[{"id":29535,"title":"Εισαγωγή στην ψυχανάλυση","subtitle":null,"description":"Ο Σίγκμουντ Φρόυντ, φυσιολόγος, γιατρός, ψυχολόγος είναι ο πατέρας της ψυχανάλυσης. Αναγνωρίζεται από όλους ως ένας από τους πιο βαθυστόχαστους αναλυτές, στον εικοστό αιώνα, που άσκησαν σημαντική επιρροή στην ιατρική επιστήμη. Τον πρώτο καιρό συνεργάστηκε στενά με τον Joseph Breuer, και ανέπτυξε τη θεωρία ότι ο εγκέφαλος είναι ένας πολυσύνθετος μηχανισμός, η δομική έρευνα του οποίου αποτελεί τον κύριο τομέα της Ψυχολογίας.\u003cbr\u003eΔιατύπωσε και προσδιόρισε την έννοια του ασυνείδητου, της παιδικής σεξουαλικότητας, της απώθησης – υποστήριξε επίσης, ότι οι νοητικές λειτουργίες του εγκεφάλου θα πρέπει να διαχωρισθούν σε τρία μέρη. Όλα αυτά ανήκουν σε ένα ριζικά νέο εννοιολογικό και θεραπευτικό πλαίσιο αναφοράς για την κατανόηση της ανθρώπινης ψυχολογικής εξέλιξης και για τη θεραπεία των ψυχικών διαταραχών.\u003cbr\u003eΗ Ψυχανάλυση, όπως τη γνωρίζουμε σήμερα, παρ’ όλες τις πολλαπλές μορφές της, είναι δημιούργημα του Φρόυντ. Επιπλέον, η καινοτόμος θεραπευτική αγωγή, που ακολούθησε ο Φρόυντ ως προς τις ανθρώπινες πράξεις και τα όνειρα, τα οποία έχουν απεριόριστη συμβολική σημασία, έχει αποδειχθεί ότι είναι εξαιρετικά γόνιμη και ότι είχε ιδιαίτερα σημαντική επίδραση σε ένα ευρύ φάσμα επιστημών: στην ανθρωπολογία, στην σημειωτική, στην καλλιτεχνική δημιουργικότητα και επιπρόσθετα στην Ψυχολογία. Ωστόσο, ο κύριος και ο πιο συνήθης ισχυρισμός του Φρόυντ ότι με την Ψυχανάλυση ανακάλυψε μια νέα επιστήμη στην διερεύνηση των ψυχικών διεργασιών του εγκεφάλου, παραμένει ένα θέμα κριτικής και αντιπαραθέσεων.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b30359.jpg","isbn":"960-270-193-5","isbn13":"978-960-270-193-5","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":256,"publication_year":2005,"publication_place":"Αθήνα","price":"22.0","price_updated_at":"2010-07-01","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":"γερμανικά","original_title":null,"publisher_id":217,"extra":null,"biblionet_id":30359,"url":"https://bibliography.gr/books/eisagwgh-sthn-psyxanalysh-b724129b-716c-4a12-a04a-9222748a194d.json"},{"id":152518,"title":"Το μέλλον μιας αυταπάτης","subtitle":"Ψυχαναλυτική ερμηνεία του θρησκευτικού φαινομένου","description":"Ενώ η ανθρωπότητα έκανε σταθερές προόδους στην κατάκτηση της φύσης και δικαιολογείται να περιμένει ακόμα πιο μεγάλες, δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι έκανε παρόμοιες προόδους και στη διαχείριση των ανθρώπινων υποθέσεων, και είναι αλήθεια ότι σε όλες τις εποχές, όπως και σήμερα, πολλοί άνθρωποι διερωτήθηκαν αν άξιζε πραγματικά τον κόπο να υπερασπίσουμε το τμήμα αυτό των κατακτήσεων του πολιτισμού. Σε σχέση με τα παραπάνω θα μπορούσε κανείς να πιστέψει ότι είναι δυνατός ένας νέος διακανονισμός των ανθρώπινων σχέσεων, που αφήνοντας κατά μέρος τον καταναγκασμό και την καταπίεση των ενστίκτων, θα στέρευε τις πηγές της δυσαρέσκειας, την οποία εμπνέει ο πολιτισμός, ώστε οι άνθρωποι, χωρίς να ταράσσονται πια από εσωτερικές συγκρούσεις, να μπορούν να αφοσιωθούν εξολοκλήρου στην κατάκτηση των φυσικών αγαθών και στην απόλαυσή τους. Αυτό θα αποτελούσε τη χρυσή εποχή της ανθρωπότητας, αλλά είναι αμφίβολο αν μπορεί να πραγματοποιηθεί μια τέτοια κατάσταση πραγμάτων.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΤο βασικό πρόβλημα είναι το εξής: ως ποιο σημείο θα επιτυγχάναμε να απαλύνουμε το βάρος των θυσιών των ενστίκτων, που έχει επιβληθεί στους ανθρώπους, και να συμφιλιώσουμε τους ανθρώπους με τις θυσίες, που θα εξακολουθούν να είναι αναγκαίες, καθώς και να τους αποζημιώσουμε γι' αυτές; Είναι εξίσου δύσκολο να καταργήσουμε τη δυνάστευση του πλήθους από μια μειοψηφία, όσο και να αποφύγουμε την καταπίεση που επιβάλλει εν ονόματι του πολιτισμού, γιατί το πλήθος είναι ανόητο και μωρό, δεν αγαπά την απάρνηση του ενστίκτου, δεν μπορεί να πειστεί με συλλογισμούς για την ανάγκη και το αναπόφευκτο αυτής της απάρνησης και γιατί τα άτομα που το αποτελούν αλληλοϋποστηρίζονται για να μπορούν να δίνουν ελεύθερη διέξοδο στην απειθαρχία τους. Μόνο με την επίδραση προσώπων, που μπορούν να χρησιμεύσουν για παράδειγμα και που τα αναγνωρίζουν σαν οδηγούς τους, αφήνονται τα πλήθη να επιδοθούν στους μόχθους και στις απαρνήσεις, που αποτελούν το θεμέλιο του πολιτισμού. Όλα θα είναι καλά, όταν οι ηγέτες αυτοί είναι προικισμένοι με μια ανώτερη αντίληψη των ζωτικών αναγκών και έχουν φθάσει στο σημείο να κυριαρχούν πάνω στους δικούς τους ενστικτώδεις πόθους. Αλλά υπάρχει και ένας κίνδυνος: από φόβο να μην χάσουν την επιρροή που ασκούν στις κοινωνίες, πολλές φορές υποτάσσονται στα πλήθη περισσότερο από ό,τι τα πλήθη σε αυτούς και γι' αυτό το λόγο φαίνεται πως είναι αναγκαίο να διαθέτουν μέσα καταναγκασμού, τα οποία να τους εξασφαλίζουν την ανεξαρτησία τους από τα πλήθη. Το συμπέρασμα είναι ότι δυο από τα πιο διαδεδομένα χαρακτηριστικά των ανθρώπων, είναι η αιτία που το οικοδόμημα του πολιτισμού δεν μπορεί να σταθεί χωρίς μια δόση καταπίεσης: οι άνθρωποι δεν αγαπούν αυθόρμητα τη δουλειά και οι όποιοι συλλογισμοί είναι ανίσχυροι να εναντιωθούν στα πάθη τους.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b155463.jpg","isbn":"978-960-446-065-6","isbn13":"978-960-446-065-6","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":84,"publication_year":2010,"publication_place":"Αθήνα","price":"5.0","price_updated_at":"2010-06-22","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":"γερμανικά","original_title":"Die Zukunft einer Illusion","publisher_id":217,"extra":null,"biblionet_id":155463,"url":"https://bibliography.gr/books/to-mellon-mias-autapaths-f656b697-39c3-42c3-a49e-563d7b2a9a47.json"}]