[{"id":129396,"title":"Σαράντα ποιήματα","subtitle":"Ανθολογία","description":"[...] Τον είπαν \"εκκεντρικό\", \"περιθωριακό\", \"καταραμένο\", μέχρι και \"τρελό\". Σε γενικές γραμμές, η λογοτεχνική κριτική τον παρέκαμψε για δεκαετίες. Από μία άποψη δικαίως, αφού \"η ποίηση δεν έχει να καθόλου κάνει με τη λογοτεχνία\". Ακόμη και σήμερα παραμένει άγνωστος στο ευρύ κοινό. Πάλι δικαίως, αν σκεφτεί κανείς ότι \"ξέχασαν πως η Ποίηση δεν αποζημιώνει [...] και πως οι αναγνώστες δεν είναι σε καμία περίπτωση απαραίτητοι [...] Η δε λέξη \"βραβείο\" και το όνομα ενός ποιητή είναι όροι αντιθετικοί\". Θα επρόκειτο, λοιπόν, απλά για μία απ' τις τόσες περιπτώσεις μη κατανόησης ενός δημιουργού απ' την εποχή και τον τόπο του. Τουλάχιστον για τη λαβωμένη μετεμφυλιακή Ισπανία και τα χρόνια της δικτατορίας του Franco. Αλλά, πού οφείλεται η τριακονταετής καθυστέρηση; Δεν είναι, συνεπώς, μόνον ιστορικο-γεωγραφικοί οι λόγοι. Στις 17 Οκτωβρίου 1953 θα γράψει στο Ημερολόγιό του: \"Θ' αργήσω πολύ ν' αναγνωριστώ. Πρέπει να συνεχίσω απομονωμένος, μεγαλώνοντας εσωτερικώς...\".\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΟ de Ory, μοναδική περίπτωση στα ισπανικά γράμματα, παρουσιάζει μία φυσική ασυμβατότητα μ' αυτό που φτάσαμε να ονομάζουμε \"κανονική ζωή\", \"κοινωνία\", \"μέσος άνθρωπος\", αλλά και μίαν εγγενή δυσκολία, αν επιχειρήσουμε να τον κατηγοριοποιήσουμε ως δημιουργό. Όχι, όμως, γιατί έχουμε μπροστά μας κάποιον \"ιδιότροπο\" ή \"αντιδραστικό\" που αρνείται πεισματικά να ακολουθήσει τις υποδείξεις του καιρού του. Η \"περίπτωση de Ory\" σαρκώνει με τέλειο τρόπο το αυθόρμητο, το ευφάνταστο, το παιγνιώδες -όσοι τον γνωρίζουν μιλάνε για ένα παιδί που παίζει-, το τραγικό -ο ίδιος αυτοχαρακτηρίζεται \"ευτυχισμένος τραγικός\"-, το ειρωνικό, το grotesque, το καθημερινό, το αισθησιακό, το ασκητικό, το υπαρξιακό, το ονειρικό, το μεταφυσικό, το μυστικό, το αναλυτικό, το συνθετικό στοιχείο. Πέρα από κάθε σχολή και μόδα. Χωρίς διαδόχους, επίσης. [...]\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e(από την εισαγωγή του βιβλίου)","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b132020.jpg","isbn":"978-960-335-120-7","isbn13":"978-960-335-120-7","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":88,"publication_year":2008,"publication_place":"Αθήνα","price":"13.0","price_updated_at":"2008-05-28","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":"ισπανικά","original_title":null,"publisher_id":387,"extra":null,"biblionet_id":132020,"url":"https://bibliography.gr/books/saranta-poihmata.json"},{"id":127249,"title":"Ιστορία της δίψας","subtitle":null,"description":null,"image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b129867.jpg","isbn":null,"isbn13":null,"ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":42,"publication_year":2008,"publication_place":"Αθήνα","price":null,"price_updated_at":null,"cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":"ισπανικά","original_title":"Historia de la sed","publisher_id":1156,"extra":null,"biblionet_id":129867,"url":"https://bibliography.gr/books/istoria-ths-dipsas.json"},{"id":127290,"title":"Έντεκα σονέτα του σκοτεινού έρωτα","subtitle":null,"description":"[...] Τα \"Σονέτα τον σκοτεινού έρωτα\", που σήμερα παρουσιάζονται για πρώτη φορά, έχουν μια μικρή γνωστή ιστορία και μια μεγάλη που ίσως θα μείνει για πάντα άγνωστη. Ξέρουμε πως ήταν τρισευτυχισμένος που τα έγραφε. Τα άρχισε το 1935. Ένας φίλος του αναφέρει πόσο ενθουσιασμένος του ανάγγειλε το σχέδιό του: \"Εκατό σονέτα, όπως τον Σαίξπηρ\". Το 1968 ο Πάμπλο Νερούδα έγραφε πως του τα είχε διαβάσει ο Λόρκα την τελευταία φορά που τον είχε δει και πως ήταν ποιήματα \"απίστευτου κάλλους\". Το 1937 ο Βιθέντε Αλεϊχάντρε γράφει γι' αυτά: \"Μου διάβασε τα \"Σονέτα τον σκοτεινού έρωτα\". Ένα φαινόμενο πάθους, ενθουσιασμού, ευτυχίας, βασάνου. Μνημείο αγνό και φλογερό αφιερωμένο στον έρωτα, που για πρώτη ύλη έχει τη σάρκα, την καρδιά, την ψυχή του ποιητή στην κρίσιμη στιγμή της καταστροφής του\". Ξέρουμε πως αντίγραφο των σονέτων κρατούσε ο Ραφαέλ Ροδρίγκεθ Ραπούν, γραμματέας της περίφημης \"Μπαράκας\". Αυτός, όμως, σκοτώθηκε στο μέτωπο του Μπιλμπάο και το σπίτι του βομβαρδίστηκε στον εμφύλιο. Αν, λοιπόν, δεν υπάρχουν στην οικογένεια Λόρκα τα πρωτότυπα, τότε ελάχιστες ελπίδες υπάρχουν να βρεθούν ποτέ.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΑπό το 1965 -τουλάχιστον απ' τα στοιχεία που έχω στα χέρια μου- κυκλοφορούν επίσημα και σωστά δύο απ' τα σκοτεινά σονέτα: Το \"Σονέτο του γλυκού παράπονου\", αλλά με τίτλο τον πρώτο του στίχο (\"Φοβάμαι μη χάσω το θαύμα\") και το \"Σονέτο της επιστολής\" με τίτλο \"Ο ποιητής ζητά από τον έρωτά του να του γράψει\". Και να που ξαφνικά το παραπέτασμα σκίζεται σε μιαν άκρη και μπορούμε, αν όχι να εισχωρήσουμε, να κοιτάξουμε λίγο. Ήδη από το 1979 ο Jan Gibson, ο Francisco Ginor de los Rios, η Marie Laffranque, ο Eutimio Martin και η Antonina Rodrigo διαβεβαίωναν από τις σελίδες της εφημερίδας \"ΕΙ Pais\" πως το αρχείο της οικογένειας του ποιητή από χρόνια παρέμενε ανοιχτό και πάντα στη διάθεσή τους για τη δουλειά που πραγματοποιούσαν. [...]\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e(από το εισαγωγικό σημείωμα της Μάγιας - Μαρίας Ρούσσου)","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b129908.jpg","isbn":"978-960-89580-1-2","isbn13":"978-960-89580-1-2","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":47,"publication_year":2008,"publication_place":"Αθήνα","price":"9.0","price_updated_at":"2008-03-26","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":"ισπανικά","original_title":null,"publisher_id":1925,"extra":null,"biblionet_id":129908,"url":"https://bibliography.gr/books/enteka-soneta-tou-skoteinou-erwta.json"}]