[{"id":126657,"title":"Γιάννης Γαΐτης","subtitle":"Ένας ανατρεπτικός οραματιστής","description":"Η έκθεση της Δημοτικής Πινακοθήκης Χανίων σκιαγραφεί σχεδόν βήμα-βήμα την ρευστή και πληθωρική πορεία του Γιάννη Γαΐτη προς το αντιπροσωπευτικό ύφος του, ένα ύφος που συνυφαίνει τη γεωμετρική γραφή με την παραστατική εικόνα και το οποίο έχει πλέον γίνει άμεσα αναγνωρίσιμο και από το ευρύ κοινό.\u003cbr\u003eΓεννημένος το 1923, τη χρονιά της υπογραφής της Συνθήκης της Λοζάννης με την οποία επισημοποιήθηκε το τέλος της Μεγάλης Ιδέας και σηματοδοτήθηκε η αρχή του Μεσοπολέμου, ο Γαΐτης υπήρξε αριστερός, ένα παιδί της κατοχής, των Δεκεμβριανών και του ελληνικού εμφυλίου πολέμου.\u003cbr\u003eΑπό την αρχή της σταδιοδρομίας του, και εν μέσω όλων αυτών των πολιτικών αναταραχών, ο Γαΐτης ζωγράφιζε ασταμάτητα και με πάθος. Η πρώτη ατομική του έκθεση έγινε το 1944 στο σπίτι του, μια μονοκατοικία της οδού Μαυρομματαίων, για να ακολουθήσουν και άλλες εμφανίσεις στον λογοτεχνικό όμιλο Παρνασσός το 1945, το 1946 και το1947. Στην τελευταία αυτή έκθεση, την οποία προλόγιζε ο Νεοκλής Κουτούζης, ο Γαΐτης είχε παρουσιάσει έργα με σαφείς επιρροές από τον κυβισμό και τον βιομορφικό υπερρεαλισμό.\u003cbr\u003eΤα εκθέματα -όπως αντίστοιχα η \"Φιγούρα\" του 1947 που παρουσιάζεται στην τρέχουσα έκθεση πρόδιδαν τις ανησυχίες του νεαρού καλλιτέχνη για ο μοντερνισμό και την παγκόσμια καλλιτεχνική σκηνή. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι άρχισε να υπογράφει τους πίνακές του με λατινικούς χαρακτήρες από το 1949, μια πενταετία δηλαδή πριν φύγει για το εξωτερικό, πράξη που μάλλον υποδηλώνει τη μεθοδικότητα με την οποία προετοίμαζε το έδαφος για να κάνει το όραμα μιας διεθνούς σταδιοδρομίας απτή πραγματικότητα. [...]\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΜπία Παπαδοπούλου\u003cbr\u003eΙστορικός Τέχνης\u003cbr\u003eΜέλος της A.I.C.A.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b129273.jpg","isbn":"978-960-88093-8-3","isbn13":"978-960-88093-8-3","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":95,"publication_year":2007,"publication_place":"Χανιά","price":"25.0","price_updated_at":"2008-03-21","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":1985,"extra":null,"biblionet_id":129273,"url":"https://bibliography.gr/books/giannhs-gaiths-58bae5ee-4a0b-47c9-9539-148fa2bac2e3.json"},{"id":141903,"title":"Πέρα από το πραγματικό","subtitle":"Απόηχοι του σουρεαλισμού στην Ελλάδα","description":"Η έκθεση \"Πέρα από το πραγματικό\" εξετάζει τις επιρροές του σουρεαλιστικού κινήματος στην ελληνική καλλιτεχνική σκηνή. Αφετηρία της έκθεσης αποτελεί το έργο του Νίκου Εγγονόπουλου (1907-1985) με τίτλο \"Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός\" του 1936. Από τα πρώτα σουρεαλιστικά πειράματα του καλλιτέχνη, συμπεριλήφθηκε στην Μπιενάλε Βενετίας το 1954 που ήταν αφιερωμένη στον σουρεαλισμό.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΟ Εγγονόπουλος, ζωγράφος και ποιητής, εμπλούτισε τους σουρεαλιστικούς πίνακές του με αναφορές στον πολιτισμό και την ιστορία της Ελλάδας. Καταργώντας τη λογική, άντλησε εικόνες από το υποσυνείδητο, δημιουργώντας παραστατικές ιστορίες του παραλόγου που συνυφαίνουν την αρχαιότητα με το Βυζάντιο, την περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης και την σύγχρονη εποχή.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΟ Αntoine Mayo (1905-1990), Έλληνας της διασποράς, γεννημένος στην Αίγυπτο, ήταν στο Παρίσι τη δεκαετία του '20, όταν άνθιζε ο σουρεαλισμός. Εκεί συνάντησε πολλούς σουρεαλιστές ζωγράφους και ποιητές, αλλά δεν εντάχθηκε ποτέ στην πρωτότυπη ομάδα τους. Το 1929, εξέθεσε στην Παρισινή \"Galerie des Quatre Chemins\" με τον Giorgio de Chirico, ιδρυτή της \"Μεταφυσικής Σχολής Ζωγραφικής\" που αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για πολλούς σουρεαλιστές. O Mayo ήταν άγνωστος στην Ελλάδα πριν το 1983, χρονιά που παρουσίασε πίνακές του για πρώτη φορά στην Αθήνα. Ο Εγγονόπουλος αντιμετώπισε μόνος του την καχυποψία που ένοιωθαν πολλοί Έλληνες ως προς την αυτόματη σουρεαλιστική μέθοδο του Andre Breton και των παράξενων εικόνων, απόρροια της τυχαίας αυτής διαδικασίας.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΣτα τέλη του '60 με αρχές του '70 μια νέα γενιά καλλιτεχνών εμφανίστηκε η οποία επιχειρούσε να συλλάβει στη ζωγραφική έναν κόσμο πέρα από το πραγματικό. Πιθανόν ως αντίδραση στο δικτατορικό καθεστώς που κυβέρνησε την Ελλάδα από το 1967 έως το 1974. Ο Δημήτρης Γέρος, ο Άλκης Γκίνης, ο Γιώργος Δέρπαπας, ο Αλέξανδρος Ίσαρης, ο Σαράντης Καραβούζης και ο Θόδωρος Πανταλέων δεν αποτελούν ομάδα. Είναι ανεξάρτητοι καλλιτέχνες που εσκεμμένα διανθίζουν τους πίνακές τους με μια ονειρική ατμόσφαιρα, παραπέμποντας στην τέχνη των σουρεαλιστών. Οι αναφορές στην Ελλάδα είναι συστηματικές, προσθέτοντας μια προσωπική νότα στα έργα τους.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΟ Θεόφιλος Κατσιπάνος, ο Βενιαμίν της έκθεσης, δημιουργεί εικόνες που ταράζουν τον θεατή. Εμπνευσμένοι από τους παραλογισμούς του πραγματικού κόσμου, οι πίνακές του αποκαλύπτουν ότι η έμφαση των σουρεαλιστών στην απόλυτη απελευθέρωση της φαντασίας αποτελεί ακόμα βασικό ζητούμενο της τέχνης.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b144607.jpg","isbn":"978-960-98489-2-3","isbn13":"978-960-98489-2-3","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":118,"publication_year":2009,"publication_place":"Χανιά","price":"25.0","price_updated_at":"2009-07-08","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":1985,"extra":null,"biblionet_id":144607,"url":"https://bibliography.gr/books/pera-apo-to-pragmatiko.json"}]