[{"id":190311,"title":"Πέτρινες ρίμες","subtitle":null,"description":"\"Αποφάσισα\", λέει ο Δάντης στη \"Νέα Ζωή\" για τη Βεατρίκη, τον δια βίου έρωτά του, \"να μη μιλήσω πια για την ευλογημένη εκείνη γυναίκα ώσπου να μπορέσω αντάξιά της για κείνην να ιστορήσω\" και \"να πω για κείνην αυτό που δεν ειπώθηκε για καμία\". Δυο χρόνια αργότερα θα γράψει για μιαν άλλη γυναίκα, άγνωστη, τις \"Rime Petrose\".\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΣτα ποιήματα των \"Rime Petrose\" ακόμη και η ποίηση νικιέται καθώς το μαρτύριο του ερωτευμένου ξεπερνά τα όρια αυτού που μπορεί να λεχθεί. Τον Δάντη οι \"Rime Petrose\" τον σημάδεψαν ανεξίτηλα προπάντων με την τραχύτητα της γλώσσας που απελευθέρωσαν. Τα ποιήματα αυτά δεν είναι απλώς καλλιτεχνική \"παρέκβαση\", αλλά το αναγκαίο προοίμιο στην \"Κωμωδία\" (\"La [Divina] Commedia\"), που μάλλον δεν θα γραφόταν ποτέ στους γλυκείς τόνους του dolce stil novo. \"Ο ρεαλισμός\", παρατηρεί ο Salvatore Quasimodo, \"η μεγαλειώδης ποίηση του Δάντη, γεννιέται στις \"Rime Petrose\": τα συναισθήματα εδώ δεν είναι θέμα αναγωγής· γεννιούνται απ' το κορμί, που το δέρνουν πραγματικά ο αέρας, η βροχή, το χαλάζι\".\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΚατά πάσα πιθανότητα οι \"Rime Petrose\" συνετέθησαν το 1296 ή το 1297 - δηλαδή, μετά τη \"Νέα Ζωή\" (\"La Vita Nuova\"), αλλά πριν το \"Συμπόσιο\" (\"Convinio\").\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΟ Charles S. Singleton αποκάλεσε τις ιδανικεύσεις των τροβαδούρων \"έρωτα χωρίς πιθανότητα γαλήνης\". Στις Rime Petrose βλέπουμε, πράγματι, έναν έρωτα χωρίς πιθανότητα γαλήνης - ωστόσο, εδώ, οι κανόνες της ιπποτικής ποίησης \"σπάνε\" καθώς ο ανανταπόδοτος πόθος σταδιακά μετατρέπεται σε εκστατική βία.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΤο \"Io son venuto\", το πρώτο ποίημα, εισάγει το κεντρικό μοτίβο των \"Rime Petrose\": ένα κορίτσι σαν πέτρα - ψυχρό απέναντι στο πάθος του ποιητή και την ίδια στιγμή σπάνιο σαν πολύτιμος λίθος. Στη sestina ο Δάντης αναγνώρισε το ιδεώδες όχημα για την ποίηση του ανανταπόδοτου έρωτα. Το νόημα καθεμιάς από τις έξι όλες κι όλες λέξεις με τις οποίες τελειώνουν οι στίχοι βαθαίνει από στροφή σε στροφή, αντανακλώντας την έμμονη κυκλικότητα της σεξουαλικής επιθυμίας - και υπνωτίζοντας το κοινό και τον ποιητή. Η λέξη ombra, λόγου χάριν, άλλοτε σημαίνει \"σκιά\" κι άλλοτε \"φάντασμα\", αλλά συμβολίζει πάντοτε τη μαυρίλα του θανάτου. Η petra, που χρησιμοποιήθηκε στην αρχή ως προσωποποίηση της γυναίκας, καταλήγει να υποδηλώνει τον τάφο.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e(από την εισαγωγή του Harold Bloom)","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b193470.jpg","isbn":"978-960-325-982-4","isbn13":"978-960-325-982-4","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":88,"publication_year":2014,"publication_place":"Αθήνα","price":"10.0","price_updated_at":"2014-02-28","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2,"extra":null,"biblionet_id":193470,"url":"https://bibliography.gr/books/petrines-rimes.json"},{"id":191220,"title":"Μέσα από δρόμους έρημους","subtitle":null,"description":"Ο τόμος αυτός περιέχει τα ποιήματα της Izabella di Morra που γεννήθηκε το 1520 και δολοφονήθηκε το 1546, στα εικοσί έξι της χρόνια, από τα ίδια της τα αδέλφια. Λόγω του ιδιαιτέρως προσωπικού χαρακτήρα που έχει η ποίησή της, μπορούμε να αντλήσουμε πληροφορίες για γεγονότα αλλά για την απήχηση που είχαν αυτά στον ψυχισμό της ποίητριας. Παρά τις ιδιαιτερότητες των συνθηκών στις οποίες ζει η Iζαμπέλλα, θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι μια αναγεννησιακή γυναίκα και διανοούμενη , όχι μόνο λόγω των κλασικών και πετραρχικών αναφορών που υπάρχουν στο έργο της, αλλά κυρίως λόγω της πίστης της στην αθανασία της τέχνης και του δημιουργού μέσω αυτής. Σαν γνήσια αναγεννησιακή ποιήτρια περνά με ευκολία από τα θρησκευτικά θέματα στους παγανιστικούς κλασικούς μύθους, από τον κόσμο των αισθήσεων, του σώματος και των αισθημάτων στον υπερβατικό, ουράνιο κόσμο, το μυστικισμό και τον ασκητισμό, από τα προσωπικά βιώματα και τις συγκυρίες στη συνολική θεώρηση της ζωής και των εναλλαγών της. H ποίησή της συνιστά μιαν έξοχη εισαγωγή στην ιταλική γυναικεία αναγεννησιακή ποίηση.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b194385.jpg","isbn":"978-618-80069-7-3","isbn13":"978-618-80069-7-3","ismn":null,"issn":null,"series":{"id":11198,"name":"Η Βιβλιοθήκη της Αναγέννησης","books_count":2,"tsearch_vector":"'anagennhshs' 'anagennhsis' 'anagennishs' 'bibliothhkh' 'bivliothhkh' 'h' 'i' 'ths' 'tis' 'vibliothhkh'","created_at":"2017-04-13T02:36:41.452+03:00","updated_at":"2017-04-13T02:36:41.452+03:00"},"pages":72,"publication_year":2014,"publication_place":"Αθήνα","price":"12.0","price_updated_at":"2014-05-02","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":3279,"extra":null,"biblionet_id":194385,"url":"https://bibliography.gr/books/mesa-apo-dromous-erhmous.json"},{"id":197136,"title":"Γραικία","subtitle":"Λιγότερο πικρή πατρίδα: Ποίηση","description":"\"Γραικία\" ή καλύτερα \"γη του Ότραντο\", είναι ο ποιητικός χώρος του Πίνο Μαριάνο. Ένας χώρος γεωγραφικά προσδιορισμένος, γεμάτος ήλιο, ανέμους, εσπεριδοειδή. Ένα μέρος από το οποίο αυτός που γράφει αναχωρεί μια πρώτη φορά για να επιστρέψει έμμονα και βασανιστικά έπειτα, και αυτή η φυγή να επαναλαμβάνεται κάθε φορά έντονα... Ένας τόπος, ο οποίος εξυμνείται μεταφορικά ως \"η φυλακή των ανέμων\" για να αποδοθεί ποιητικά ως γεωγραφικός προσδιορισμός.\u003cbr\u003eΗ \"Γραικία\" του Πίνο Μαριάνο είναι όπως η \"Μεθόριος\" του Βιτόριο Σερένι ή όπως το \"δάσος\" του Πιέβε ντι Σολίγκο, όπου ο Ανδρέας Τζαντζότο επιστρέφει πάντα για να ονειρευτεί το δικό του \"Γκαλατέο\", τους δικούς του κανόνες διαβίωσης ή καλύτερα τη δική του θεώρηση της ολοκλήρωσης και της τελικής πραγμάτωσης του \"ζην\". Είναι τα τοπία εκείνα όπου η γεωγραφία γίνεται ποιητική λέξη και ο ποιητής αδυνατεί να τα παραλείψει, γιατί είναι τα βιώματα της ψυχής του από τα οποία η ψυχή του συναρπάζεται.\u003cbr\u003eΗ \"Γραικία\" για τον Πίνο Μαριάνο είναι η ζωή του, αλλά και η φυλακή του, ο ψυχικός του εγκλωβισμός. Τα όρια του δυναμικού όμως που ενυπάρχουν σε κάθε ανθρώπινη υπόσταση, είναι άπειρα κι ατελεύτητα και μόνο με την εσωτερική ενατένηση, την αυτογνωσία και την \"καλλιέργεια της ψυχής\",αυτοπροσδιορίζεται και επανατοποθετείται ο Άνθρωπος Εαυτός, καταδεικνύοντας την αληθινή υφή του.\u003cbr\u003e","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b200323.jpg","isbn":"978-960-426-806-1","isbn13":"978-960-426-806-1","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":79,"publication_year":2014,"publication_place":"Αθήνα","price":"10.0","price_updated_at":"2015-03-04","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":94,"extra":null,"biblionet_id":200323,"url":"https://bibliography.gr/books/graikia.json"}]