[{"id":112163,"title":"Αλέκος Κοντόπουλος","subtitle":null,"description":"Ο Αλέκος Κοντόπουλος (1904-1975) φοίτησε στη Σχολή Καλών Τεχνών μεταξύ των ετών 1923-1929, με δασκάλους τον Ιακωβίδη, τον Λύτρα και άλλους ακαδημαϊκούς καλλιτέχνες της περιόδου εκείνης. Συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι, σχεδόν για δέκα χρόνια. Ωστόσο, σε όλο αυτό το διάστημα το αναπαραστατικό του έργο δεν πρόδιδε τον αφαιρετικό ζωγράφο στον οποίο θα εξελισσόταν στη συνέχεια (ιδιαίτερα μετά το 1949). Στη δεκαετία του '50 ο Αλέκος Κοντόπουλος στρέφεται στον αφηρημένο εξπρεσιονισμό και πρωτοστατεί στη διάδοση της αφηρημένης τέχνης στην Ελλάδα.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΟ Αλέκος Κοντόπουλος υπήρξε μια ιδιότυπη, σχεδόν αρχαϊκή μορφή του ελληνικού μοντερνισμού. Άνθρωπος με ευρεία παιδεία και κοινωνικά ιδεώδη πάσχιζε επιμόνως να δώσει στο έργο του ένα συμβολικό η αλληγορικό περιεχόμενο. Η αφαιρετικότητά του υπήρξε περισσότερο μια οργανωμένη ελευθερία στο χρώμα και στο σχέδιο παρά μια καθαρή αφαίρεση των στοιχείων του πραγματικού. Με γεωμετρική ορθολογικότητα, ο Κοντόπουλος \"τακτοποιεί\" στον πίνακά του ετερόκλητα στοιχεία, υπολογίζοντας στη συμβολική σημασία των επιμέρους πλαστικών στοιχείων και στο συνολικά ανθρωπιστικό μήνυμα της εικόνας του. Διάφορες αποσπασματικές μορφές, όπως πόρτες, σκάλες, φώτα, κίονες, στοιχεία της σύγχρονης πόλης, αινιγματικές φιγούρες, διασπείρονται μαζικά στον πίνακά του, που στο τέλος αποκτά τη μορφή ενός απορρυθμισμένου χάρτη της σύγχρονης ζωής.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΔεν είναι τυχαίο ότι για μεγάλο χρονικό διάστημα ο Κοντόπουλος παρέμεινε πιστός στον ρεαλισμό, όπως δεν είναι τυχαίο και το γεγονός ότι ακόμη και μετά τον προσανατολισμό του στην αφαιρετικότητα, κάποιες φορές επανήλθε στην αναπαραστατικότητα προκειμένου να εκφράσει συγκεκριμένες απαιτήσεις του εικαστικού οράματός του ή και κάποιες παραγγελίες (όπως εκείνη για το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο).\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΓύρω στο 1960, χρονιά της επιτυχούς συμμετοχής του στη Μπιενάλε της Βενετίας, το έργο του αποκρυσταλλώνεται σε μια ζωγραφική σύνθεση όπου κυριαρχεί απολύτως το χρώμα απλωμένο σε μεγάλες επιφάνειες: τα γαιώδη, τα δυνατά κόκκινα, τα θαμπά πράσινα, οι ώχρες, τα γκρίζα (σε πολλαπλές διαβαθμίσεις) και οι κηλίδες του λευκού και του μαύρου οργανώνουν τις μεγάλες συνθέσεις του σε μια αρμονία που χαρακτηρίζει η απόλυτη αφαίρεση, δίχως καμία υποχώρηση στην εύκολη αλληγορία. Αυτή, κατά γενική ομολογία, υπήρξε η πιο ολοκληρωμένη εικαστικά περίοδος του έργου του.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΆρης Μαραγκόπουλος","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b114746.jpg","isbn":"960-442-718-0","isbn13":"978-960-442-718-5","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":143,"publication_year":2006,"publication_place":"Αθήνα","price":"6.0","price_updated_at":"2006-12-15","cover_type":"Σκληρό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":17,"extra":null,"biblionet_id":114746,"url":"https://bibliography.gr/books/alekos-kontopoulos.json"},{"id":112475,"title":"Περικλής Πανταζής","subtitle":null,"description":"Ο Περικλής Πανταζής (1849-1884), περισσότερο γνωστός εκτός Ελλάδος (κυρίως στο Βέλγιο) παρά στην ίδια του την πατρίδα, υπήρξε ένας από τους πρώτους Έλληνες ζωγράφους που ανδρώθηκε καλλιτεχνικά στο περιβάλλον του γαλλικού ιμπρεσιονισμού, και μάλιστα την εποχή που αυτό το κίνημα βρισκόταν στο απόγειό του.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΣπούδασε ζωγραφική στο Σχολείο των Τεχνών, με δάσκαλο τον Νικηφόρο Λύτρα. Για ένα χρόνο συνέχισε τις σπουδές του στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου, αλλά, απογοητευμένος από τον συντηρητισμό της Ακαδημίας, έφυγε για τη Μασσαλία και το Παρίσι. Στο Παρίσι μυθολογείται ότι μαθήτευσε κοντά στον Γκουστάβ Κουρμπέ και τον Αντουάν Σιντρέιγ, αλλά δεν είναι αλήθεια. Ωστόσο, αυτή η φήμη αντανακλά το αληθές γεγονός ότι γνώρισε από κοντά το έργο των συγχρόνων του Ευγένιου Μπουντέν, του Ολλανδού Γιόχαν Μπάρτχολντ Ζόνκιντ και των ιμπρεσιονιστών Μανέ, Ντεγκά και Πισαρό, και οπωσδήποτε το έργο των Κουρμπέ και Σιντρέιγ.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΤο 1873, πιθανότατα συστημένος από τον σπουδαίο Μανέ, ο Πανταζής εγκαθίσταται στις Βρυξέλλες. Στη βελγική πρωτεύουσα παρέμεινε ύστερα από πρόσκληση του πλούσιου Έλληνα εμπόρου Ιωάννη Οικονόμου, ο οποίος στη συνέχεια παρήγγειλε πολλά έργα στον ζωγράφο. Στο Βέλγιο, ο Πανταζής έγινε μέλος ενός αντιακαδημαϊκού καλλιτεχνικού ομίλου και συνδέθηκε φιλικά με τον ζωγράφο Γκιγιώμ Φόγκελς και τον γλύπτη Ωγκύστ Φιλιπέτ. Το 1878 εκπροσώπησε με έργα του την Ελλάδα στη Διεθνή Έκθεση του Παρισιού και έλαβε εξαιρετικές κριτικές.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΔυστυχώς, αυτός ο άξιος και ανήσυχος καλλιτέχνης υπέφερε για πολλά χρόνια από φυματίωση και απεβίωσε πριν καλά καλά κλείσει τα 35 του χρόνια.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΟ Περικλής Πανταζής πρόλαβε, ωστόσο, στη σύντομη ζωή του να δημιουργήσει ένα αξιόλογο έργο που συνδυάζει πειστικά τον ρωμαλέο ρεαλισμό του Κουρμπέ, τη χρωματική τόλμη του Μανέ και την ιμπρεσιονιστική ελευθερία στην απόδοση του φωτός.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΆρης Μαραγκόπουλος","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b115060.jpg","isbn":"960-442-720-2","isbn13":"978-960-442-720-8","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":138,"publication_year":2006,"publication_place":"Αθήνα","price":"6.0","price_updated_at":"2007-01-04","cover_type":"Σκληρό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":17,"extra":null,"biblionet_id":115060,"url":"https://bibliography.gr/books/periklhs-pantazhs.json"}]