[{"id":50546,"title":"Μισίμα ή το όραμα του κενού","subtitle":null,"description":null,"image":null,"isbn":"960-264-035-9","isbn13":"978-960-264-035-7","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":114,"publication_year":1991,"publication_place":"Αθήνα","price":"13.0","price_updated_at":"2010-02-02","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":"γαλλικά","original_title":"Michima ou la vision du vide","publisher_id":498,"extra":null,"biblionet_id":51996,"url":"https://bibliography.gr/books/misima-h-to-orama-tou-kenou.json"},{"id":158252,"title":"Ο περιπατητής των δύο όχθεων","subtitle":"Οδοιπορικό στο Παρίσι","description":"Ο Guillaume Apollinaire (1880-1918) υπήρξε εµβληµατική μορφή του γαλλικού μοντερνισµού κι ένας από τους µεγαλύτερους ποιητές του 20ού αι. \u003cbr\u003eΣτο Παρίσι όπου ζει κατά το µεγαλύτερο µέρος των δύο πρώτων δεκαετιών του 20ού αι. συναναστρέφεται και επιδρά σε έναν εκπληκτικό αριθµό ανθρώπων που θα αποκτήσουν εµβληµατική σηµασία στη νεωτερική έκφραση: Alfred Jarry, Picasso, Henri Rousseau, Gertrude Stein, Pierre Reverdy, Marcel Duchamp, Eric Satie, αλλά και τους νεαρούς εκείνους που θα αποτελέσουν τον πυρήνα της παρισινής ντανταϊστικής οµάδας και μετέπειτα της πρώτης υπερρεαλιστικής. \u003cbr\u003eΚαθώς βλέπουμε στο παρόν βιβλίο, συναντά και τους εκπροσώπους της περασμένης γενιάς - συμβολιστές ποιητές και συγγραφείς που διασώζονται μέσα από πλούσια ανέκδοτα και στιγμιότυπα. Το βιβλίο, αποκτά ιδιαίτερη σημασία για το ελληνικό αναγνωστικό κοινό μιας και ο Apollinaire αφιερώνει ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στον Jean Moreas περιγράφοντας τον ίδιο, τις ξεχωριστές στιγμές της φιλίας τους, αλλά και τις τελευταίες ημέρες της ζωής του μεγάλου Έλληνα συγγραφέα. \u003cbr\u003eΟ \"Περιπατητής των δύο όχθεων\" είναι το τελευταίο βιβλίο του που εκδόθηκε όσο ζούσε, το έτος του θανάτου του: αθέλητος αλλά ταιριαστός αποχαιρετισµός. Ο Apollinaire περιπλανώµενος στους δρόµους, τις βιβλιοθήκες και τα καφέ, ξεθάβοντας ιστορίες για πρόσωπα ξεχασμένα, που ανακαλούνται µόνο χάρη σε θραύσµατα διαλόγων και τίτλους βιβλίων, δεν ανακαλύπτει το θαύµα ούτε το έγκληµα - αφήνει όµως µιαν ύστατη ματιά, σαν χάδι, σ' ένα Παρίσι που ήδη χάνεται. Ένα Παρίσι, γεµάτο µε εκκεντρικούς ποιητές, περίφηµα καφέ, παράξενες βιβλιοθήκες, θεσπέσιες φάρσες και ηρωικά µεθύσια. ","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b161255.jpg","isbn":"978-960-9441-14-8","isbn13":"978-960-9441-14-8","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":128,"publication_year":2010,"publication_place":"Αθήνα","price":"12.0","price_updated_at":"2010-12-10","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":"γαλλικά","original_title":null,"publisher_id":2102,"extra":null,"biblionet_id":161255,"url":"https://bibliography.gr/books/o-peripathths-twn-dyo-oxthewn.json"},{"id":88662,"title":"Τοπία καταγωγής","subtitle":"Hemingway, Nabokov, Borges, Michaux, Kawabata: Αφηγήματα","description":"Πέντε συγγραφείς (οι Hemingway, Nabokov, Borges, Michaux και Kawabata) γεννημένοι στο γύρισμα του 19ου αιώνα στις πέντε άκρες του κόσμου. Προσπάθησα να σκιαγραφήσω κάποια σημεία των χρόνων της μαθητείας τους: τοπία, καταστάσεις των οποίων ο απόηχος θα συνέχιζε να ακούγεται μέχρι τις όψιμες σελίδες. Mετά, υπάρχουν τα έργα τους, που όλα τους συνθέτουν ένα μέρος του πολλαπλού λόγου (που οι ποικίλες, υποκειμενικές αναγνώσεις μας τον πολλαπλασιάζουν στο άπειρο) του 20ού αιώνα. Mετά, υπάρχει ο θάνατός τους. [...]\u003cbr\u003eH ιδέα των \"Tοπίων καταγωγής\" μου ήρθε εντελώς απροσδόκητα: σε ένα μυθιστόρημά μου είχα γράψει μια φράση όπου γινόταν λόγος για τα τοπία της παιδικής ηλικίας τα οποία ποτέ κανείς δεν θα εγκαταλείψει ολοκληρωτικά, μέχρι το τέλος της ζωής του - κάτι τέτοιο. Aυτό που μ' έσπρωχνε ήταν περισσότερο μια ιδέα, ένας ημισυνειδητός ρυθμός (ξέρω πολύ καλά ποιός: ο ρυθμός ενός αποσπάσματος του \"Paulina 1880\", του μυθιστορήματος του Pierre Jean Jouve, όπου γίνεται λόγος -παραθέτω από μνήμης- για κείνη τη \"μοναδική πρώτη εικόνα του σώματος, μαζί και της ψυχής, του έμψυχου σώματος, που δεν θα σβηστεί ποτέ πια, που θα επιβιώσει ακόμα και πέρα από το θάνατο\": καμία σχέση με τη δική μου φράση, λοιπόν). Ωστόσο, όταν το ξανασκέφτηκα μου φάνηκε ότι υπήρχε πράγματι σ' αυτήν τη φράση, που σχεδόν μου είχε ξεφύγει, μια υποψία αλήθειας, και μάλιστα μιας αλήθειας που θα μπορούσε να εφαρμοστεί στη λογοτεχνία: οι τόποι των χρόνων της μαθητείας θα πρέπει να εκπέμπουν σε όλη την έκταση του έργου ενός συγγραφέα (και πολύ πέρα από τη ρητή εικόνα τους), κάτι παρόμοιο μ'αυτό που στην αστροφυσική το αποκαλούμε \"απολιθωμένη ακτινοβολία\": κάτι σαν υπογραφή της καταγωγής. O Nαμπόκοφ λέει άραγε κάτι διαφορετικό όταν γράφει ότι θέλησε να αποδείξει, στο \"Mίλησε μνήμη\", πως η νεότητά του \"περιείχε, σε πολύ περιορισμένη κλίμακα, τα κυριότερα στοιχεία της δημιουργικής του ωριμότητας\"; Ή ο Mπόρχες όταν υποστηρίζει πως \"όλα όσα έγραψε έκτοτε δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια προσπάθεια να αναπτύξει τα θέματα που προσέγγισε την πρώτη φορά\" στο \"Πάθος του Mπουένος Άιρες\";","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b90710.jpg","isbn":"960-325-556-4","isbn13":"978-960-325-556-7","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":146,"publication_year":2004,"publication_place":"Αθήνα","price":"12.0","price_updated_at":"2007-07-04","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":"γαλλικά","original_title":"Paysages originels: Récits","publisher_id":2,"extra":null,"biblionet_id":90710,"url":"https://bibliography.gr/books/topia-katagwghs.json"}]