[{"id":181498,"title":"Οι αποστάται","subtitle":null,"description":"Γράφει ο Γιώργος Κατηφόρης προλογίζοντας κυρίως, τους \"Αποστάτες\", εµµέσως δε και το \"Κλεινόν Άστυ\", τα δύο σατιρικά µυθιστορήµατα του Πάρι Τακόπουλου, για το πόσο ξαφνιάστηκε όταν διάβασε το κείµενο των Αποστατών, ένα κείµενο \"αληθινό σοκ\" για κείνον. \"Πρώτη φορά\" λέει \"συναντούσα συγγραφέα να γράφει για τη γερµανική Κατοχή και την Αντίσταση - µια περίοδο που είχε σφραγίσει τη συνείδηση όλων µας, είτε στη Δεξιά ανήκαµε είτε στην Αριστερά, έτσι ώστε να την αναλογιζόµαστε µόνον µε όρους \"µεγαλείου\", \"τραγωδίας\", \"ηρωισµού\", \"θυσίας\" - σαν να ήταν απλά µια αδέξια φάρσα παιγµένη, κατά την έκφραση του Μάκβεθ, από κάποιους κλάουν που αγχωµένοι παραπατούν την λίγη τους ώρα πάνω στη σκηνή και µετά εξαφανίζονται για να µην ακουστούν ποτέ πια. Πως είχε την τόλµη!\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΚαι όµως, την είχε και τη χρησιµοποίησε πολύ αποτελεσµατικά. \"Οι Αποστάται\" είναι ένα µοναδικό βιβλίο. Εκεί που το \"Κλεινόν Άστυ\" ασχολείται µε τη µεταπολεµική εµφυλιοπολεµική µας σύγκρουση, οι \"Αποστάται\" αναλύουν τα όσα προηγήθηκαν επί Κατοχής και µας οδήγησαν, αντί για την εθνική ενότητα, στον εθνικό διχασµό. Η επισήµανση αυτής της αντινοµίας εξαπολύει όλη τη σατιρική δύναµη του Τακόπουλου που µεταφέρει το κατοχικό µας δράµα στην τόσο δύσκολη φιλολογικά φόρµα: την εξιστόρηση της εφηβικής εµπειρίας µιας τάξης ενός Γυµνασίου. Από τις περιορισµένες γνώσεις µου της νεώτερης ευρωπαϊκής λογοτεχνίας µόνον στον Evelyn Waugh (Decline and Fall) θυµάµαι παρόµοιο εγχείρηµα. \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΣτους Αποστάτας ο Τακόπουλος µας διηγείται τις περιπέτειες των µαθητών µιας τάξης ενός προνοµιούχου ιδιωτικού σχολείου στην Αθήνα όπου οι µαθητές, προστατευµένοι από τις στερήσεις των κοινών ανθρώπων εκείνης της εποχής - πείνα, κοινωνική αποδιοργάνωση, οικογενειακή διάλυση, ανεργία, τροµοκρατία - έχουν την πολυτέλεια να περνούν τον καιρό τους µε διάφορα \"παίγνια\", σεξουαλικά παίγνια φυσικά, αλλά και πολεµικά παίγνια, αντιστασιακά παίγνια, κοµµουνιστο-αντι-κοµµουνιστικά παίγνια. Αναπόφευκτα µπλέκουν στο τέλος κ' εκείνοι στο γενικότερο παιχνίδι που οι µεγαλύτεροί τους στα χρόνια, επιδίδονται µε τόση φονική µανία, και έτσι, αναπόφευκτα, τα αποτελέσµατα για µερικούς είναι τραγικά\".\u003cbr\u003e. . . . . . . . . . . . . . . . .","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b184625.jpg","isbn":"978-960-9568-13-5","isbn13":"978-960-9568-13-5","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":144,"publication_year":2012,"publication_place":"Αθήνα","price":"10.0","price_updated_at":"2012-11-29","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":3069,"extra":null,"biblionet_id":184625,"url":"https://bibliography.gr/books/oi-apostatai.json"},{"id":181497,"title":"Κλεινόν άστυ","subtitle":null,"description":"Σχεδόν ανέτοιµος από καιρό άρχισα να στέλνω από το Λονδίνο, το εµφύλιον έτος 1949, κριτικές και αντικριτικές - αν και τότε δεν γνώριζα αυτή τη λέξη - ανταποκρίσεις επί παντός ''ανεπαισθήτως'', καλλιτεχνικού επιστητού, εις την \"Ελληνική Δηµιουργία\" του Σπύρου Μελά. Το γεγονός αυτό είχε συγκινήσει τότε, πλην του πανελληνίου δι εµέ ολιγοµελούς πλήθους των συγγενών µου, και τον αειθαλέστατο Εµµανουήλ Μεγαλοοικονόµο, τον φωτογράφο και κινηµατογραφιστή πάσης νεοελληνικής καταστροφής αλλά και παντός επίσης επικού θριάµβου της από τότε εν κρυπτώ, Χρυσαυγικίζουσας φυλής µας. (Ιδέ και \"Αυγοίκος του Θεού\", εις την δευτέραν παρουσίαν της Απορίας προς τα Έθνη, την άρτι παρουσιασθείσαν υπό του εκδοτικού οίκου Καλλιγράφου, ενσωµατωµένη µετά του πρώτου τόµου της Κενής Διαθήκης. Αλλά και εις το υπό του Π.Διαµαντούρου συνταχθέν λεξικόν της ιστορίας των Διαµαντουρέων, όπου η λέξη \"αυγίκος\" εµπεριέχει ως επίθετον, µιάν λίαν κολακευτικήν ονοµαστικήν ιδιότητα, διά πάντα αυτοκαυχώµενον Έλληνα.\u003cbr\u003eΚαι ενώ η φιλία µου µε τον Μανώλη Μεγαλοοικονόµου, (στο πατάρι του καταστήµατος του οποίου, εφιλοξενούµεθα επί πολλά έτη ο πατέρας µου κ' εγώ) εκραταιούτο, δια να είµαι δίκαιος και απέναντι του εαυτού µου, πρέπει να οµολογήσω ότι οφείλω κ' εγώ πολλά, αν όχι σ' αυτά τα ίδια τα υπό δοκιµήν, τα µη και τόσο καλογραµµένα κείµενά µου, τουλάχιστον εις την επιλογή των θεµάτων τους, τα οποία τόσιν απόλαυσιν µου προσέφερον.\u003cbr\u003e. . . . . . . . . . . . . . . . .\u003cbr\u003eΠάντως πρέπει να σας εξοµολογηθώ πως καλύτερος και από µένα αναγνώστης παρέµεινε και παραµένει ο Μποστ. Γιατί το Κλεινόν Άστυ, µου τον χάρισε ως έναν απ' τους καλύτερούς µου φίλους. Αφού διάβασε απνευστί µια νύχτα το βιβλίο µου, ξυπνώντας δυό τρεις φορές την γυναίκα του, για να της διαβάσει µερικά αποσπάσµατα, µου έστειλε µια επιστολή ζητώντας να µε γνωρίσει το συντοµότερο δυνατόν. Την εποµένη πήγαµε µε το deux chevaux του σε µια µικρή ταβέρνα και έκτοτε, έως την προτελευταία µέρα της ζωής του, µείναµε φίλοι και οι φανατικότεροι αναγνώστες της δουλειάς µας ο ένας του άλλου και ο καθένας, των δικών του βιβλίων.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b184624.jpg","isbn":"978-960-9568-14-2","isbn13":"978-960-9568-14-2","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":184,"publication_year":2012,"publication_place":"Αθήνα","price":"10.0","price_updated_at":"2012-11-29","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":3069,"extra":null,"biblionet_id":184624,"url":"https://bibliography.gr/books/kleinon-asty.json"}]