[{"id":164032,"title":"Λήθη","subtitle":"Πέντε θεατρικοί μονόλογοι","description":"Πέντε. Φωνές, σώματα, στόματα. Μιλούν. Πέντε φορές αρχίζουν και πέντε φορές τελειώνουν, και κάθε φορά είναι η πρώτη, και κάθε φορά είναι η τελευταία. Αρχίζουν για να μιλήσουν, και τελειώνουν για να μην ξαναμιλήσουν. Στο ενδιάμεσο μιλούν σαν να τους έχει δοθεί για τελευταία φορά ο λόγος. Η κάθε λέξη λέγεται με τρόπο τελεσίδικο, σαν να δίνεται για να μην ξαναδοθεί στον ομιλούντα· σαν ο ομιλών να γνωρίζει, και γνωρίζει, ότι, με κάθε λέξη που προφέρει, τελειώνει βαθμηδόν η δυνατότητά του να μιλήσει· γι' αυτό και κάθε λέξη λέγεται ως τελειωτική. Κατάσταση τελικού γεγονότος η κάθε φορά, με την ταπεινή καί βασιλεύουσα στάση που έχει κάθε τελικό γεγονός, όπου όλα κατατίθενται σαν να μην γινόταν να κατατεθούν παρά μόνον έτσι, σαν αυτός που μιλάει να μην είχε στην διάθεση του παρά μόνον αυτόν τον τρόπο τον οποίο χρησιμοποιεί ως έσχατη ευκαιρία. Πέντε φορές η φωνή, το σώμα, το στόμα, ξαναρχίζουν σαν να μην έχουν αρχίσει άλλη φορά, για να πουν κάτι που δεν έχουν ξαναπεί. Είναι ή ίδια φωνή κάθε φορά; Είναι το ίδιο σώμα; Το ίδιο στόμα; Είναι κάθε φωνή κάθε φορά. Κάθε φορά είναι το κάθε σώμα, το κάθε στόμα. Αυτός που μιλάει, είναι αυτός που μιλάει κάθε φορά. Κάθε φορά ο ίδιος, κάθε φορά ένας άλλος. Όποιος κι αν είναι, όποιος κι αν μιλάει, ποτέ άλλοτε δεν έχει μιλήσει έτσι, ποτέ άλλοτε δεν ήταν αυτός πού είναι τώρα πού μιλάει. Τώρα μιλάει για να ζήσει, τώρα μιλάει για να πεθάνει. Ούτε το ένα ούτε το άλλο επιτρέπουν διολισθήσεις έξω από την κρίσιμη περιοχή τους· ούτε το ένα ούτε το άλλο δέχονται παρασπονδίες μέσα στην περιοχή τους· καί το ένα καί το άλλο ζητούν απ' αυτόν πού μιλάει, να στέκεται στο ύψος της ζωής του καί του θανάτου του. Αυτός που μιλάει εδώ στέκεται στο ύψος της ζωής του και του θανάτου του. Γι' αυτό μιλάει. Για να ζήσει καί για να πεθάνει. Μία φορά επί πέντε. ","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b167064.jpg","isbn":"978-960-9517-01-0","isbn13":"978-960-9517-01-0","ismn":null,"issn":null,"series":{"id":20,"name":"Θέατρο","books_count":476,"tsearch_vector":"'theatro'","created_at":"2017-04-13T00:53:46.898+03:00","updated_at":"2017-04-13T00:53:46.898+03:00"},"pages":90,"publication_year":2011,"publication_place":"Θεσσαλονίκη","price":"11.0","price_updated_at":"2011-06-01","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":1953,"extra":null,"biblionet_id":167064,"url":"https://bibliography.gr/books/lhthh-4d7635b8-5189-416c-a6be-e4b4935e683d.json"},{"id":188233,"title":"Η εκκένωση","subtitle":null,"description":"Η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών τιμά έναν από τους πιο σημαντικούς σύγχρονους έλληνες θεατρικούς συγγραφείς, τον Δημήτρη Δημητριάδη, με ένα εξαιρετικό αφιέρωμα στο έργο του. Τέσσερα λιγότερο γνωστά θεατρικά έργα του Δημητριάδη \"επιστρατεύονται\" για να γνωρίσουμε διάφορες πτυχές του ταλέντου του. Τα τρία από αυτά παρουσιάζονται σε μορφή αναλογίου και το τέταρτο ως ολοκληρωμένη παράσταση. Παράλληλα, θα υπάρχουν συζητήσεις για τα έργα που παρουσιάζονται και για τα θέματα που θίγουν. Ο Δημήτρης Καραντζάς σκηνοθετεί το έργο \"Ο κυκλισμός του τετραγώνου\", ενώ σε μορφή αναλογίου παρουσιάζονται: η \"Εκκένωση\" σε σκηνοθεσία Γιάννη Κόκκου, ο \"Φαέθων\" από την ομάδα Vasistas και το \"Άγγιγμα του βυθού\" σε σκηνοθεσία Έλλης Παπακωνσταντίνου.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΣύμφωνα με τον συγγραφέα του, \"Η \"Eκκένωση\" είναι ένα έργο που μιλάει για τον σημερινό μας κόσμο και την οριακή του κατάσταση διαμέσου μιας θρυλικής οικογένειας, εκείνης των Ατρειδών\".","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b191387.jpg","isbn":"978-960-9517-43-0","isbn13":"978-960-9517-43-0","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":128,"publication_year":2013,"publication_place":"Θεσσαλονίκη","price":"10.0","price_updated_at":"2013-10-21","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":1953,"extra":null,"biblionet_id":191387,"url":"https://bibliography.gr/books/h-ekkenwsh.json"},{"id":188234,"title":"Φαέθων","subtitle":null,"description":"Η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών τιμά έναν από τους πιο σημαντικούς σύγχρονους έλληνες θεατρικούς συγγραφείς, τον Δημήτρη Δημητριάδη, με ένα εξαιρετικό αφιέρωμα στο έργο του. Τέσσερα λιγότερο γνωστά θεατρικά έργα του Δημητριάδη \"επιστρατεύονται\" για να γνωρίσουμε διάφορες πτυχές του ταλέντου του. Τα τρία από αυτά παρουσιάζονται σε μορφή αναλογίου και το τέταρτο ως ολοκληρωμένη παράσταση. Παράλληλα, θα υπάρχουν συζητήσεις για τα έργα που παρουσιάζονται και για τα θέματα που θίγουν. Ο Δημήτρης Καραντζάς σκηνοθετεί το έργο \"Ο κυκλισμός του τετραγώνου\", ενώ σε μορφή αναλογίου παρουσιάζονται: η \"Εκκένωση\" σε σκηνοθεσία Γιάννη Κόκκου, ο \"Φαέθων\" σε σκηνοθεσία Αργυρώς Χιώτη μαζί με την ομάδα Vasistas και το \"Άγγιγμα του βυθού\" σε σκηνοθεσία Έλλης Παπακωνσταντίνου.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΟ \"Φαέθων\" είναι ένα έργο που λειτουργεί σαν παραβολική μυθοπλασία, επαναφέροντας στο σήμερα την αρχετυπική αντιπαλότητα του γιου με τον εξουσιαστή πατέρα-Ήλιο.\u003cbr\u003e","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b191388.jpg","isbn":"978-960-9517-42-3","isbn13":"978-960-9517-42-3","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":112,"publication_year":2013,"publication_place":"Θεσσαλονίκη","price":"10.0","price_updated_at":"2013-10-21","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":1953,"extra":null,"biblionet_id":191388,"url":"https://bibliography.gr/books/faethwn-1128b3e0-31fe-4cfc-b579-1774c1cf8cf6.json"},{"id":216852,"title":"Η άνθρωπος","subtitle":"Choral","description":"Τον Ιούνιο του 2015, στην Ρώμη, όπου με είχε προσκαλέσει να παρακολουθήσω την παράστασή του \"Armine, my sister\" που έχει ως αφετηρία της το ολοκαύτωμα των Αρμενίων από τούς Τούρκους, ο Jaroslav Fret, διευθυντής τού Grotowski Institute, που εδρεύει στο Wroclaw, σκηνοθέτης και ηθοποιός, μού πρότεινε να γράψω ένα κείμενο για την νέα παράσταση που ετοίμαζε βασισμένη στον μύθο τής Μήδειας, με την ομάδα τού Teatr ZAR το οποίο έχει ιδρύσει.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΗ σχέση μου με τον μύθο τής Μήδειας ανάγεται στο καλοκαίρι τού 2003, όταν ασχολήθηκα μαζί του δραματοποιώντας μία εκδοχή τής \"Μήδειας\" τού Ευριπίδη. Η διαχείριση που έκανα τότε τού μύθου και ιδιαίτερα τής ίδιας τής Μήδειας, ήταν προοίμιο τής διαχείρισης το 2015 : τότε, αφαιρούσα από την Μήδεια τα μαγικά προσόντα της, την απογύμνωνα από τις μαγικές της ικανότητες . αυτό συνέβαινε σε μία ιστορική στιγμή όπου τα πάντα έχαναν επίσης την θεϊκή τους διάσταση, ερήμωναν τα μαντεία, κατέρρεαν οι θεοί, το θείον εξαφανιζόταν, ο κόσμος έμενε γυμνός από οποιοδήποτε υπερβατικό πρόσημο. Μέσα σ’ αυτό το άδειασμα τού σύμπαντος από την θεία διάστασή του, η Μήδεια, όπως την εμφάνιζα, περιοριζόταν στα ανθρώπινα όριά της. Αυτό δεν τής επέτρεπε να πραγματοποιήσει τα εκδικητικά της σχέδια, με όλες τις συνέπειες που θα είχε τόσο για την ίδια όσο και για άλλα πρόσωπα τής τραγωδίας : στο τέλος τού έργου αυτού, που ο τίτλος του είναι, \"Πολιτισμός\", η Μήδεια δολοφονείται, επισφραγίζοντας έτσι, με τον πιο τελεσίδικο τρόπο, την αποκλειστικώς ανθρώπινη μοίρα της.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΑυτήν την μοίρα σκέφτηκα πάλι όταν μού έκανε την πρότασή του ο Jaroslav Fret. Θέλησα να ξαναπιάσω το νήμα αλλά εκεί όπου, στο τέλος τής ευριπίδειας Μήδειας, αυτή, μετά τον έγκλημά της, ανυψώνεται με το άρμα των θεών στους ουρανούς και καταλαμβάνει θέση στον χώρο τους, δηλαδή διατηρεί, επαυξημένη μάλιστα, την ιδιότητα τής θεάς.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΣτην δεύτερη εκδοχή, αυτήν ακριβώς την ιδιότητα αναλογίζεται η Μήδεια. Ττότε επανέρχεται, δραματουργικά, ο τρόπος που την προσέγγισα στον \"Πολιτισμό\": μία Μήδεια που, παρ’ όλη την θεϊκή πλευρά της, ή μάλλον εξαιτίας της, επιζητά και επανέρχεται στην ανθρώπινη - αφού εξαρχής υπήρξε και άνθρωπος - με την πιο κυριαρχική όμως έκφρασή της, την μητρική.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΑυτή η πλευρά, στην εκδοχή που σκεφτόμουν να γράψω για την παράσταση τού Jaroslav Fret, κυριάρχησε, μετά από κάποιες άλλες σκέψεις, και αυτήν θέλησα να καταγράψω.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΣτο \"Η Άνθρωπος\", η Μήδεια καταλαμβάνεται από τον ακατανίκητο πόθο να ξαναβρεί τα παιδιά της, και δεν έχει άλλη οδό για να το επιτελέσει παρά μόνον αποποιούμενη την θεά που είναι, επανευρίσκοντας, σταδιακά και επίπονα, τον άνθρωπο μέσα της, την Μήδεια με την αποκλειστική ιδιότητα τής μητέρας.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΑυτό δεν συντελείται χωρίς συνέπειες για την ίδια: αναλαμβάνει ολοσχερώς την ανθρώπινη διάστασή της, άρα τον άνθρωπο στο σύνολό του. Η ανάγκη της να συναντήσει τα παιδιά της ξανά, την εμβάλει σε μία διαδικασία ολικής εμπλοκής της στην ανθρώπινη μοίρα . αυτό θα μπορούσε να συντελεστεί και με άλλους τρόπους από αυτόν που επέλεξα. Επέλεξα τον πιο οδυνηρό: τα παιδιά, αν και σφαγμένα από την ίδια στην \"Μήδεια\" τού Ευριπίδη, εδώ είναι ζωντανά, ζουν, μετά από όλα αυτά και παρ’ όλα αυτά, μόνο και μόνο επειδή θέλουν, επανερχόμενα στην ζωή, να την εκδικηθούν για την δολοφονία τους. Την περιμένουν ως δολοφονημένα παιδιά της, για να τής ανταποδώσουν εκείνο που τους έκανε. Και της το ανταποδίδουν.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΜ' αυτήν την ανταπόδοση, η Μήδεια δεν ολοκληρώνεται μόνον ως άνθρωπος, δεν γίνεται μόνον ένας άνθρωπος πλήρης και αυτούσιος· γίνεται μία άνθρωπος, ο άνθρωπος ως θήλυ, το θήλυ ως άνθρωπος· γίνεται η άνθρωπος.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΈτσι, το ίδιο το ανθρώπινο που, ως ουδέτερο, περιλαμβάνει και τα δύο φύλα, μέχρι τώρα παραπέμποντας μόνο στο άρρεν, από τώρα αναδεικνύει και το θήλυ, χωρίς το οποίο το ανθρώπινο μένει ανεκπλήρωτο.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΓιατί το ανθρώπινο είναι ανθρώπινο επειδή είναι εκπλήρωση.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΑυτό είναι \"Η Άνθρωπος\".\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΔ.Δ.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b220070.jpg","isbn":"978-618-5274-09-2","isbn13":"978-618-5274-09-2","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":48,"publication_year":2017,"publication_place":"Θεσσαλονίκη","price":"8.0","price_updated_at":"2017-07-18","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":1953,"extra":null,"biblionet_id":220070,"url":"https://bibliography.gr/books/h-anthrwpos.json"},{"id":184817,"title":"Insenso","subtitle":"Όπερα","description":"Πρόκειται για την θεατρική διασκευή της νουβέλας του Camillo Boito \"Senso\" από τον Δημήτρη Δημητριάδη. To σπέρμα του \"Αισθήματος\", γονιμοποίησε το συγγραφέα, που αργότερα αντιπρότεινε ένα νέο έργο, το \"Insenso\", εμπνευσμένο από την νουβέλα, αλλά και την ομώνυμη ταινία του Luchino Visconti. \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΣτο έργο που ολοκληρώθηκε το φθινόπωρο του 2006, η βενετσιάνα Κόμισσα Λίβια Σερπιέρι επιβιώνει μέχρι σήμερα από και εξαιτίας της προδοσίας. Πρόδωσε τον εραστή της, τον αυστριακό αξιωματικό Φραντς Μάλλερ, στα στρατεύματα κατοχής, ο οποίος είχε ήδη προδώσει τον έρωτά της. Η προδοσία παραμένει αθάνατη, όπως και η ηρωίδα μας. Αθάνατη, ανεπίδοτη, αγλαϊσμένη. Όπως η ίδια η Ιστορία. Γινόμαστε μάρτυρες ενός τέλους, η Ιστορία τελειώνει, με μεγαλύτερη διάρκεια από την ίδια την Ιστορία. Ένα τέλος που είναι άχρονο, ατέρμονο, ατελεύτητο και γι' αυτό πιο βασανιστικό, πιο ψυχοφθόρο, πιο τρελό. \u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΣτο \"Insenso\" συναντάμε τα βασικά ζωτικά-ποιητικά-δραματικά ζητήματα, του Δ. Δημητριάδη, εκείνα της ταυτότητας, του σώματος, της χώρας, του λόγου και, κυρίως, εκείνο της θνητότητας, της περατότητας, της εξάλειψης. \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΑπομεινάρι της ιστορίας η κόμισσα Λίβια Σερπιέρι, έχοντας βιώσει τον 19ο και του 20ό αιώνα, φθάνει ως τον 21ο ψυχικά εξουθενωμένη, με το μυαλό της ανατιναγμένο από τις ατομικές βόμβες της ερωτικής υπέρβασης, της ταξικής πτώσης και της αδιέξοδης προδοσίας. \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΈνα ψυχικό και ιδεολογικό βαμπίρ που απωθεί, μισεί τον εαυτό της, ταυτίζεται με τον Φραντς Μάλλερ, γίνεται αυτός, παίρνει τη θέση του.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e(Δήμητρα Κονδυλάκη, από το επίμετρο)","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b187955.jpg","isbn":"978-960-9517-31-7","isbn13":"978-960-9517-31-7","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":64,"publication_year":2013,"publication_place":"Θεσσαλονίκη","price":"7.0","price_updated_at":"2013-04-30","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":1953,"extra":null,"biblionet_id":187955,"url":"https://bibliography.gr/books/insenso-ef60fded-3749-4010-9c69-9a9b7e13045a.json"},{"id":198940,"title":"Stroheim","subtitle":"Un film muet","description":"Μία νεκρή επισκέπτεται έναν ετοιμοθάνατο.\u003cbr\u003eΗ Νόρμα Ντέσμοντ τον Εριχ φον Στροχάιμ.\u003cbr\u003eΗ εκ των πραγμάτων ετοιμότητα τού Εριχ για τον θάνατό του, είναι ένας από τούς λόγους τής επίσκεψης τής Νόρμα, οι άλλοι θα αποκαλυφθούν κατά την διάρκεια τού διαλόγου τους, ενός νεκρικού διαλόγου που διαδραματίζεται συγχρόνως επί γής και επί σκηνής.\u003cbr\u003eΗ διπλή διάσταση τού χώρου, συναιρείται με την διπλή διάσταση τού χρόνου και τού άχρονου, καθώς και με την διμερή διάσταση τής συναλλαγής ανάμεσα στην επισκέπτρια και στον επισκεπτόμενο.\u003cbr\u003eΑυτός ο τριπλός διπλασιασμός γίνεται τριπλασιασμός με μία άλλη πλευρά/γωνία λήψεως/θέση αντιλήψεως, την Ντενίζ, πρόσωπο απόλυτης οικιακής και σκηνικής αναγκαιότητας, συγχρόνως παρουσία και απουσία, διακριτικότητα και παρέμβαση, αφανής και εμφανής υποκινητήρια διάσταση, εποπτεύουσα όραση και προσλαμβάνουσα ακοή οι οποίες συμπληρώνουν τις απονεκρωμένες και νεκρώσιμες αισθήσεις των άλλων δύο συνεργών, αισθήσεις που, μολονότι κατηργημένες από τον επιτελεσμένο θάνατο τής Νόρμα και καταργήσιμες από τον επερχόμενο τού Εριχ, δεν στερούνται υλικότητας, μιάς υλικότητας και λειτουργικότητας που καθίστανται ενεργές, μαζί με εκείνες τής Ντενίζ, χάρις στο γεγονός ότι ανήκουν εξ υπαρχής στο θεατρικό συμβάν/παίγνιο το οποίο τις επανενεργοποιεί εκ βάθρων προκειμένου να λάβει αισθησιακή/αισθαντική/αισθητική χώρα η θεατρική πράξη.\u003cbr\u003eΕτσι, θάνατος και σκηνή, δηλαδή ζωή και επανατοποθέτησή της, συνευρίσκονται για να αποδώσουν στην τρίτη συμμετοχή, που είναι η Ντενίζ, δηλαδή ο θεατής/αυτόπτης μάρτυς/αυτήκοος ακροατής, την δυνατότητα να γίνει η υπερβατική χρήση τής θεατρικής μηχανής, τής δραματουργικής οντολογίας, τού σκηνικού/σκηνοθετικού/ερμηνευτικού θεαθήναι.\u003cbr\u003eΗ εκ τού μη όντος εμφάνιση τής νεκρής Νόρμα Ντέσμοντ και η εν συνεχεία συναλλαγή της με τον εκπνέοντα Εριχ φον Στροχάιμ, επιτελείται με την από μηχανής θεά Ντενίζ, χωρίς την οποία, η επιτέλεση δεν θα συνετελείτο, αλλά και δεν θα ήταν αυτό που γίνεται, δηλαδή μία εκ των υστέρων αλλά εκ νεκρών προσφορά, μία ανέφικτη εν ζωή δωρεά, μία προσβάσιμη και τετελεσμένη ανταπόδοση, την οποία μόνο το θέατρο, αυτή η επινοημένη ανάσταση, επιτρέπει να συμβεί με όλη την φαντασμαγορία τού αδιανόητου και τού υπερλογικού. [...] Δ.Δ.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b202131.jpg","isbn":"978-960-9517-79-9","isbn13":"978-960-9517-79-9","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":116,"publication_year":2015,"publication_place":"Θεσσαλονίκη","price":"12.0","price_updated_at":"2015-05-21","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":1953,"extra":null,"biblionet_id":202131,"url":"https://bibliography.gr/books/stroheim.json"}]