[{"id":109843,"title":"Γεώργιος Ιακωβίδης","subtitle":null,"description":"Ο Γιώργος Ιακωβίδης (1853-1932), ο κατεξοχήν εκπρόσωπος της ακαδημαϊκής ζωγραφικής στην Ελλάδα και ένας από τους κορυφαίους του 20ου αιώνα, σπούδασε στο \"Σχολείον των Τεχνών\" του Πολυτεχνείου, γλυπτική και ζωγραφική. Δάσκαλός του στη δεύτερη ο Νικηφόρος Λύτρας. Το 1877 συνεχίζει τις σπουδές του στο Μόναχο, στην εκεί Ακαδημία Καλών Τεχνών, στο εργαστήριο του Πιλότυ, ο οποίος, κάμποσα χρόνια πριν (1860-1866) υπήρξε ο δάσκαλος του δικού του δασκάλου!\u003cbr\u003eΟ Ιακωβίδης είναι ο κατεξοχήν καλλιτέχνης που ενδιαφέρεται για τη σύλληψη και την ερμηνεία της απτής πραγματικότητας, ο κατεξοχήν ρεαλιστής -ακόμα και όταν η τεχνοτροπία του \"ερωτοτροπεί\" με λιγότερο ρεαλιστικές λύσεις (όπως εκείνες που πηγάζουν από τον γερμανικό ιμπρεσιονισμό). Όπως το διατυπώνει στην παρούσα μονογραφία ο καθηγητής Χρύσανθος Χρήστου, ο Ιακωβίδης \"διακρίνεται για τη σχεδιαστική του οξύτητα, τη συνθετική του ικανότητα, την πλαστική του σαφήνεια, τη χρωματική του ευαισθησία, τη δύναμη της παρατήρησης και την πληρότητα της διατύπωσης\". Μια ματιά στους πίνακες που παρουσιάζονται στον παρόντα τόμο πείθει για του λόγου το αληθές.\u003cbr\u003eΠράγματι, ο Ιακωβίδης είναι ο καλλιτέχνης που θα εντρυφήσει με πείσμα στη ρεαλιστική λεπτομέρεια, όχι απλώς για να την καταγράψει. Αλλά για να αναδείξει τη βαθύτερη συμμετοχή της, τη συνέργειά της στο θαύμα της ζωής. Οι ηθογραφικές του απεικονίσεις όπως και μερικές προσωπογραφίες του, μαρτυρούν με εύγλωττο τρόπο αυτή τη δημιουργική αλήθεια. Ένα γέρικο χέρι και ένα άσπιλο παιδικό πρόσωπο, έχουν, υπό αυτό το πρίσμα, το ίδιο ειδικό βάρος στη ζωγραφική του.\u003cbr\u003eΕκεί όμως που ο ζωγράφος αναδεικνύεται πραγματικός μετρ, ικανότατος δάσκαλος της αληθοφανούς απεικόνισης, είναι η ζωγραφική του με θέμα τα παιδιά. Επηρεασμένος ως ένα σημείο από το αντίστοιχο παράδειγμα των δασκάλων του, αναδεικνύει τις σκηνές με παιδιά σε σύμβολο του προσωπικού του οράματος της αστικής ευτυχίας και της ευζωΐας. Δίχως περιττές ρητορείες, με ειλικρινή αγάπη και εξαντλητική προσήλωση στο θέμα του, σκηνοθετεί ένα πάμφωτο ελληνικό σύμπαν που τον καθιερώνει ως τον καλύτερο έλληνα ζωγράφο του παιδικού κόσμου.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΆρης Μαραγκόπουλος\u003cbr\u003e","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b112423.jpg","isbn":"960-442-544-7","isbn13":"978-960-442-544-0","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":125,"publication_year":2006,"publication_place":"Αθήνα","price":"6.0","price_updated_at":"2006-10-13","cover_type":"Σκληρό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":17,"extra":null,"biblionet_id":112423,"url":"https://bibliography.gr/books/gewrgios-iakwbidhs.json"},{"id":122765,"title":"Η τέχνη σήμερα: Προβλήματα, κατευθύνσεις, χαρακτηριστικά, προοπτικές","subtitle":null,"description":"Είναι αρκετά γνωστό, έστω και αν χρειάζεται να επαναλαμβάνεται, ότι τα περισσότερα προβλήματα παρουσιάζονται στη μελέτη του παρόντος, τόσο της γενικής ιστορίας -πολιτικών συγκρούσεων, κοινωνικών και οικονομικών ανακατατάξεων, ιδεολογικών αντιθέσεων, θρησκευτικών πεποιθήσεων- όσο φυσικά και της τέχνης -των μορφών και των κατευθύνσεων, των πειραματισμών και των προσανατολισμών της. Ειδικά στην ιστορία της τέχνης, παράλληλα με τα γενικά αντιμετωπίζουμε και μια σειρά ειδικά προβλήματα, διαφορετικά από αυτά που αναφέρονται στο παρελθόν της. Γιατί, για την τέχνη του παρόντος, παρουσιάζονται ιδιαίτερες δυσκολίες, όπως είναι η έλλειψη απόστασης από τα έργα, συχνά η πληθώρα αντιφατικών στοιχείων, οι αδυναμίες οριστικής αξιολόγησης, ακόμη και εκτίμησης της προσφοράς καλλιτεχνών, που συνεχίζουν τη δημιουργική πορεία τους. [...]\u003cbr\u003eΓια να μιλήσουμε πάντως για την τέχνη σήμερα και να καταλάβουμε τα προβλήματά της, από την επιβολή της μηχανής στην αμφισβητήσιμη πια δημιουργία, που μετατρέπεται σε παραγωγή έργων τέχνης, είναι απαραίτητο να μείνουμε, έστω για λίγο, στην τέχνη του χθες. Ιδιαίτερα να εξετάσουμε μερικές από τις πιο χαρακτηριστικές προσπάθειες, τάσεις και ρεύματα, που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στα χρόνια μετά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο και θα μας βοηθήσουν να πλησιάσουμε καλύτερα τις αναζητήσεις που γίνονται σήμερα. [...]\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e(από το κείμενο του βιβλίου)\u003cbr\u003e","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b125373.jpg","isbn":"960-404-106-1","isbn13":"978-960-404-106-0","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":215,"publication_year":2006,"publication_place":"Αθήνα","price":"42.0","price_updated_at":"2007-11-19","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":441,"extra":null,"biblionet_id":125373,"url":"https://bibliography.gr/books/h-texnh-shmera-problhmata-kateuthynseis-xarakthristika-prooptikes.json"},{"id":112474,"title":"Γιάννης Σπυρόπουλος","subtitle":null,"description":"Ο Γιάννης Σπυρόπουλος (1912-1990) υπήρξε ένας μοναχικός καλλιτέχνης. Με την έννοια ότι δια των επί μία πεντηκονταετία εικαστικών του αναζητήσεων διαμόρφωσε στην Ελλάδα ένα προσωπικό σύμπαν αφαιρετικής τέχνης που ήταν εκ των πραγμάτων αδύνατον να δημιουργήσει άμεσους μιμητές στη χώρα. Αδύνατον, διότι ο ίδιος με το έργο του εγκαθίδρυσε εν Ελλάδι τα αγεωγράφητα όρια της αφαιρετικότητας ή, πιο σωστά: τα όρια της όποιας μετάβασης από το αληθοφανές στο αφαιρετικό.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΟ Γιάννης Σπυρόπουλος σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (1930-1936), με δασκάλους τους: Αργυρό Βικάτο και Θωμόπουλο. Συνέχισε σπουδές στο Παρίσι (στην Ecole de Beaux-Arts και σε ελεύθερα εργαστήρια). Το 1939 επιστρέφει στην Ελλάδα. Η αφετηρία του υπήρξε νατουραλιστική. Στα πορτρέτα, τις νεκρές φύσεις και τα τοπία που φιλοτέχνησε στη δεκαετία μετά τις σπουδές του (περίοδος της \"γκρίζας πινελιάς\", περίοδος της \"κάθετης πινελιάς\", κ.λπ.), η αφομοιωμένη επίδραση του Σεζάν είναι εμφανής. Γύρω στα 1950 και μέχρι το 1955 επιμένει στο ελληνικό τοπίο, το οποίο, όμως ως προς την αληθοφανή του αναπαράσταση, \"διαβάζει\" με μια συνειδητώς \"απλουστευτική\" ματιά. Από εδώ και μετά ο Σπυρόπουλος εξελίσσεται προς την αφαίρεση. Καταργεί τη συμβατική προοπτική, ελαχιστοποιεί τον ορίζοντα, \"βλέπει\" τα πράγματα από απόσταση που δικαιολογεί την κάποια αφαιρετικότητα στην απόδοση των θεμάτων.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΠρος το τέλος της δεκαετίας του πενήντα, ο καλλιτέχνης βαθμιαία αδιαφορεί για τις σαφείς αναφορές στο πραγματικό και αντιθέτως, προσδίδει όλο και μεγαλύτερη αυτονομία στις χρωματικές του επιφάνειες. Στο στάδιο αυτό, η χειρονομία της πινελιάς του αποκτά εμφανή ένταση και γίνεται καθοριστικό πλαστικό στοιχείο του πίνακα.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΤο 1960 βραβεύεται στην Μπιενάλε της Βενετίας, γεγονός που τον καταξιώνει διεθνώς και του επιτρέπει να ερευνήσει με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση τις προοπτικές της ανεικονικής αναπαράστασης. Από την εποχή αυτή και μετά, ο Σπυρόπουλος με πραγματικό πάθος δημιουργεί τη ζωγραφική με την οποία κατοχυρώνεται δια παντός στη συνείδηση της εικαστικής κοινότητας ως ο κατεξοχήν αφαιρετικός Έλληνας ζωγράφος.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΔημιουργεί έργα που διαβάζονται όχι ως άμεσες αναπαραστάσεις του πραγματικού, αλλά ως αναπαραστάσεις της εικαστικής δημιουργίας, ως μνήμες ή συνειδήσεις μιας ιδέας, μιας ενόρασης, μιας ανάφλεξης του νου...\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΆρης Μαραγκόπουλος","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b115059.jpg","isbn":"960-442-719-9","isbn13":"978-960-442-719-2","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":140,"publication_year":2006,"publication_place":"Αθήνα","price":"6.0","price_updated_at":"2007-01-04","cover_type":"Σκληρό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":17,"extra":null,"biblionet_id":115059,"url":"https://bibliography.gr/books/giannhs-spyropoulos.json"}]