[{"id":163981,"title":"Ο Αλέξης Ακριθάκης και ο γραφισμός","subtitle":null,"description":"Ο γραφισμός είναι γραφή; Ο γραφισμός υπήρξε επικοινωνία; Το βέβαιο είναι ότι έχουμε γραφισμό μόνο όταν έχουμε γραφή. Η χειρονομία του συνδέεται με την περιπέτεια της γραφής. Οι πρώιμες απεικονίσεις του γραφισμού παρουσίαζαν μια μορφή γραφής που αποτελούσε μια συμβολική μεταφορά και όχι αντιγραφή της πραγματικότητας. Αντίθετα, προϋπόθετε την ύπαρξη της γραφής. Από την άλλη πλευρά ο γραφισμός δεν αποτελούσε μια φωτογραφική αναπαράσταση της πραγματι-κότητας, αλλά μόνο μια αφαίρεση από αυτήν που ήταν προ-σανατολισμένη σε θρησκευτικά και λατρευτικά ζητήματα.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΟ γραφισμός ξεκινά από το γράμμα, αλλά δεν εγκλωβίζεται μέσα σ' αυτό. Τον συνδέουμε με τη ζωγραφική, αλλά τότε θα έπρεπε να ξεχάσουμε ότι λειτουργεί ως γραφή. Τελικά ο γραφισμός υφίσταται ανάμεσα στο γράμμα και την εικόνα. Δημιουργεί μια τέχνη της μετάβασης.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b167013.jpg","isbn":"978-960-99335-3-7","isbn13":"978-960-99335-3-7","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":117,"publication_year":2011,"publication_place":"Αθήνα","price":"16.0","price_updated_at":"2012-06-21","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2701,"extra":null,"biblionet_id":167013,"url":"https://bibliography.gr/books/o-alekshs-akrithakhs-kai-grafismos.json"},{"id":175142,"title":"Περί ρεαλισμού","subtitle":"Με αφορμή τη ζωγραφική του Γιάννη Βαλαβανίδη","description":"Οι \"Νέοι Έλληνες Ρεαλιστές\" (1971-1973), -μέλος της ομάδας αυτής υπήρξε ο Γιάννης Βαλαβανίδης- ανανεώνουν το εικαστικό τοπίο της δεκαετίας του εξήντα. Επιδιώκουν να αποδεσμευθούν από το αξίωμα της ελληνικότητας που χαρακτήριζε, για δεκαετίες, την ελληνική τέχνη. Ανανεώνουν τη μορφή, χωρίς, όμως, να οδηγηθούν στην αφαίρεση. Δημιουργούν κάποιους άλλους όρους για να γίνει κατανοητό το εικαστικό έργο. Οι \"νέοι ρεαλιστές\" δημιουργούνται το 1971 και αποτελούν μια παρέα' συζητούν, δημοσιεύουν κείμενα, όπως τα τρία μανιφέστα για τον κοινωνικό ρόλο της τέχνης, στο Χρονικό του Μπαχαριάν το 1972. Τον ίδιο χρόνο ο Γιοχάνες Βάισερτ, πολιτιστικός ακόλουθος της Γερμανικής πρεσβείας, προσκαλεί την ομάδα να εκθέσει στο Ινστιτούτο Γκαίτε στην Αθήνα. Αυτός είναι, άλλωστε, που τους δίνει το όνομα \"νέοι ρεαλιστές\". Η ομάδα αυτή (Βαλαβανίδης-Δίγκα-Κατζουράκης-Μπότσογλου-Ψυχοπαίδης) τον επόμενο χρόνο, στα 1973, παρουσιάζεται στην γκαλερί Κοχλίας, στη Θεσσαλονίκη και το 1974 διαλύεται.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΟ νέος ρεαλισμός της δεκαετίας του εξήντα -όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε όλη την Ευρώπη- απαντά σε συγκεκριμένα κοινωνικά φαινόμενα. Στη χώρα μας, η κριτική του επικεντρώνεται στο \"αμερικάνικο όνειρο\" που κάνει την εμφάνισή του στις αρχές της δεκαετίας του εβδομήντα, καθώς και τον καταναλωτισμό, τις επιφανειακές και επιπόλαιες \"ιλουστρασιόν\" συμπεριφορές ή τον ατομικισμό που τον συνόδευαν. Οι \"Νέοι Έλληνες Ρεαλιστές\" υιοθετούν μία ενεργή κριτική στάση -από την πλευρά της αριστεράςαπέναντι στα κοινωνικά και πολιτικά γεγονότα αυτής της εποχής. [...]","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b178246.jpg","isbn":null,"isbn13":null,"ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":21,"publication_year":2011,"publication_place":"Αθήνα","price":null,"price_updated_at":null,"cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":3228,"extra":null,"biblionet_id":178246,"url":"https://bibliography.gr/books/peri-realismou.json"}]