[{"id":136327,"title":"Ερωτικά επιγράμματα","subtitle":null,"description":"[...] Μία συλλογή \"εταιρικών\" ιστοριών λοιπόν είναι η επιγραμματοποιία του Ρουφίνου. Ιστορίες διατυπωμένες απ' τον συγγραφέα τάχα ως εμπειρίες των ηρώων του. Με αντιπαράθεση στο βάθος της χαρμόσυνης νεότητας έναντι των γηρατειών ως προθαλάμου του θανάτου:\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΣύντομος είναι της χαράς ο βίος... Για ό,τι απόμεινε \u003cbr\u003eθα 'ναι φραγμός τα γηρατειά και τελειωμός ο θάνατος\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eκαι δεσπόζουσα στην επιφάνεια αφενός τη θεοποίηση των ηρωίδων και αφετέρου τη γυμνή περιγραφή της σαρκικής απόλαυσής τους. Έτσι ο Ρουφίνος προωθεί στη Ρώμη τη δική του εκδοχή του \"εταιρικού\" ερωτισμού, πέρα και από εκείνη που απ' την ίδια ελληνιστική παράδοση άντλησε δύο αιώνες πριν (αποκλειστικά με τη Λεσβία του) ο Κάτουλλος. Και έτσι, μαζί με άλλα συμφραζόμενα, η φιλολογία του συμπτώματος, απ' τη Ρώμη που μεταφυτεύτηκε, διαδόθηκε και στη νεότερη Ευρώπη.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΚαι σε μας; Δημιουργήθηκε στα χρόνια τα νεότερα μία τυπική μεσοπολεμική πεζογραφία τύπων του κοινωνικού περιθωρίου και ενίοτε θαμώνων των πορνείων, ανεξάρτητα από τα αρχαία προηγούμενα. Ενώ γόνιμα αφομοίωσε και υπερακόντισε τα αρχαία πρότυπά του, λάτρης του αλεξανδρινού αισθησιασμού στην ποίηση, ο Καβάφης. Που από την ερωτική αυτός απόκλισή του, θα έλεγα, αντισυμμετρικά προς τις \"εταίρες\" του Ρουφίνου, και μυθοποιεί τους εραστές του (π.χ. Ένας θεός των\") και μιλά για \"σπίτια ηδονής\" - για φωτογραφίες \"πορνικές\", -η λέξη είναι δική του- όπου πλάγιασε με τα πραγματικά τους πρόσωπα ή τα φανταστικά τους προσωπεία. Παραπέμποντας και αυτός στην Αλεξανδρινή παράδοσή του.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e(από την εισαγωγή του Γιάννη Δάλλα)","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b138999.jpg","isbn":"978-960-335-134-4","isbn13":"978-960-335-134-4","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":115,"publication_year":2009,"publication_place":"Αθήνα","price":"15.0","price_updated_at":"2009-01-29","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":387,"extra":null,"biblionet_id":138999,"url":"https://bibliography.gr/books/erwtika-epigrammata.json"},{"id":136326,"title":"Ελληνιστικός μικρόκοσμος","subtitle":"Απάνθισμα από την Παλατινή ανθολογία","description":"Ανθολογούνται οι: Αγαθίας Σχολαστικός, Αισχρίων, Αλέξανδρος Αιτωλός, Αντίπατρος Θεσσαλονικεύς, Αντίπατρος Σιδώνιος, Αντίφιλος Βυζάντιος, Ανύτη μελοποιός, Απολλωνίδης, Αρχίας ο νεώτερος, Ασκληπιάδης, Αυτομέδων, Βάσσος, Βιάνωρ, Γλαύκος Νικοπολίτης, Δαμάσιος φιλόσοφος, Δημόδικος, Διογένης, Διονύσιος, Διοσκορίδης, Διότιμος, Ερατοσθένης σχολαστικός, Ερύκιος Κυζικηνός, Ηγήσιππος, Ήδυλος, Ήριννα Μυτιληναία, Θεοδωρίδας, Θεόκριτος, Θυίλλος, Ιουλιανός Αιγύπτιος, Ιουλιανός Πολύαινος, Ισίδωρος Αιγεάτης, Καλλίκτηρος Μαγνήσιος, Καλλίμαχος, Κράτης, Κριναγόρας, Λεωνίδας Ταραντίνος, Λουκιανός, Λουκίλλιος, Μάρκος Αργεντάριος, Μελέαγρος, Παλλαδάς, Παύλος Σιλεντάριος, Πείσανδρος Ρόδιος, Πλάτων, Ποσείδιππος, Πρόκλος, Ρουφίνος, Σιμίας Ρόδιος, Στράτων, Σωτάδης, Φιλόδημος, Ψευδο-Πυθαγόρας.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b138998.jpg","isbn":"978-960-335-142-9","isbn13":"978-960-335-142-9","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":205,"publication_year":2008,"publication_place":"Αθήνα","price":"23.0","price_updated_at":"2010-07-21","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":387,"extra":null,"biblionet_id":138998,"url":"https://bibliography.gr/books/ellhnistikos-mikrokosmos.json"},{"id":140800,"title":"Πλάτωνος τα αποδιδόμενα επιγράμματα","subtitle":null,"description":"[...] Επιτάσσοντας εδώ τους \"Ελεγειακούς\", σημειώναμε το ενδιαφέρον που έδειξε ο Πλάτων για ένα είδος συγγενές στιχουργικά χάρη στην ζευγαρωτή εναλλαγή έξαμέτρου-πενταμέτρου, που ως φόρμα ακολουθεί και το επίγραμμα. Ένα ενδιαφέρον που εστιάζεται στο νόημα, φυσικά, των σχετικών ελεγειών (λ.χ., του Τυρταίου και του Σόλωνος και του φιλοσόφου-ποιητή ακόμη Ξενοφάνη)· που αγκαλιάζει, εξαιρετικά, ως είδος και το επίγραμμα, όταν σχολιάζει παρεμβατικά δύο από αυτά, του 9ου βιβλίου της \"Παλατινής Ανθολογίας\", το Π.Α. 16 του Μελεάγρου και το Π.Α. 506 με τη σχετική απόδοση του έκτοτε σε αυτόν, χάρη στην αναφορά του ωραίου στίχου που αναιρεί τη στερεότυπη μυθολογική παράδοση για τις Εννέα Μούσες (Φαιδρός 235c): \"ηνίδε και Σαπφώ Λεσβόθεν η δεκάτη\".\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΠρόκειται βεβαίως για επιγράμματα, που από την επιστημονική κοινότητα των ειδικών η πατρότητα του Πλάτωνος σε αυτά αμφισβητείται. Και αυτών των λιγοστών επιγραμμάτων, που η συσχέτιση με πρόσωπα των διαλόγων και του βίου του, όχι του ερωτικού για τον Αγάθωνα του \"Συμποσίου\" άλλα του επιτύμβιου για τον Δίωνα - μαθητή πιστόν του Πλάτωνος και συμπαραστάτη των τριών του ταξιδιών στη Σικελία προκειμένου ο φιλόσοφος να εφαρμόσει εκεί την ιδεώδη Πολιτεία του, σύμφωνα και με την Ζ΄ Επιστολή - δεδομένης της ομολογίας και παρ' όλη την υπερβολή του τελευταίου στίχου του επιγράμματος:\u003cbr\u003e\"Ω εμόν εκμήνας θυμόν έρωτι Δίων \" -\u003cbr\u003eη συσχέτιση θα επέτρεπε ίσως μία παρόμοια φιλολογική υιοθεσία.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΚαι όμως και αυτών των λιγοστών ακόμη η πλατωνική πατρότητα αμφισβητείται. Γενικώς αμφισβητείται, μολονότι όλα παραδίδονται επ' ονόματι του Πλάτωνος στην \"Παλατινή Ανθολογία\". Πώς μπορεί να εξηγηθεί η αμφισβήτηση εκεί και η μεταφορά εδώ με τα άλλα προϊόντα του ελληνιστικού ποιητικού ρεπερτορίου; Εξηγείται η αμφισβήτηση, γιατί εμμέτρως έγινε η εξαγγελία φιλοσοφικών δογμάτων πριν, μόνον από ορισμένους προσωκρατικούς: συγκεκριμένα όταν στα αρχαϊκά εκείνα χρόνια και ο Εμπεδοκλής και ο Παρμενίδης φιλοσόφησαν ποιητικά με εξαμέτρους και μαζί με αυτούς και ο Ξενοφάνης (με την καθιέρωση επιπλέον και του ελεγειακού επίσης μέτρου σε ορισμένα φιλοσοφικά του πάντως αποσπάσματα).\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΑλλά έκτοτε, και μάλιστα περνώντας προς τους κλασικούς αιώνες, ο πεζός ο λόγος κρίθηκε ο αρμοδιότερος να εκφράσει τα νοήματα τα φιλοσοφικά της εποχής. Και κατεξοχήν στον Πλάτωνα που ο πεζός του λόγος, χάρη και στη διαλεκτική του, είναι λόγος απολύτως θεωρητικός.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΕντελώς αντίστροφα συμβαίνει κατά τη μετάβαση στους ελληνιστικούς αιώνες. Τότε και η ποίηση καλείται να μιλήσει, φυσικά και να φιλοσοφήσει, περί πάντων. Και άρα τα επιγράμματα αυτά σωστά είναι ενταγμένα, ανεξάρτητα απ' τον Πλάτωνα, στα χρόνια και στην ύλη της \"Παλατινής Ανθολογίας\". [...]\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e(από την εισαγωγή του Γιάννη Δάλλα)\u003cbr\u003e","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b143494.jpg","isbn":"978-960-335-158-0","isbn13":"978-960-335-158-0","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":113,"publication_year":2009,"publication_place":"Αθήνα","price":"15.0","price_updated_at":"2009-05-28","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":387,"extra":null,"biblionet_id":143494,"url":"https://bibliography.gr/books/platwnos-ta-apodidomena-epigrammata.json"}]