[{"id":212715,"title":"Ο έρωτας του ποιητή","subtitle":"Εικόσι τραγούδια του Robert Schumann","description":"Το 1828, ο δεκαοκτάχρονος τότε Σούμαν γνωρίζει τον Χάινε στο Μόναχο. Η συνάντηση τον εντυπωσιάζει και σημειώνει : \"Ένα πικρά ειρωνικό χαμόγελο έπαιζε στα χείλη του, ήταν όμως ένα αγέρωχο χαμόγελο, ένα χαμόγελο ανωτερότητας απέναντι στα ανούσια πράγματα της ζωής και περιφρόνησης για τους μικροπρεπείς ανθρώπους\". [...]\u003cbr\u003eΗ ειρωνεία είναι το έδαφος αυτής της αναπόφευκτης συνειδητοποίησης, είναι η βαρύτητα της ποίησης: ό,τι την κρατάει στο χώμα αλλά της δίνει και τη σωματικότητά της, ό,τι την προσγειώνει αλλά και τη μεγαλύνει στα δύσκολα πετάγματά της. [...]\u003cbr\u003e \u003cbr\u003eΗ συνολική μεταξίωση του τραγουδιού, του Lied, και η ανάδειξή του από υποδεέστερο σε αυτόνομο και υψηλό είδος τέχνης, στο οποίο η ποίηση και η μουσική επιτελούν μιαν ανέφικτη επιστροφή στην αρχετυπική τους ενότητα, έχει ως πρωτεργάτη ασφαλώς τον Σούμπερτ, κυρίως με το \"Χειμωνιάτικο ταξίδι / Die Winterreise\" του Wilhelm Muller (εισαγωγή-μετάφραση Διονύση Καψάλη, επίμετρο Dietrich Fischer-Dieskau Εκδόσεις Άγρα, 2015). Με τον Σούμαν του \"Έρωτα του ποιητή / Dichterliebe\", η μετάβαση προς αυτό το νέο είδος τέχνης είναι πια οριστική και καταλυτική τόσο για την ποίηση όσο και για τη μουσική, αφού με τη μεσολάβηση του Χάινε υποδεικνύεται ως μόνιμη στο εξής συνοδός της λυρικής έκφρασης η ειρωνεία. Γι’ αυτό και η πολυπόθητη καταλλαγή στον ανήσυχο \"έρωτα του ποιητή\" έρχεται χωρίς λόγια, με τον πιανιστικό επίλογο του τελευταίου τραγουδιού, \"Die alten, bosen Lieder\", που αφήνει τις ειρωνικές αντιθέσεις του κύκλου μετέωρες στη μελαγχολική αμφιθυμία του τέλους. [...] - Δ.Κ.\u003cbr\u003e \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΤο ρόδο, το κρίνο, η τρυγόνα, ο ήλιος\u003cbr\u003eαγάπες μου ήταν, παράδεισου αύρα,\u003cbr\u003eμα τώρα αγάπη είναι μόνο για μένα\u003cbr\u003eτο λίγο, το φίνο, το αγνό και το ένα·\u003cbr\u003eεκείνη, αγάπης ανάβρα,\u003cbr\u003eκαι ρόδο και κρίνο, τρυγόνα και ήλιος.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e- \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΝαι, είναι παλιά ιστορία\u003cbr\u003eμα πάντα νέα εδώ,\u003cbr\u003eκαι όποιου του συμβαίνει\u003cbr\u003eτου σπάει η καρδιά στα δυο.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e- \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΜια λέξη μου δίνεις κρυφή,\u003cbr\u003eκλαδί από κυπαρίσσι.\u003cbr\u003eΞυπνώ, το κλαδί έχει χαθεί,\u003cbr\u003e \u003cbr\u003eτη λέξη έχω λησμονήσει.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b215924.jpg","isbn":"978-960-505-272-0","isbn13":"978-960-505-272-0","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":64,"publication_year":2017,"publication_place":"Αθήνα","price":"7.0","price_updated_at":"2017-02-17","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":"γερμανικά","original_title":"Dichterliebe","publisher_id":2,"extra":null,"biblionet_id":215924,"url":"https://bibliography.gr/books/o-erwtas-tou-poihth.json"},{"id":7102,"title":"Τραγούδια του Heine","subtitle":null,"description":"Τριάντα έξι μεταφρασμένα ποιήματα του Χάινε από τον Νικόλαο Γεννηματά, κάτω από τον τίτλο \"Τραγούδι του Heine\", είδαν το φως σε έκδοση την οποία απ' αρχής μέχρι τέλους επιμελήθηκε ο ίδιος ο μεταφραστής. [...]\u003cbr\u003eΟ χρόνος της έκδοσης αυτής συμπίπτει με διακόσια χρόνια από τη γέννηση του ποιητή Ερρίκου Χάινε. Ο Χάινε γεννήθηκε το 1797 στο Ντύσελντορφ και πέθανε το 1856 δυο Παρίσι. [...]\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΣωκράτης Κουγέας\u003cbr\u003eΟκτώβριος 1997","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b7436.jpg","isbn":"960-7360-34-6","isbn13":"978-960-7360-34-2","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":92,"publication_year":1997,"publication_place":"Αθήνα","price":"15.0","price_updated_at":"2012-07-06","cover_type":"Σκληρό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":"γερμανικά","original_title":null,"publisher_id":189,"extra":null,"biblionet_id":7436,"url":"https://bibliography.gr/books/tragoudia-tou-heine.json"},{"id":214140,"title":"Οι εξόριστοι Θεοί","subtitle":null,"description":"Στα αγάλματα και στους ειδωλολατρικούς ναούς, οι χριστιανοί δεν έβλεπαν μόνο το αντικείμενο μιας κενής λατρείας και μιας μάταιης πλάνης. Όχι, θεωρούσαν αυτούς τους ναούς σαν τα φρούρια του Σατανά και πίστευαν ότι οι θεοί, τους οποίους παράσταιναν αυτά τα αγάλματα, είχαν μέσα τους ζωή πραγματική. Κατά τη γνώμη τους, όλοι αυτοί οι θεοί ήταν δαιμόνια. Γι' αυτό, οι πρώτοι χριστιανοί αρνούνταν πάντα να θυσιάσουν στους θεούς και να γονατίσουν εμπρός στα είδωλά τους και, όταν γι' αυτόν τον λόγο τούς κατηγόρησαν και τους έσυραν στα δικαστήρια, απαντούσαν πάντα ότι δεν πρέπει να λατρεύουν τους δαίμονες. Έκριναν προτιμότερο να υπομένουν τα μαρτύρια παρά να προσφέρουν την ελάχιστη λατρεία σε αυτόν τον διάβολο τον Δία, στη διαβόλισσα Άρτεμη και στην αρχιδιαβόλισσα Αφροδίτη. Φτωχοί φιλόσοφοι Έλληνες, που ποτέ δεν μπορέσατε να αντιληφθείτε αυτή την αλλόκοτη άρνηση, δεν κατανοήσατε κοντά σ' αυτό ότι στην πολεμική σας με τους χριστιανούς δεν είχατε να υπερασπίζεστε ένα δόγμα νεκρό, αλλά ζωντανές πραγματικότητες.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b217349.jpg","isbn":"978-960-417-492-8","isbn13":"978-960-417-492-8","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":96,"publication_year":2017,"publication_place":"Αθήνα","price":"9.0","price_updated_at":"2017-04-12","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":"γερμανικά","original_title":null,"publisher_id":16,"extra":null,"biblionet_id":217349,"url":"https://bibliography.gr/books/oi-eksoristoi-theoi-389201ee-eb8b-4cea-a22e-384af68140af.json"}]