[{"id":117749,"title":"Η εμπράγματη φαντασία","subtitle":"Μια πολύπλευρη συνεύρεση","description":"Ένα βιβλίο, για να είναι κανονικό βιβλίο, πρέπει να αρχίζει από το μηδέν και να καταλήγει στο μηδέν: έτσι γίνεται ολοκληρωμένο και αυτοτελές εφόσον δεν αφήνει δικό του τίποτε πίσω και τίποτε εμπρός. \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eAυτό εδώ το βιβλίο δεν είναι ένα βιβλίο κανονικό: δεν αρχίζει από το μηδέν, αρχίζει από το πολυάριθμο, καταλήγει όμως σε ένα άλλου είδους μηδέν, αρχίζει κλειστό και τελειώνει ανοιχτό, αρχίζει πλήρες και καταλήγει άδειο: αυτό το ανοιχτό και άδειο είναι το δικό του μηδέν, κι αυτό το μηδέν είναι η πραγματική αρχή του. \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eTο βιβλίο αυτό αρχίζει εκεί όπου τελειώνει. Στο τέλος του είναι η αρχή του, όχι όμως μία αρχή που προϋπήρξε, δεν έχουμε δηλαδή μία επάνοδο στην αρχή ή μία επανάληψη αρχής, αλλά μία νέα, ανέκδοτη αρχή, μία αρχή προπαντός άγνωστη, μη προβλέψιμη και μη προδιαγεγραμμένη. \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eTο βιβλίο αυτό, λοιπόν, διαβάζεται προκειμένου να αρχίσει να διαβάζεται αφού ήδη έχει διαβαστεί, έτσι, ο αναγνώστης αφήνει πίσω του ό,τι τον έκανε να πιστέψει, ως την ύστατη σελίδα, πως ήταν αναγνώστης μιας γραφής την οποία του παρέδωσε ο συγγραφέας της για να αρχίσει την ανάγνωσή της και να την τελειώσει, κι αρχίζει την ανάγνωσή της αφού την έχει πια τελειώσει. \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eEπομένως, η πραγματική ανάγνωση αυτού του βιβλίου, όπως κι η πραγματική γραφή του, ξεκινάει εκεί όπου ο συγγραφέας έχει γράψει ό,τι έχει γράψει, κι όπου ο αναγνώστης δεν έχει πια τίποτε άλλο να διαβάσει, κι αφήνονται ο πρώτος στο άγραφο κι ο δεύτερος στο ανάγνωστο. \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΈτσι μόνο βρίσκει αυτό το βιβλίο την ολοκλήρωση και την αυτοτέλειά του. \u003cbr\u003e","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b120342.jpg","isbn":"978-960-518-287-8","isbn13":"978-960-518-287-8","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":428,"publication_year":2007,"publication_place":"Αθήνα","price":"25.0","price_updated_at":"2013-03-22","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":136,"extra":null,"biblionet_id":120342,"url":"https://bibliography.gr/books/h-empragmath-fantasia.json"},{"id":188129,"title":"Το απρόσβατο","subtitle":null,"description":"\"Το απρόσβατο\", δοκιμιακό κείμενο του Δημήτρη Δημητριάδη γραμμένο το 2011, αποτελεί αφετηρία διερώτησης για την έως τώρα ανείπωτη, άθικτη, και κατά τούτο απρόσβατη, περιοχή του ανθρώπου. Η αντιμετώπιση της φύσης του ανθρώπου στην ολότητά της, τίθεται από τον Δημητριάδη ως προϋπόθεση για τη διερεύνηση των ζητημάτων που έθεσε ο Αλαίν Ρομπ-Γκριγιέ στο δοκίμιό του \"Φύση, ανθρωπισμός, τραγωδία\" πριν από πενήντα πέντε χρόνια, στο πλαίσιο της εποχής του και των συγκυριών της.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΜια κίνηση συνεχούς αντίδρασης και αναψηλάφησης σε ό,τι λέγεται στο \"Απρόσβατο\", μια διάθεση ανασκαφής των εσκαμμένων εκ μέρους του ίδιου του συγγραφέα και του συνομιλητή του Θανάση Αποστόλου, γέννησε την αλληλογραφία που -στην παρούσα έκδοση- συμπληρώνει και επεκτείνει το δοκίμιο. Συναλλαγή και ανταλλαγή που ανατροφοδότησε τους επιστολογράφους, πολλαπλασιάζοντας έτσι τις ερωτήσεις, τις αμφιβολίες, και διευκρινίζοντας τα ζητήματα που πραγματεύεται στο δοκίμιό του ο Δημήτρης Δημητριάδης.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΟ έτερος επιστολογράφος αφιερώνει αυτή την αλληλογραφία σε \"Εκείνη που ανοίγοντας διόδους με έθεσε στην περιοχή του απρόσβατου\".","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b191282.jpg","isbn":"978-960-99385-7-0","isbn13":"978-960-99385-7-0","ismn":null,"issn":null,"series":{"id":9645,"name":"Παράλληλες Αναγνώσεις","books_count":5,"tsearch_vector":"'anagnoseis' 'anagnvseis' 'anagnwseis' 'parallhles' 'paralliles'","created_at":"2017-04-13T02:19:45.518+03:00","updated_at":"2017-04-13T02:19:45.518+03:00"},"pages":168,"publication_year":2013,"publication_place":"Αθήνα","price":"11.0","price_updated_at":"2013-10-21","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2742,"extra":null,"biblionet_id":191282,"url":"https://bibliography.gr/books/to-aprosbato.json"},{"id":243951,"title":"Εμείς και οι Έλληνες","subtitle":null,"description":"Παραλλάσοντάς τον, δανείζομαι τον τίτλο από το κείμενο του Ph. Lacoue-Labarthe \"Ο Χέλντερλιν και οι Έλληνες\", ένα κείμενο που, με την συγγενική του θεματογραφία, διατρέχει υπόγεια το δικό μου, όπως το διατρέχει και το κείμενο του Dominique Grandmont \"Η Ελλάδα του Καβάφη\", το οποίο υπήρξε καθοριστικής σημασίας για την οργάνωση και διατύπωση των παρακάτω σκέψεών μου. Από το κείμενο του Lacoue-Labarthe κρατώ επίσης την προμετωπίδα του Heiner Muller στην οποία θα επανέλθω αργότερα. Ο κληρονόμος αναλογίζεται την κληρονομιά του από την στιγμή που απειλείται με την απώλειά της. Ο κίνδυνος να την χάσει ή να αποδειχθεί ότι δεν του ανήκει, κινητοποιεί τον μηχανισμό της ιδιοποίησης μέσα του. Ό,τι θεωρείται δεδομένο και εξασφαλισμένο αποκλείει την στοχαστική αναφορά σε αυτό. Ξεκινώντας από αυτήν την παρακινδυνευμένη διαπίστωση, δίνεται η ευκαιρία να προσφύγουμε από την περιφέρεια στο κέντρο, από την περίμετρο στην καρδιά του προβλήματος, από τον εφησυχασμό στην ανησυχία. Να τολμήσουμε, όχι χωρίς συνέπειες, την ακρότητα. την θανάσιμη έξοδο. Έτσι, λοιπόν, η παραπάνω διαπίστωση μας εισάγει κατευθείαν στην ζώνη του κινδύνου. Περνούμε, σχεδόν συνειρμικά, στην ετερότητα. Η ετερότητα είναι, στην προκειμένη περίπτωση, η Ελλάδα. Η Ελλάδα αποκλείει την ταύτιση μαζί της. Αποκλείει την ταυτότητα. Και όλα τα παράγωγά της. την οικειότητα, την συγγένεια, την κατοχή, την ασφάλεια. Εμείς, κάτοικοι αυτής της γεωγραφικής περιοχής, μόνον ως ξένοι δικαιούμαστε να αντιμετωπίζουμε τους Έλληνες. Να τους αντιμετωπίζουμε ως ξένους. Εμείς ως μη Έλληνες. Ως μη Έλληνες εμείς τι είμαστε; Κάτοικοι μιας γεωγραφικής περιοχής που κατοικήθηκε από ανθρώπους που προσπάθησαν να γίνουν κάτι. Η προσπάθεια αυτή και οι καρποί της τους έκαναν Έλληνες. Εμείς δεν καταβάλλουμε καμία παρόμοια προσπάθεια. Επειδή πιστεύουμε ότι είμαστε Έλληνες. Δεν είμαστε Έλληνες. το δεδομένο και το εξασφαλισμένο αποκλείουν την προσπάθεια. Ο αποκλεισμός της προσπάθειας μας αποκλείει από το να γίνουμε Έλληνες. Όσο δεν προσπαθούμε να γίνουμε Έλληνες, ούτε είμαστε ούτε θα γίνουμε ποτέ Έλληνες. Να ένας πολύ σοβαρός λόγος για να μην επιστραφούν ποτέ τα Μάρμαρα του Παρθενώνα. Η μη επιστροφή τους θα πρέπει να συνιστά εθνικό στόχο διότι έτσι επιτυγχάνεται η ευεργετική ρήξη στην συνέχεια, η θραύση του κεκτημένου. Ο κληρονόμος διαπιστώνει ότι οφείλει να αγωνιστεί προκειμένου να του αναγνωριστεί το δικαίωμα κυριότητας πάνω στην θεωρούμενη ως δεδομένη και εξασφαλισμένη κληρονομιά του. [...]","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b245855.jpg","isbn":"978-960-9517-48-5","isbn13":"978-960-9517-48-5","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":32,"publication_year":2020,"publication_place":"Θεσσαλονίκη","price":"6.0","price_updated_at":"2020-03-11","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":1953,"extra":null,"biblionet_id":245855,"url":"https://bibliography.gr/books/emeis-kai-oi-ellhnes.json"},{"id":171725,"title":"Ο πόνος ως πόλη","subtitle":null,"description":"\"Ο πόνος είναι ιδιωτικό γεγονός δημόσιου διαμετρήματος.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΌταν ο πόνος αποκτήσει διάσταση πρωτεύοντος δημόσιου γεγονότος, με την έννοια της θεσμοθέτησής του ως παράγωγου συλλογικών συμπεριφορών, όταν ο πόνος αντικαταστήσει την πόλη και γίνει πόλη αυτός, όταν η πολιτική γίνει πονετική, όταν όλα θα κρίνονται με αφετηρία τη φύση και την ουσία του πόνου, όταν ο πόνος αποτελέσει το θεμέλιο κάθε ανθρώπινης συναναστροφής, τότε θ' αρχίσει η πραγματική και μόνη αληθινή απογείωση διότι θα έχει προηγηθεί η αληθινή προσγείωση· κι αυτή η απογείωση, χωρίς ποτέ να εγκαταλείπει τη γείωσή της, θα είναι πολύτροπη, αλλά με προεξάρχουσα την καλλιτεχνική έκφραση. Τότε η τέχνη δεν θα είναι παράλληλη ή δευτερεύουσα ως προς τη θέση της μέσα στην πόλη, αφού η πόλη που θα είναι πόνη, θα έχει αυτά τα δύο ως θεμελιώδεις άξονές της, τον πόνο και την τέχνη. [...]\"\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΟ Δημήτρης Δημητριάδης μιλάει για τον πόνο ως προεξάρχουσα ανθρώπινη έκφραση και για το πώς μπορεί να μεταβληθεί σε κινητήριο μοχλό αλλαγής της ανθρώπινης κατάστασης, σε μια ομιλία που έδωσε στις 16.4.2010 και δημοσιεύτηκε ολόκληρη στο τ. 92 του περιοδικού \"Εντευκτήριον\".","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b174809.jpg","isbn":"978-960-9517-14-0","isbn13":"978-960-9517-14-0","ismn":null,"issn":null,"series":{"id":10159,"name":"Vox Humana","books_count":9,"tsearch_vector":"'humana' 'vox'","created_at":"2017-04-13T02:25:45.515+03:00","updated_at":"2017-04-13T02:25:45.515+03:00"},"pages":30,"publication_year":2011,"publication_place":"Θεσσαλονίκη","price":"5.0","price_updated_at":"2012-01-13","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":1953,"extra":null,"biblionet_id":174809,"url":"https://bibliography.gr/books/o-ponos-ws-polh.json"}]