[{"id":137192,"title":"Εκ του φυσικού","subtitle":null,"description":"Το ποιητικό βιβλίο \"Εκ του φυσικού\" (1988) είναι το πρώτο αμιγώς λογοτεχνικό έργο του W. G. Sebald και συγχρόνως η απαρχή ενός ιδιαιτέρως προσωπικού και λαμπρού συγγραφικού ταξιδιού. Εδώ ο Ζέμπαλντ αγγίζει μια πρώτη φορά μια σειρά από θέματα τα οποία θα εξερευνούσε ενδελεχώς σε όλα τα μεταγενέστερα μυθιστορήματά του. Καθένας από τους πίνακες του τρίπτυχου ποιήματος αφηγείται την ιστορία ενός προσώπου από διαφορετική εποχή: πρώτος ο Γερμανός ζωγράφος Ματτίας Γκρύνεβαλντ (π. 1475-1528), γνωστός για το πολύπτυχο του Ίζενχαϊμ, δεύτερος ο Γκέοργκ Βίλχελμ Στέλλερ (1709-1746), γιατρός και μέλος της εξερευνητικής αποστολής υπό τον Βίτους Μπέρινγκ, και τρίτος ο ίδιος ο συγγραφέας. Τι να κρύβεται άραγε πίσω από την παράξενη συνεύρεση αυτών των τριών προσώπων, σε μια ποιητική αναμέτρηση με τις στοιχειακές δυνάμεις της φύσης; Πρόκειται για ένα γλωσσικό έργο τέχνης, στον καμβά του οποίου ο συγγραφέας ξετυλίγει τη ζωή και τη μοίρα τριών ανδρών, ο καθένας εκ των οποίων βίωσε με τον δικό του οδυνηρό τρόπο τη σύγκρουση ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\"Στα πέντε ή έξι χρόνια πριν από τον θάνατό του, τον Δεκέμβριο του 2001, ο Μαξ Ζέμπαλντ άρχισε να δρέπει τους καρπούς του πνευματικού έργου μιας ολόκληρης ζωής. Έγινε ευρέως γνωστός για την πρωτοτυπία της συγγραφικής του φόρμας και για τη συναισθηματική του σοβαρότητα. Όλ' αυτά είναι παρόντα και εδώ, στο πρώτο από τα έργα του που εκδόθηκαν μετά θάνατον. Με μια γλώσσα η οποία είναι άκρως δραστική μα και λεπτοδουλεμένη, καταπιάνεται με τον ξεριζωμό, τον ξεπεσμό, την καταστροφή, την αρμονία και τη γαλήνη. Επιλέγοντας τον ελεύθερο ανομοιοκατάληκτο στίχο, καθώς και τα υβριδικά γλωσσικά μέσα που χαρακτηρίζουν εν γένει το έργο του και ισορροπούν ανάμεσα στο δοκίμιο, το ντοκυμανταίρ, το αφήγημα και τη λυρική ποίηση, ο συγγραφέας αναπτύσσει τα θέματά του με ένταση και δυναμισμό. Πρόκειται για ένα βαθιά στοχαστικό βιβλίο, που συγχρόνως σε κερδίζει με τη ζεστασιά του, συναρπαστικό και σπλαχνικό μαζί.\"\u003cbr\u003e \u003cbr\u003e(Α. Motion)\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\"Ένα εξαιρετικό βιβλίο: ύστερα από λίγες μόλις αράδες ο αναγνώστης νιώθει να παρασύρεται σε μια παράξενη δίνη\"\u003cbr\u003e(Neue Zuercher Zeitung)\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\"Ένα έργο τεράστιας δύναμης και σοβαρότητας\"\u003cbr\u003e(J. M. Coetzee)","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b139868.jpg","isbn":"978-960-325-792-9","isbn13":"978-960-325-792-9","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":122,"publication_year":2009,"publication_place":"Αθήνα","price":"13.0","price_updated_at":"2009-02-25","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":"γερμανικά","original_title":"Nach der Natur","publisher_id":2,"extra":null,"biblionet_id":139868,"url":"https://bibliography.gr/books/ek-tou-fysikou.json"},{"id":206682,"title":"Αδιήγητη ιστορία","subtitle":null,"description":"Ο Β. Γκ. Μαξ Ζέμπαλντ συνεργάστηκε με δύο εικαστικούς, τη Βρετανή Tess Jaray και τον Γερμανό Jan Peter Tripp. Η συνεργασία τους, όπως ήδη γνωρίζουμε, ήταν στενή και συνεπής, και συγχρόνως ελεύθερη από κάποια αυστηρά προδιαγεγραμμένη συμφωνία. Ο Ζέμπαλντ έστελνε κατά διαστήματα τα μικρά του ποιήματα στον Tripp [...] και στη Jaray, και αυτοί είχαν την ευχέρεια να διαλέξουν ποια από αυτά και με ποιο τρόπο θα τα χρησιμοποιήσουν.\u003cbr\u003eΣ' ένα γράμμα του προς τη Jaray ο Ζέμπαλντ γράφει πως τα ποιήματά του με το \"ελάχιστο μέγεθός τους και την πλάγια φύση τους θα ταίριαζαν πολύ με τις αβαρείς εικόνες\" της. Αν σταθούμε λίγο ακόμη στην έκφραση \"πλάγια φύση\", \"oblique nature\", ίσως μπορέσουμε να ανιχνεύσουμε και να ανοίξουμε περισσότερες από μια διαστάσεις στις λυρικές αυτές στιγμές, διαστάσεις προς ό, τι αποκλίνει, διαφεύγει, επαμφοτερίζει ή και θολώνει ακόμη ή αναιρεί. Αναιρεί τα όρια ανάμεσα στο άμεσο και το έμμεσο, στο απτό και μη απτό, το ορατό και μη ορατό, το κατανοητό και ακατανόητο. [...] Ο κόσμος είναι πολύ μεγαλύτερος, πιο απρόσιτος και πιο αινιγματικός απ' όσο μπορούμε να φανταστούμε και να συμπεριλάβουμε σε μια πολύ ή έστω και ελάχιστα συνεκτική αφήγηση. Η πλάγια ματιά, το πλάγιο πλησίασμα είναι συστατικό μέρος τόσο των ίδιων των ποιημάτων, όσο και της σχέσης τους με τις εικόνες τις οποίες συνοδεύουν. [...] \u003cbr\u003eΤο πλάγιο στοιχείο είναι αυτό που εξόχως δημιουργεί την αρμονία ανάμεσα σε κείμενο και εικόνα, η αναίρεση της απαίτησης να ερμηνεύσουμε την εναρμόνισή τους ως ενότητα ή ολότητα. Μάλλον σαν θαυμάσιες, γενναιόδωρες συνευρέσεις τυχαίων ειρμών (γνωρίζουμε πόσο σημαντικό είναι το τυχαίο στα κείμενα του Ζέμπαλντ) και αυτόνομων στιγμών μας γνέφουν, σαν μικρές οάσεις ή απρόσμενα και σωτήρια ξέφωτα μέσα από σειρές και σωρούς συμπτώσεων μας παραπέμπουν σε κάτι πάντα μεγαλύτερο και ακόμη πιο ανοιχτό.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e(Βασίλης Παπαγεωργίου, από το Επίμετρο)","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b209888.jpg","isbn":"978-960-9517-87-4","isbn13":"978-960-9517-87-4","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":96,"publication_year":2016,"publication_place":"Θεσσαλονίκη","price":"12.0","price_updated_at":"2016-05-23","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":1953,"extra":null,"biblionet_id":209888,"url":"https://bibliography.gr/books/adihghth-istoria.json"}]