σωματικής επιθυμίας προς απόλαυση της ηδονής. Η Μαντινάδα για πιάνο γίνεται, έτσι, ένας ακουστικός, διαλογιστικός μίτος με δύναμη ικανή να μας επιστρέψει στις ρίζες μας ως μία σεληνιακή, έμμηνη Αριάδνη που θαλερά κατέχει το μητρικό γάλα της αρμονίας και του \"γνώθι σαυτόν\".\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΜαρία Χναράκη\u003cbr\u003eΕθνομουσικολόγος, Λαογράφος \u0026amp; Πολιτισμικός Ανθρωπολόγος (M.A., Ph.D.)\u003cbr\u003eΚαθηγήτρια Πανεπιστημίου Ντρέξελ - Φιλαδέλφεια (ΗΠΑ)","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b228926.jpg","isbn":"979-0-801168-12-2","isbn13":"979-0-801168-12-2","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":20,"publication_year":2018,"publication_place":"Αθήνα","price":"15.0","price_updated_at":"2018-07-03","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":228926,"url":"https://bibliography.gr/books/giwrgos-koumentakhs-mantinada-gia-piano.json"},{"id":244436,"title":"Μανώλης Καλομοίρης, Τρεις ελληνικοί χοροί: Παρτιτούρα ορχήστρας","subtitle":null,"description":"Οι \"Τρεις Ελληνικοί Χοροί\" είναι το πέμπτο κατά χρονολογική σειρά καθαρά ορχηστρικό έργο του Μανώλη Καλομοίρη, μετά τη \"Ρωμέικη Σουίτα\", τη \"Συμφωνία της Λεβεντιάς\", τις \"Νησιώτικες ζωγραφιές\" για βιολί και ορχήστρα, και τη \"Συμφωνία των Ανίδεων και των Καλών Ανθρώπων\". Το έργο γράφτηκε για μεγάλη συμφωνική ορχήστρα και πήρε την οριστική του μορφή στην Πράγα το 1934. Ωστόσο, και τα τρία μέρη από τα οποία αποτελείται έχουν στην πραγματικότητα συντεθεί στην πρωτότυπη μορφή τους πολύ νωρίτερα, ήδη κατά τη δεκαετία του 1910, ως μέρος άλλων συνθέσεων του Καλομοίρη. [...]\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e(Νίκος Μαλιάρας, από το Εισαγωγικό Σημείωμα)","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b246341.jpg","isbn":"979-0-801168-15-3","isbn13":"979-0-801168-15-3","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":68,"publication_year":2019,"publication_place":"Αθήνα","price":"34.0","price_updated_at":"2020-04-03","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":246341,"url":"https://bibliography.gr/books/manwlhs-kalomoirhs-treis-ellhnikoi-xoroi-partitoura-orxhstras.json"},{"id":131275,"title":"Γιώργος Σισιλιάνος, Κουιντέτο για πιάνο και έγχορδα","subtitle":"Έργο 61","description":"\"Το όλο έργο διέπεται από έναν έντονο υπαρξιακό προβληματισμό, που περνά από διάφορες φάσεις για να καταλήξει σε μια θετική αλλά σκληρή κατάφαση ζωής, όπως αυτό δηλώνει το δυναμικό φινάλε\".\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΜε αυτές τις γραμμές ο συνθέτης προσπάθησε να περιγράψει το Κουιντέτο που, όπως είχε ο ίδιος αναφέρει, είχε ως αφορμή για τη σύνθεσή του το κείμενο \"Ο μεγάλος ιεροεξεταστής\" του Ντοστογιέφσκι από το έργο \"Αδελφοί Καραμαζώφ\".\u003cbr\u003e[...] Θα τολμούσαμε να διατυπώσουμε την άποψη ότι το μεγάλο επίτευγμα του έργου δεν είναι η μουσική καταγραφή ενός διαλόγου που καταλήγει στη \"σκληρή κατάφαση της ζωής\", αλλά η περιγραφή του συνόλου των συναισθημάτων που μας γεννά ο χώρος, ο χρόνος και τα κάθε λογής παράλληλα, αλλά ανεξάρτητα, ερεθίσματα που συμβάλλουν στην, συνήθως, πρόσκαιρη λύση της όποιας φιλοσοφικής ανησυχίας. Σαν ένα κομμάτι ζωή είναι το \"Κουιντέτο\", που έκοψε για μας από τη σκέψη του ένας συνθέτης, ο Γιώργος Σισιλιάνος.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΦίλιππος Τσαλαχούρης","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b133903.jpg","isbn":"979-0-9016000-1-0","isbn13":"979-0-9016000-1-0","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":33,"publication_year":2008,"publication_place":"Αθήνα","price":"25.0","price_updated_at":"2010-06-14","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":133903,"url":"https://bibliography.gr/books/giwrgos-sisilianos-kouinteto-gia-piano-kai-egxorda.json"},{"id":166784,"title":"Παύλος Καρρέρ, Ο γερο-Δήμος","subtitle":"Για κουαρτέτο εγχόρδων","description":"Ο πασίγνωστος γερο-Δήμος (Σεπτ.-Οκτ. 1859) του Παύλου Καρρέρ (1829-1896) σε ποίηση Αριστοτέλη Βαλαωρίτη, αποτελεί την εμβληματικότερη μελωδία όλης της ελληνικής μουσικής. Η δημοτικότητά του (τόσο μεγάλη ώστε να λησμονηθεί εντελώς ο συνθέτης, και το έργο να θεωρείται ως δημοτικό τραγούδι), είναι πιθανότητα μοναδική στα παγκόσμια μουσικά χρονικά.\u003cbr\u003eΤις δύο σημαντικότερες χρονολογικά και ασφαλώς από τις αρχαιότερες μνείες του τραγουδιού οφείλουμε στον ίδιο το συνθέτη, στο σωζόμενο μέρος των ανεκτίμητων \"Απομνημονευμάτων\" του που διακόπτουν απότομα στο έτος 1887. Μνεία πρώτη:\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΤας 20 Απριλίου 1859 ανεχωρήσαμεν όπως κάμωμεν μίαν καλλιτεχνικήν εκδρομήν μέχρι Σμύρνης. Και κατά πρώτον εις τας Πάτρας όπου (...) παραμείναμεν ολίγας ημέρας δια τας εορτάς του Πάσχα. Εν τη μεγάλη πανηγύρει του Γεροκομείου, όπου συνάζονται χιλιάδες ανθρώπων και από όλα τα γύρωθεν χωριά, έλαβον την πρώτην νύξιν δια την μελοποίησιν του δευτέρου κλέφτιου άσματός μου \"Εγέρασα μωρές παιδιά\", ποίησις Βαλαωρίτου και το οποίον μετέπειτα επρόσθεσα εις τον 'Μάρκον Βότσαρην'.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΔεν διευκρινίζει ποια ακριβώς ήταν αυτή η νύξις και δεν αναφέρει πότε ενσωμάτωσε το τραγούδι στην 4πρακτη όπερεά του 'Μάρκος Μπότσαρης'. Αγνοούμε αν αυτό έγινε πριν από την παγκόσμια \"πρώτη\" του έργου (Πάτρα, 30 Απριλίου, 1861) ή σε ποια μεταγενέστερη διδασκαλία του. Μνεία δεύτερη:\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΤον Σεπτέμβριον και Οκτώβριον του 1859 έγραψα την εξακολούθησιν των 'Ελληνικών μελωδιών' μου - 'Ανθός και η Αυγούλα' - 'Το φεγγάρι' - 'Ο Δήμος' - 'Το μοιρολόιτου Σαραντάρα', ποίημα του Διον. Καρρέρ - 'Αγάπη' - 'Ο στρατιώτης' και επί τέλους την δημοτικώτατων καταστάσαν μελωδίαν επί ποιήσεως Ιουλίου Τυπάλδου 'Η Μαρία' (...)\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΜορφολογικά θα χαρακτηρίζαμε το 'Γερο-Δήμο' στροφικό τραγούδι, με στοιχεία τριμερούς μορφής (ΑΑΒΑ). Και μόνο η παρεμβολή του Β (μέτρο 88 και μετά), 'Τρέχα παιδί μου γρήγορα, τρέχα ψηλά στη ράχη', θα αρκούσε για να διαψεύσει όσους διατηρούσαν την εντύπωση ότι πρόκειται για δημοτικό τραγούδι.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΗ μεταγραφή του έργου για κουρτέτο εγχόρδων από τον Νίκο Σκαλκώτα δεν είναι εύκολο να χρονολογηθεί. Η χειρόγραφη παρτιτούρα του Σκαλκώτα δεν σώζεται, όμως βρέθηκαν οι χειρόγραφες πάρτες των οργάνων και, το 1963, παραδόθηκαν στο Αρχείο Σκαλκώτα από τους αδελφούς Κουτσιμάνη, συνεργάτες του Σκαλκώτα στο \"Κουαρτέτο Αθηνών\". Ο Κωστής Δεμερτζής τοποθετεί τη μεταγραφή γύρω στο 1949, ενώ ο Γιάννης Γ. Παπαϊωάνου εκτιμά ότι έγινε δύο χρόνια νωρίτερα -γύρω στο 1947- και της δίνει αριθμό καταλόγου 37α. Ο Σκαλκώτας εργάστηκε με βάση την (αχρονολόγητη) έκδοση για φωνή και πιάνο από τον οίοκο Ζ. Βελούδιου (με αύξοντα αριθμό 46, 1887/88;) ή από κάποια ανατύπωσή της και η ενασχόλησή του με το έργο θέτει το σημαντικότατο ερώτημα του βαθμού της εξοικειώσεώς του με την ελληνική μουσική του 19ου αι. (επικρατούντως επτανησιακή, ως γνωστόν) και της τυχόν συνειδητοποιήσεως από μέρους του των συνεπειών της ιεροεξεταστικής καταδικής της από τον Μανώλη Καλομοίρη.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΓιώργος Λεωτσάκος\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eThe famous song Gero-Dimos (pronounced Yero-Dheemos, meaning 'Old Dimos'; Sept.-Oct. 1859) by Paolo Carrer (1829-1896), to the poetry of Aristotelis Valaoritis, is the most emblematic melody of all Greek Music. Its popularity, perhaps unique in the world, was such that the composer was completely forgotten and the work came to be considered a folk song.\u003cbr\u003eWe owe the two most important chronologically, and certainly two of the earliest, references to the song to the composer himself, in the extant part of his invaluable Memoirs that end abruptly in the year 1887. First reference:\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eOn 20 April 1859, we set out on an artistic tour as far as Smyrna. And first at Patras where (...) we remained a few days for the Easter holidays. At the great Gerokomeio (Old People's Home) festival, where thousands of people gather from all the surrounding villages, I received the first hint for the setting of my second klepht song into music, 'I have grown old, O my lads', to the poetry of Valaoritis, which I subsequently added to 'Markos Botsaris'. \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eHe does not explain exactly what that hint was nor does he say when he incorporated the song in his 4-act opera Markos Botsaris. We do not know whether he did so before the work's world premiere (Patras, 30 April 1861) or for a later production. Second reference:\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eIn September and October 1859, I wrote the continuation of my 'Greek Melodies' - 'Blossom and Dawn' - 'The Moon'- 'Dimos' - 'The Lament of Sarandaras', to a poem by Dionysios Carrer - 'Love' - 'The Soldier', and finally what became a very folk-like melody, 'Maria', to the poetry of Ioulios Typaldos (...) \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eWith regard to form, we would characterize Gero-Dimos as a strophic song, with elements of a ternary form (AABA). The mere insertion of B (bar 88 onwards), Run, lad, quick! Run up to the ridge, would be enough to contradict those that were under the impression that it was a folk song. \u003cbr\u003eThe transcription of the work for string quartet by Nikos Skalkottas cannot be easily dated. Skalkottas' manuscript score is not saved, but the manuscript instrument parts were found and, in 1963, were deposited at the Skalkottas Archive by the Koutsimanis brothers, colleagues of Skalkottas in the 'Athens Quartet'. Kostis Demertzis dates the transcription at about 1949, while Yannis G. Papaioannou places it two years earlier-around 1947-and assigns to it the catalogue number 37a. Skalkottas used the (undated) Z. Veloudios edition for voice and piano (with serial number 46, 1887/88?) or some reprint of it, and the fact that he took an interest in this work poses the important question of the degree of his familiarity with 19th century Greek music (predominantly Ionian, as we know) and whether he was aware of the consequences of its condemnation by Manolis Kalomiris and his followers.\u003cbr\u003e \u003cbr\u003eGeorge Leotsakos","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b169847.jpg","isbn":"979-0-9016000-5-8","isbn13":"979-0-9016000-5-8","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":12,"publication_year":2011,"publication_place":"Αθήνα","price":"25.0","price_updated_at":"2011-08-25","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":169847,"url":"https://bibliography.gr/books/paulos-karrer-o-gerodhmos.json"},{"id":166782,"title":"Γιώργος Κουμεντάκης, Forget Me","subtitle":"Για σόλο φλάουτο","description":"Τα τελευταία χρόνια, η ελληνική παραδοσιακή μουσική έχει γίνει η κινητήρια δύναμη του συνθετικού μου έργου. Επανεφευρίσκω, ανασυντάσσω και ανασυνθέτω παραδοσιακά μουσικά θέματα, διατηρώντας την ενέργεια και τη λεπτότητά τους, την αυθεντικότητα του αρχέγονου μοντέλου τους, τον παλμό και την ψυχή τους, ακολουθώντας τα χνάρια των \"ανωνύμων\" που έφτιαχναν τα δημοτικά τραγούδια. Των κάθε λογής \"ανωνύμων\" και χωρίς σύνορα συνθετών, έξω από κάθε φυλετικό αυτοθαυμασμό. Καθώς το υλικό αυτό στροβιλίζεται στα χέρια μου, παίρνει αναγκαστικά κάτι από την προσωπικότητά μου (τη δόση την καθορίζει το ίδιο το υλικό και η διάθεση που διαμορφώνεται από τις αμέτρητες \"ακροάσεις\" της μουσικής μου, καθώς ο ήχος σχηματοποιείται βήμα βήμα στο χαρτί). Αυτές οι μεγάλες ή μικρές δόσεις προσωπικής έκφρασης δεν αφήνουν κανένα περιθώριο επιστροφής στα κεκτημένα.\u003cbr\u003eΤο Forget Me για σόλο φλάουτο (2009) ανήκει στον κύκλο έργων με τον γενικό τίτλο Typewriter Tune, ο οποίος επιχειρεί να αποκρυπτογραφήσει μουσικά γράμματα που στέλνονται σε διαφορετικούς παραλήπτες. Το κάθε έργο δίνει κάτι από τον κόσμο του στο επόμενο και έτσι υπάρχει μια συνέχεια, που η αρχή της χάνεται μέσα στους αιώνες, το παρόν της δεν είναι στατικό και το μέλλον της προσβλέπει στην υπεροχή της εξέλιξης. Στο Forget Me για σόλο φλάουτο, ο παραλήπτης είναι ο \"ανώνυμος\" δημιουργός, ενώ το μουσικό υλικό αντλείται από δύο παραδοσιακούς χορούς: έναν καρσιλαμά από τη Θράκη (αντικρυστός χορός σε μέτρο 9/8 = 2+2+2+3) και μία σέρρα από τον Πόντο (πυρρίχιος χορός σε μέτρο 7/16).\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΓ. Κουμεντάκης\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eComposer's note\u003cbr\u003eDuring the last few years, Greek traditional music has been the moving force of my compositions. I re-invent, re-structure and re-compose traditional music themes, preserving their energy and subtlety, the authenticity of their primordial model, their vibration and soul, following the paths of the \"anonymous\" folk composers; the \"anonymous\" composers of every kind and without borders, outside any racial self-admiration. As this material swirls in my hands, it inevitably gains something from my personality (the dose being determined by the material itself as well as the innumerable \"hearings\" of my music, as the sound is being shaped step by step on paper). These large or small doses of personal expression leave no room for returning to familiar ground.\u003cbr\u003eThe work Forget Me for solo flute (2009) forms part of the cycle of works under the general title Typewriter Tune, which attempts to decipher musical letters sent to various recipients. Each work offers the next something from its own world and thus a succession is created with a beginning lost in time, a present that is not static and a future looking into the superiority of evolution. In Forget Me for solo flute, the recipient is the \"anonymous\" creator, whereas the music material is derived from two traditional dances: a Karsilamas from Thrace (a 9/8, face to face dance counted as 2+2+2+3) and a Serra, a Pyrrhic dance from Pontos (a war dance from the Black Sea region in 7/16). \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eG. Koumendakis","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b169845.jpg","isbn":"979-0-9016000-7-2","isbn13":"979-0-9016000-7-2","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":7,"publication_year":2011,"publication_place":"Αθήνα","price":"15.0","price_updated_at":"2011-08-25","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":169845,"url":"https://bibliography.gr/books/giwrgos-koumentakhs-forget-me.json"},{"id":166780,"title":"Δημήτρης Μητρόπουλος, Un morceau de concert","subtitle":"Για βιολί και πιάνο","description":"Το έργο Un morceau de concert (Κομμάτι συναυλίας), για βιολί και πιάνο, κατέχει ξεχωριστή θέση στην μουσική δημιουργία του Δημήτρη Μητρόπουλου, ως η παλαιότερη σωζόμενη σύνθεσή του στον τομέα της μουσικής δωματίου. Οι λιγοστές πληροφορίες που διαθέτουμε σχετικά με αυτό είναι πάντως αρκετά συγκεχυμένες και προέρχονται σχεδόν αποκλειστικά από μια χειρόγραφη σελίδα τίτλου, η οποία προστέθηκε εκ των υστέρων στην αυτόγραφη και ιδιαίτερα επιμελημένη (καθαρογραμμένη με μελάνη) αλλά αχρονολόγητη παρτιτούρα του έργου. Εκεί, ο πρωτότυπος γερμανικός τίτλος - Conzert-Stuck - αποδίδεται πλέον στα γαλλικά, συνοδευόμενος από τα αρχικά του ονόματος του συνθέτη, την χρονολογία 1913 και, κυρίως, από μιαν ενδιαφέρουσα μαρτυρία για την πρώτη εκτέλεση του κομματιού, η οποία φέρεται να πραγματοποιήθηκε στο Νέο Φάληρο, στις 22 Μαρτίου / 4 Απριλίου 1913, από τον τότε καθηγητή του Μητρόπουλου στο Ωδείο Αθηνών, Armand Marsick (στο βιολί), και τον νεαρό συνθέτη (στο πιάνο). Εντούτοις, μοιάζει απίθανο η ιδιωτική αυτή μουσική εκτέλεση να έλαβε όντως χώραν στο Νέο Φάληρο και όχι στην κατοικία του Μητρόπουλου στο Παλαιό Φάληρο, ενώ η αυθεντική παράλληλη αναφορά στο παλαιό και στο νέο ημερολόγιο (το οποίο καθιερώθηκε στην Ελλάδα μόλις το 1923) υποδηλώνει ότι αυτή η πολύτιμη μεν, πλην όμως εμφανώς πρόχειρη και βιαστική σημείωση πρέπει να υπήρξε πολύ μεταγενέστερη αυτού καθαυτού του καλλιτεχνικού γεγονότος.\u003cbr\u003eΠρόσφατες έρευνες συγκλίνουν προσέτι στην διαπίστωση ότι το ίδιο αυτό έργο ξαναπαρουσιάσθηκε από τον Μητρόπουλο και τον περίφημο βιολονίστα και φίλο του, Γεώργιο Ευσταθίου-Λυκούδη, σε δημόσια συναυλία που δόθηκε στις 18 Φεβρουαρίου / 3 Μαρτίου 1917 στο Βασιλικό Θέατρο Αθηνών και περιελάμβανε αποκλειστικά συνθέσεις του Δημήτρη Μητρόπουλου, υπό τον τίτλο Σονάτα σε ντο ελάσσονα και με την χρονολογική ένδειξη 1911. Φαίνεται λοιπόν ότι η διαδικασία της σύνθεσης του εν λόγω κομματιού, η οποία - ούτως ή άλλως - ουδόλως αποτυπώνεται στις χειρόγραφες πηγές που φυλάσσονται στο Αρχείο Δημήτρη Μητρόπουλου της Γενναδείου Βιβλιοθήκης (το τελικό αντίγραφο της παρτιτούρας για βιολί και πιάνο καθώς και μία πάρτα του βιολιού), κάλλιστα θα μπορούσε να μετατεθεί χρονικά από το 1913 πίσω στο 1911, εφ' όσον δεχθεί κανείς την βάσιμη πιθανότητα το έργο να γνώρισε διάφορα στάδια ωρίμανσης και διαδοχικές αναθεωρήσεις, έως ότου προσλάβει την τελική του μορφή.\u003cbr\u003eΣε κάθε περίπτωση, το Κομμάτι συναυλίας του Μητρόπουλου αντικατοπτρίζει, μεταξύ άλλων, μια γόνιμη απόπειρα του εκκολαπτόμενου έλληνα συνθέτη να συγκεράσει στοιχεία της έντεχνης ευρωπαϊκής και της εντόπιας μουσικής παράδοσης. Προς τον σκοπό αυτόν, το τυπικά ρομαντικό ιδίωμα του έργου, το οποίο εκδηλώνεται άλλοτε με άκρατο λυρισμό (όπως στην έναρξη της μεσαίας μακροδομικής ενότητος, όπου επιβάλλεται το αισθαντικό ύφος της \"μουσικής σαλονιού\") και άλλοτε με λαμπρές δεξιοτεχνικές κορυφώσεις, εμπλουτίζεται στις εξωτερικές ενότητες με μιαν \"εθνικού\" χαρακτήρος βασική θεματική ιδέα, στον γνωστό ανά το πανελλήνιο \"συρτό καλαματιανό\" χορευτικό ρυθμό και με σποραδικά τριημιτόνια που προσδίδουν - έστω και φευγαλέα - στην μελωδική γραμμή το τόσο χαρακτηριστικό στίγμα της χρωματικής τροπικότητος της ελληνικής μουσικής παράδοσης. Παράλληλα, το γοητευτικό αυτό έργο είναι επίσης αποκαλυπτικό του πληθωρικού συνθετικού χαρίσματος του έφηβου δημιουργού, σε μιαν εποχή κατά την οποίαν η απαράμιλλη μουσικότητά του αναπλήρωνε ήδη σε εκπληκτικό βαθμό τις ελλιπείς ακόμη γνώσεις του από τις \"εγκύκλιες\" μουσικές του σπουδές.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΙωάννης Φούλιας\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e \u003cbr\u003eThe work Un morceau de concert, for violin and piano, holds a special place in the oeuvre of Dimitri Mitropoulos, as it is his oldest existing chamber music composition. However, the scanty information that we possess on this piece is rather vague and comes almost exclusively from a manuscript title page that was added at a later date to the neatly copied (in ink) but undated autograph score of the work. There, the original German title - Conzert-Stuck - is rendered in French, accompanied by the composer's initials, the date 1913, and, above all, an interesting reference to the first performance of this piece, according to which it took place at New Phaleron, on 22 March (Old Style) / 4 April (New Style Calendar) 1913, with Armand Marsick (violin), who was Mitropoulos' teacher at the Athens Conservatoire at the time, and the young composer (piano). However, it seems more likely that this private musical performance should have taken place at Mitropoulos' home in Old Phaleron, while the authentic reference to Old Style and New Style Calendar (which was established in Greece as late as 1923) suggests that this precious yet obviously cursory note must have been made long after the artistic event itself. \u003cbr\u003eMoreover, recent researches indicate that this same work was performed again by Mitropoulos and his friend, the famous violinist Georgios Efstathiou-Lykoudis, at a public concert given on 18 February / 3 March 1917 at the Athens Royal Theatre and consisted exclusively of compositions by Dimitri Mitropoulos, this time under the title Sonata in C minor and bearing the date 1911. It seems, therefore, that the compositional process of the work in question, which is not recorded at all in the manuscript sources kept in the Dimitri Mitropoulos Archive of the Gennadius Library (the final copy of the score for violin and piano as well as a violin part), might well be moved from 1913 back to 1911, since it is reasonable to assume that the work underwent several phases of development and successive revisions before taking its final form.\u003cbr\u003eIn any case, Mitropoulos' Un morceau de concert reflects, among other things, a fruitful attempt by the budding Greek composer to blend elements of European art music and local musical tradition. To this end, the typically romantic idiom of the work, expressed either through pure lyricism (as in the opening of the middle section, where the sensitive style of 'salon music' prevails) or through brilliant virtuosic climaxes, is enriched in the outer sections with a basic thematic idea of 'ethnic' character, in the well-known Greek 'syrtos-kalamatianos' dance rhythm and with sporadic augmented seconds lending the melodic line a characteristic, though fleeting, air of chromatic modality of Greek traditional music. At the same time, this charming work also reveals the great talent of the adolescent composer, at a time when his incomparable musicality was already making up to an amazing degree for the still imperfect knowledge derived from his formal musical studies. \u003cbr\u003e \u003cbr\u003eIoannis Fulias","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b169843.jpg","isbn":"979-0-9016000-6-5","isbn13":"979-0-9016000-6-5","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":24,"publication_year":2011,"publication_place":"Αθήνα","price":"25.0","price_updated_at":"2011-08-25","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":169843,"url":"https://bibliography.gr/books/dhmhtrhs-mhtropoulos-un-morceau-de-concert.json"}]