[{"id":88388,"title":"Δύο κείμενα για τον πολιτισμό","subtitle":null,"description":"«Δεν έχετε ακούσει να μιλούν για κείνον τον τρελό που κρατούσε ένα αναμμένο φανάρι μέρα μεσημέρι κι έτρεχε στην πλατεία της αγοράς φωνάζοντας ασταμάτητα: «Γυρεύω τον Θεό! Γυρεύω τον Θεό!» Επειδή όμως πολλοί από τους παρευρισκόμενους δεν πίστευαν στον Θεό, οι φωνές του προκάλεσαν ηχηρό γέλιο. Μήπως χάθηκε σαν παιδί; είπε ο ένας. Μήπως κρύβεται; Μήπως και φοβάται; Μήπως μπάρκαρε στο πλοίο; Μήπως ξενιτεύτηκε; Τέτοια έλεγαν και γελούσαν. Ο τρελός πήδησε ανάμεσά τους και τους διαπέρασε με τη ματιά του. «Πού πήγε ο Θεός;» φώναξε, «θα σας πω εγώ. Τον σκοτώσαμε -εσείς κι εγώ! Εμείς, όλοι μας, είμαστε οι δολοφόνοι του!» […] Κάθε συγγραφέας που σέβεται τον εαυτό του φτιάχνει με τα χέρια του έναν τρελό να πει αυτός ό,τι οι άνθρωποι δεν έχουν αυτιά για να ακούσουν. […] Μέρα μεσημέρι, ο Νίτσε αφήνει ελεύθερο τον τρελό του στο δρόμο μας. Μας ανακοινώνει τη δολοφονία του Θεού. Στην απουσία του Θεού, εμείς είμαστε οι δολοφόνοι. Μας ανακοινώνει τη δολοφονία του Θεού και τη δική μας ενοχή. Τη δική μας συν-ενοχή -η συνενοχή συνήθως απαλλάσσει από την ενοχή. (Η συνενοχή αντί να πολλαπλασιάζει την ενοχή, την μειώνει). [...] (απόσπασμα από το βιβλίο)","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b90436.jpg","isbn":"960-87033-2-8","isbn13":"978-960-87033-2-2","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":53,"publication_year":2004,"publication_place":"Αθήνα","price":"6.0","price_updated_at":null,"cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":902,"extra":null,"biblionet_id":90436,"url":"https://bibliography.gr/books/dyo-keimena-gia-ton-politismo.json"},{"id":97642,"title":"Η αισθητική μετά τον Nietzsche","subtitle":null,"description":"Ο Nietzsche ανατρέπει την πλατωνική καταδίκη της τέχνης και φθάνει στο αντίθετο άκρο. Κάνει αισθητική τη φιλοσοφία. Δίνει δηλαδή το προβάδισμα στην αισθητική έναντι της φιλοσοφίας. Θεωρεί (όπως ο Kant) την τέχνη ως αλήθεια. Για τον Nietzsche, ο καλλιτέχνης είναι ένας \"αναζητητής αλήθειας\". (Με δυο λόγια, πήρε τη δουλειά του φιλόσοφου). Άρα, ο φιλόσοφος πρέπει με τη σειρά του να γίνει καλλιτέχνης -για να αναζητήσει την αλήθεια, που είναι πια το έργο του καλλιτέχνη. Καταλαβαίνουμε τώρα πως η φιλοσοφία πρέπει με τη σειρά της να γίνει αισθητική. (Και η αλήθεια μέθη;)\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΣτην \"Αισθητική μετά τον Nietzsche\", το \"μετά\" δεν είναι χρονικό αλλά δηλώνει σχέση αιτίου και αποτελέσματος. Αν ο Nietzsche έκανε τη φιλοσοφία Αισθητική, αυτό σημαίνει πως με τον Nietzsche η αισθητική έφτασε στο τελείωμά της. Ξεπέρασε τον εαυτό της και έγινε η Φιλοσοφία· ξεπέρασε τον εαυτό της και έγινε η Ζωή. Ολοκληρώθηκε. Μετά τον Nietzsche (μετά, χρονικό), επομένως, η αισθητική μόνο να φθίνει μπορεί, η αξία της αισθητικής μόνο να πέφτει. Θεωρούμε πως ο Nietzsche τελείωσε την αισθητική, η αισθητική τελείωσε στον Nietzsche. (Η τελείωση είναι κι αυτή ένα τέλος.) Μετά τον Nietzsche, η Φιλοσοφία δεν έχει τίποτα περισσότερο, τίποτα πλέον να προσφέρει στην τέχνη. Έτσι, μετά τον Nietzsche, δεν θα είχε κανένα νόημα να ασχοληθούμε με κάποια άλλη ελάσσονα αισθητική φιλοσοφική θεωρία. Μετά τον Nietzsche, μόνο η επιστήμη. Διαλέξαμε την ψυχανάλυση.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b100165.jpg","isbn":"960-87033-1-X","isbn13":"978-960-87033-1-5","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":283,"publication_year":2004,"publication_place":"Αθήνα","price":"18.0","price_updated_at":"2005-10-31","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":902,"extra":null,"biblionet_id":100165,"url":"https://bibliography.gr/books/h-aisthhtikh-meta-ton-nietzsche.json"}]