[{"id":93161,"title":"Ο δρόμος για την Ομόνοια","subtitle":null,"description":"Οι γιατροί δε διακινδυνεύουν να βγάλουν τη σφαίρα από το κεφάλι του Τόμι και αυτός δεν μπορεί να το πάρει απόφαση. Τον ενοχλεί. Δεν μπορεί να καταλάβει γιατί βρέθηκε εκείνο το βράδυ στο δρόμο του Καζάκου. Γιατί δεν έτρεξε όταν είδε το όπλο να τον σημαδεύει στο κεφάλι. Και ο Θεός τι έκανε; Γιατί τον άφησε απροστάτευτο; Γιατί τον άφησε να έρθει στην Αθήνα; Γιατί δε τον έσπρωξε να φύγει μια ώρα αρχύτερα για το Λονδίνο, αφού εκεί ήθελε από την αρχή να πάει; Τώρα όλα μπερδεύτηκαν. Όλα σταμάτησαν. Και τα όνειρα και τα σχέδια. Ακόμη και η ηλικία του σταμάτησε στη νύχτα που τον πυροβόλησαν. \"Πόσων χρόνων είσαι, Τόμι;\" τον ρώτησα. \"Ήμουνα τριάντα όταν ο άνθρωπος αυτός με πυροβόλησε. Από τότε έχουν περάσει έξι χρόνια\".\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\"Ένα πρωινό, μετά από μια γρήγορη ματιά στην επικαιρότητα, αναρωτήθηκα μέχρι πότε θα συνεχίσω να παρακολουθώ τη ζωή από τον καναπέ με το άλλοθι του \"απογοητευμένου πρώην ενεργού\" πολίτη. [...] Ο Τόμι ζει έξι χρόνια με μια σφαίρα στο κεφάλι, αφημένος στην καλή θέληση μεμονωμένων γιατρών και ακτιβιστών αντιρατσιστικών οργανώσεων. Η χαριστική βολή ήταν η έξωση από το σπίτι όπου ζούσε και το οποίο μέχρι τότε πλήρωνε μόνος του. Τώρα βρίσκεται σε ένα άσυλο. [...] Μετά τον Τόμι συνάντησα, μαζί με τη Χριστίνα, και τον Τίμοθυ Αμπντούλ από τη Νιγηρία. Ο Τίμοθυ είναι και αυτός ένα από τα πολλά θύματα του Καζάκου. Έχει δεχθεί τρεις σφαίρες στη σπονδυλική στήλη και στέκεται με δυσκολία όρθιος. Αντιμετωπίζει τα ίδια προβλήματα διαβίωσης με τον Τόμι.\"\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e(από την εισαγωγή του Σταύρου Κασιώτη)\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\"Ο Τόμι δεν ήθελε να μου μιλήσει. Στην αρχή δε με κοιτούσε καν. Πουθενά δεν κοιτούσε. Η φωνή του ήταν σιγανή, σχεδόν παιδική. Μόνο όταν \"φτάσαμε\" στη νύχτα -στη νύχτα που τον πυροβόλησαν- η φωνή του δυνάμωσε. Μιλούσε γρήγορα και θυμωμένα. Συνέχισε όμως να μην κοιτάει πουθενά. Το ένα του χέρι χάιδευε συνεχώς το άλλο· μόνο κάποιες στιγμές το δεξί του χέρι έφευγε, υψωνόταν και γινόταν \"ομπρέλλα\" στο σημείο όπου είναι ακόμη φυτεμένη η σφαίρα.\"\u003cbr\u003e[...]\u003cbr\u003e\"Ποιοι σε βοήθησαν μετά τον πυροβολισμό;\"\u003cbr\u003e\"Κανείς δε με βοήθησε. Μόνος μου πήγαινα στα νοσοκομεία, μόνος μου δούλευα. Πούλαγα cd για να πληρώνω το νοίκι, το φαγητό, τα φάρμακα. Τα φάρμακα είναι πολύ ακριβά και δε σ' τα δίνουν με πίστωση. Αλλά με έπιασε η στυνομία και σταμάτησα. Δεν είχα δουλειά, δεν μπορούσα να πληρώσω το νοίκι και μ' έδιωξαν. Μόνο κάτι γιατροί βρέθηκαν και με βοήθησαν.\"\u003cbr\u003e[...]\u003cbr\u003e\"Ο Τόμι Κόφι πήρε την πρώτη του άδεια παραμονής, για ανθρωπιστικούς λόγους, μόλις πέρυσι. Το 1999 είχε πάρει ως βοήθεια από το ελληνικό κράτος τριακόσιες χιλιάδες δραχμές.\"\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e(από τη συνέντευξη του Τόμι Κόφι Μάρκους στον Σταύρο Θεοδωράκη)\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΤο φθινόπωρο του 1999 ο Τόμι, ο Τίμοθι και άλλοι επτά άνθρωποι έπεσαν πυροβολημένοι στους δρόμους γύρω από την Ομόνοια. Ήταν \"ξένοι\" και το θέμα έφυγε γρήγορα από τα πρωτοσέλιδα και τα δελτία. Η Αθήνα, όμως, η Ελλάδα ολόκληρη, συνεχίζει να έχει ανοιχτούς λογαριασμούς με το ρατσισμό. Το βιβλίο αυτό γράφτηκε για όλα αυτά που έγιναν τότε, αλλά και για όλα αυτά που γίνονται σήμερα. Γράφτηκε για τα θύματα του κακού μας εαυτού που τσινάει με τους \"ξένους\".\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΌλα τα έσοδα από τις πωλήσεις του βιβλίου θα διατεθούν στον Τόμι και στον Τίμοθι. Για τα φάρμακά τους, το φαΐ τους, για ένα δωμάτιο πιο κοντά στον ήλιο. Εκείνο το φθινόπωρο κάποιος τους πυροβόλησε από πίσω. Αυτή την άνοιξη κάποιοι θα σταθούν δίπλα τους και θα τους βοηθήσουν να συνεχίσουν το δρόμο τους. Όχι πια κυνηγημένοι.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b95589.jpg","isbn":"960-03-4037-4","isbn13":"978-960-03-4037-2","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":181,"publication_year":2005,"publication_place":"Αθήνα","price":"15.0","price_updated_at":"2008-10-22","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":3,"extra":null,"biblionet_id":95589,"url":"https://bibliography.gr/books/o-dromos-gia-thn-omonoia.json"},{"id":53145,"title":"Η κρίση του θεάτρου","subtitle":"Κείμενα θεατρικής κριτικής 1976-1984","description":"Τα κείμενα θεατρικής κριτικής που ακολουθούν, αποτελούν επιλογή από το σύνολο εκείνων που δημοσίευσα κατά την περίοδο 1976-1984. Οι γενναιότερες περικοπές αφορούν σε κείμενα των πρώτων ετών. Ως κριτήριο για τη σειρά καταχώρισής τους προτιμήθηκε το χρονολογικό, για να μη διαταραχθεί το, έστω ελλειπτικά σχηματιζόμενο, διάγραμμα της περιόδου.\u003cbr\u003eΟ τίτλος του βιβλίου είναι θεληματικά δίσημος: δηλώνει τη σαφή κριτική πρόθεση. αλλά και υπαινίσσεται μια γενικότερη κρίση που παρακολουθεί το ελληνικό ιδίως θέατρο κατά τα τελευταία χρόνια. Η κρίση αυτή, θα φιλοδοξούσα να απεικονίζεται σελίδα τη σελίδα μέσα από την αντιμετώπιση των συγκεκριμένων έργων και παραστάσεων, και καθόλου από την a priori προβολή μέσα στα κείμενα, κάποιων προγραμματικών απόψεων. 'Αλλωστε, οι απόψεις δεν εκβιάζονται. διαμορφώνονται, αν πρόκειται να διαμορφωθούν, εξελικτικά και μέσα στο χρόνο.\u003cbr\u003eΟ γενικότερος, αλλά ιδιαίτερα ο περιοδικός χαρακτήρας, όπως και ο περιορισμένός χώρος των λογοτεχνικών εντύπων στα οποία τα κείμενα αυτά πρωτοείδαν το φως, υπαγόρευσαν κατά μεγάλο μέρος τη μορφή και την έκτασή τους. Έτσι, αν ο σχολιασμός των παραστάσεων αρχαίας τραγωδίας και κωμωδίας συχνά εμφανίζεται κάπως συνεπτυγμένος, αντίθετα, όμως, θεωρώ ευεργετική την αυστηρά δειγματοληπτική παρουσία του βουλεβάρτου και της επιθεώρησης.\u003cbr\u003eΤα έντυπα που με φιλοξένησαν και προς τα οποία ακέραιες παραμένουν οι ευχαριστίες μου, είναι: \"Η Παρουσία μας\" του Θ. Μπρούλη (1976- 1977), \"Τομές\" του Δ. Δούκαρη (1978-1980) και \"Η Λέξη\" των Θ. Νιάρχου και Α. Φωστιέρη (1981-1984).\u003cbr\u003eΤέλος, τη σκοπιμότητα της έκδοσης αυτού του τόμου θα την αναζητούσα στην ανάγκη να υπάρξει, για το μελετητή και τον απλό θεατρόφιλο, μια συνέχεια στο θεατρικό γεγονός μέσα από την, υποκειμενική έστω, αξιολογική καταγραφή του. συνέχεια, που το παρελθόν μάς δίδαξε πως ελάχιστα διασφαλίστηκε στην Ελλάδα.\u003cbr\u003eΜέσα στο πλαίσιο των παραπάνω σκέψεων, υπέθεσα πως μπορούσα να εντάξω και την υποψηφιότητα των κειμένων αυτών.\u003cbr\u003eΓιάννης Βαρβέρης, 2/1985\u003cbr\u003e","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b54668.jpg","isbn":null,"isbn13":null,"ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":269,"publication_year":1985,"publication_place":"Αθήνα","price":"9.0","price_updated_at":null,"cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":3,"extra":null,"biblionet_id":54668,"url":"https://bibliography.gr/books/h-krish-tou-theatrou-fcc7d65d-592d-4786-83f1-57e140db96c6.json"},{"id":16988,"title":"Σωσίβια λέμβος","subtitle":"Δοκίμια","description":"Όταν τα πράγματα που είναι για μας πολύτιμα παραμένουν μετέωρα και εξόριστα, ανασαίνουν μέσα μας έναν αέρα αυτάρκειας και αυτοδυναμίας. Τα νιώθουμε υπερήφανα και ασφαλή, μακριά από κάθε υιοθεσία και ένταξη. Μόλις κωδικοποιηθούν και από clochards φορέσουν την τήβεννο που βαυκαλιστήκαμε πως τους ταιριάζει, τότε φαίνεται πως διατρέχουν τον μεγαλύτερο κίνδυνο: να ακινητοποιηθούν σε ένα δελεαστικά ευρύχωρο καθεστώς-έστω και το αθωότερο, όπως είναι το καθεστώς των σελίδων ενός βιβλίου. Έτσι και με τα λογοτεχνικά κείμενα εικοσιπενταετίας που εμπεριέχονται στο βιβλίο αυτό.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b17576.jpg","isbn":"960-03-2576-6","isbn13":"978-960-03-2576-8","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":210,"publication_year":1999,"publication_place":"Αθήνα","price":"12.0","price_updated_at":"2008-10-22","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":3,"extra":null,"biblionet_id":17576,"url":"https://bibliography.gr/books/swsibia-lembos.json"}]